Baltic Forest Trail

Maandag 15 juni, wandeldag 6

van Utieka naar Merkiné

opgestaan 06.30, vertrek ± 08.15, aankomst bij B&B ± 15.45
± 20 km, ± 7,5 uur wandelen inclusief pauzes en foto's maken,
temperatuur: s' morgens 15 graden, tot 20 graden 's middags,
lucht: opklaringen met vier lichte buien

Zelfredzaamheid

met fluitenkruid overwoekerde weides

Eenzame eenvoud

Net als de voorgaande dagen heb ik tijdens deze wandeling op het uitgestrekte platteland weer enkele gehuchten gepasseerd. Gemeenschappen van rond de twintig huizen. Vijftig jaar geleden zal het er zeker drukker zijn geweest met huizen in een betere staat van onderhoud. Veel bewoners zijn blijkbaar naar de stad getrokken. Nu staat er een mix van goed onderhouden of nieuwe tweede huizen en vervallen houten huizen.

Net als je denkt dat daar niemand woont zie je toch tekenen van bewoning. Veelal ouderen. Die moeten zo ver van winkels en andere faciliteiten een flinke zelfredzaamheid bezitten. Overal zie je moestuinen op de vaak ruime erven. Ik trek er stil door of langs heen, meestal onopgemerkt zonder een spoor achter te laten. Weer een gehucht gepasseerd.

Afscheid van een nachtleger

Zo lig je nog in je tent met een kop thee een boterham te eten en een half uur later zit alles op je rug en kijk je nog een keer achterom of je niets achter laat. Het enige dat laat zien dat je lichaam hier op deze grond heeft gelegen is de kleine droge plek met plat gedrukte paardenbloemen en weegbree-achtige groene bladeren. Over een paar uur zullen ook zij zich weer hebben opgericht en herinnert niets meer aan mijn ongestoorde verblijf.

Gedwongen omtrekking

Alsof ik niet een nacht gerust heb gaat het direct weer in dezelfde cadans van gisteren in noordelijke richting. Sinds vandaag zal het alleen nog maar in die algemene koers gaan. Na een eerste goed onderhouden boerderij volgt een waarschijnlijk voormalige hoeve. Niet alleen de gebouwen zijn in stille afbouw ook de weides leiden op een eigenwijze weg naar nieuwe natuur. Waar vroeger voornamelijk gras moet hebben gestaan zwaaien honderden meters fluitenkruit mij toe. Er staat één koe tussen. Ik denk aan een ketting. De natuur neemt hier terug wat ooit is onttrokken. Als wandelaar ziet het fluitenkruid er mooi uit, als boer roept het vermoedelijk afgrijzen op.

zoek de koe

Pas wanneer ik bijna tegen borden Verboden Toegang en de waarschuwing voor camerabewaking op loop dringt het tot mij door dat ik een erf betreed waar mijn aanwezigheid niet gewenst is. Deze eigenaar houdt niet van de BFT.

Toch maar even een tweehonderd meter terug naar de laatste markering en mij opnieuw oriënteren.

Er blijft niets anders over dan een minder belopen pad. Pas na vijftig meter wordt die keuze met een markering bevestigd. Door de omleiding wordt het pad wel spannender. Even voorzichtig rondkijken hoe ik om een diepe plas kom en daarna een stuk met enkele klimmetjes in een lichte regenbui.

Berenklauw op weg naar de zon

Wanneer de omleiding terugkomt op de oorspronkelijke route herneemt zich de geleidelijke voortgang op een verzorgde bosweg. Enige spanning keert weer terug wanneer ik op een T-sprong geen opvolgende markering kan vinden. Ook met de GPS-app vind ik geen goed vervolg. Na wat heen en weer zoeken kies ik voor de richting die het meest overeen komt met de route op mijn kaart.

Na een kilometer haal ik voor het eerst deze trektocht er zelfs mijn kompas bij. Ik moet in deze richting ergens uitkomen bij het gehucht Maksimai. Dat moet goed komen. En verd..., inderdaad na nog zevenhonderd meter stuit ik op tekenen van menselijke aanwezigheid, de begraafplaats van Maksimai. Toch enigszins opgelucht zet ik mijn tocht voort langs de verspreide huizen, waarbij ik hier en daar zelfs aangekeken wordt.

