Trektocht Baltic Forest Trail: van 1,5 km zuid van Vertelkos via Nemunaitis naar tentplek 1 km zuid van Uzupiai

Baltic Forest Trail

Donderdag 18 juni, wandeldag 8

van ergens in een bos anderhalve kilometer zuid van Vertelkos
via Nemunaitis naar tentplek 1 km zuid van Uzupiai (10 zuidoost Alytus)

opgestaan 07.00, vertrek  ± 08.15, aankomst ± 16.00
± 18 km, ± 7,3/4 uur wandelen inclusief pauzes en foto's maken,
temperatuur: s' morgens 15 graden, tot 24 graden 's middags,
lucht: veel opklaringen

Goede gaven

vandaag ook mooie slingerende zandwegen in de zon

Ontbossen

Na weer een overnachting in het bos begin ik al een beetje op een boom te lijken. Het is maar goed dat ik geen wortels heb. Daarom kon ik mij vanochtend zonder problemen losrukken tussen de struiken en dennenbomen en heeft zich een voorzichtige geestelijke ontbossing ingezet. Met wat meer contacten met de bewoonde wereld was het een betere dag in mijn zwerversbestaan. Ongeveer achttien kilometer gewandeld in veelvuldige zon met weer eens een winkeltje en onverwachte ondersteuning van de lokale bevolking.

Bosdieren

De nacht is zoals verwacht zonder verstoring gepasseerd. Dat is ook niet vreemd want bij mijn gang langs het nabijgelegen Vertelkos telde ik drie huizen. Natuurlijk wel met een eigen kruisbeeld langs het pad.

in Vertelkos kreeg ik de zegen na

Al slingerend gaat het bospad de volgende vijf kilometer over lichte heuveltjes. Het kost wel meer inspanning maar is tenminste niet zo eentonig.

Onderweg verwonder ik mij over de sporen die ik zie. Het moeten grote hoeven zijn geweest die deze hebben achtergelaten. Volgens Wikipedia leven hier ook elanden. Op de site www.wildvanfreek.nl lees ik dat elanden de allergrootste herten op aarde zijn.

Eland-mannetjes kunnen drie meter lang en twee meter hoog worden. Ondanks die grootte kunnen ze vijftig kilometer per uur rennen. 

Is een eland gevaarlijk?

Freek zegt: Dit dier is niet snel agressief, behálve in het paarseizoen. Een mannetje valt dan zonder pardon iedereen aan die te dicht bij hem komt. Hij is in zo’n geval niet alleen heel gevaarlijk voor wolven en herten, maar ook voor mensen. Let dus goed op. Als een eland met zijn poten op de grond stampt en zijn oren in zijn nek legt, kun je het beste stilletjes achteruit van hem weglopen. 

In Zweden ben ik ooit bijna tegen een eland opgerend. Nou dan wil je best stoppen en inderdaad rustig achteruit lopen. Wat Freek vergeet te vertellen is dat Litouwse elanden zich blijkbaar heel goed kunnen verbergen. In al die dagen in het bos heb ik er nog nooit één gezien.

Vlak voor het akkergebied rondom de huizengroep Vangelonys omtrek ik nog een hazelworm die zich niet verbergt. Een hazelworm is een pootloze hagedis met de uitstraling van een slangetje. Leuk om te zien. Het open akkergebied geeft na de bosnacht en bosochtend de afwisseling die een tocht aantrekkelijk maakt.

Halve aanvulling

Met een kleine bosdoorsteek kom ik na anderhalve dag weer eens in een echt dorp; Nemunaitis. Verschillende straten passeer ik.

Even een blik op de lokale kerk en dan door naar wat op Google Maps wordt aangegeven als supermarkt. Hier wreekt zich mijn Nederlandse beeld bij het begrip supermarkt.

ik heb mijn rugzak maar buiten neergezet anders wordt het zo vol binnen

Maar voorlopig is het een heus winkeltje. De winkelier is net zo oud als zijn winkeltje. De cola staat keurig in een koelkast, maar die staat niet aan. Het woord 'Snicker' levert herkenning op. Verwarring echter als hij er nog maar één heeft. Of Twixen ook goed zijn. Daar ben ik ook blij mee. Doe ook maar wat van de chocolade koekjes. Of ik het wel zeker weet? Ja, doe maar. Met zo'n klandizie mag ik ook mijn mobiel opladen terwijl ik op het binnenterras van mijn lunch geniet.

Hele aanvulling

Wanneer ik om halfeen verder trek is het behoorlijk warm. Na een kilometer dringt het pas tot mij door dat ik ook mijn watervoorraad had moeten aanvullen. Teruggaan, daar doen we niet aan. Dat is wel stoer gedacht, maar de huizen zijn hier al schaars en buitenkranen heb ik nog niet kunnen ontdekken. Maar ik heb geluk.

Met dit mooie weer zit er bij een modern huis een moeder en twee meisjes op het terras. Toch maar een poging wagen