Nemunas bij Cesukai

Nemunas en Merkys

Tijd voor een dorpsrust in Maksimai op een neutrale plek tegen een hek. Het vervolg geeft de volgende vijf kilometer aan bomen geen aanleiding voor een pauze. Die neem ik pas bij het bereiken van de huizengroep Cesukai waar de Nenumas rivier sinds Druskininkai eindelijk weer echt in zicht komt. Mooi.

rechts van de brug zijn de huizen van Merkiné al zichtbaar

Geheel in stijl met mijn tijdelijke nomadebestaan eigen ik mij de steun van de lokale transformatorkast toe om het nieuwe schouwspel in mij op te nemen en de roggebroodvoorraad te verlichten. Het ziet er nog steeds eetbaar uit.

Het zicht op de oordrand van Merkiné roept geen valse verwachtingen op. Hoewel ogenschijnlijk binnen beenbereik weet ik van uit de etappebeschrijving dat de flink stromende zijrivier Merkys er nog tussen zit. Nog even acht kilometer omlopen om via de buitenkanten van een vangrail over een verkeersbrug naar de overkant te komen. Toch levert deze omtrekking ook nieuwe, onverwachte bouwsels op.

Heilige of bio-energetische piramide
Ofschoon ik niet alles van de uitleg begrijp gaat het bij de glazen koepel om een openbaring die ene Povilas Žėkas op zevenjarige leeftijd zou hebben gehad. Daarbij zou sprake zijn geweest van verschijning van beschermengelen die hem opdrachten gaven. In 2002 kreeg hij de opdracht om een pyramide te bouwen die volgens de engelen door veel mensen bezocht zou worden om door meditatie en gebed de verbinding met God te ervaren tezamen met genezende effecten. Dat nieuws verspreidde zich snel en sindsdien komen er veel pelgrims. Ik begrijp dat als je hier een half uur mediteert en bidt er al een positieve fysieke en spirituele verandering merkbaar zou is.

Dezelfde Povilas kreeg in 2009 de boodschap om de piramide te ommantelen met een twaalf meter hoge dome die vanaf 2010 deel uit maakt van het energiesysteem dat hier zou zijn om de nabijheid van God te voelen. De drie kruizen vormen een welkom en vaarwel voor de bezoekers.

Ik ben niet bij de mediterende mensen gaan zitten die ik in de glazen koepel zie. Misschien was ik daarom wel zo moe na aankomst deze dag.

als je ingeklemd staat tussen de vangrail
van de verkeersweg en de railing van de verkeersbrug
mag je de camera wat steviger vasthouden

Merkiné

De tocht langs de noordoever van de Merkys is prachtig. Flink stromend meandert hij richting de Nemunas waar hij net ten zuiden van Merkiné in uitmondt.

hoge uitgesleten noordoever van de Merkys

de vertakte Nemunas met middenin een eiland

Aangekomen in Merkiné kijk ik van bovenaf kort naar de Nemunas en ga dan op zoek naar mijn geboekte vakantiehuisje met kamer en keuken.

Hartelijk wordt ik in het Duits ontvangen. Dit is het ouderlijk huis met tuinhuis van de Litouwse gastvrouw die ooit in Duitsland werkte en daar haar Duitse echtgenoot ontmoette.

Met veel enthousiasme leidt zij mij rond waarbij ook het gewicht van mijn rugzak wordt getest. De kamer met de drie bedden bevindt zich op de zolderverdieping van het huisje. De keuken is van een heerlijke douche en overige moderne apparaten voorzien. De echtgenoot vertelt me dat als ik niet via Booking had geboekt maar rechtstreeks, het tien euro goedkoper was geweest. Desondanks is veertig euro tot overzien.

Wanneer ik die avond in het lokale restaurant een voedzaam gerecht combineer met een heerlijk koud alcoholvrij bier besluit ik om mijn verblijf te verlengen om wat langer te herstellen van de eerste honderdvijfentwintig kilometer. Mijn knieën maken nog net geen geluid.

Eerst even bij terugkomst heerlijk lezen op 'mijn' bed en daarna lang comfortabel horizontaal slapen. En die verlenging, die ga ik morgen niet via Booking doen.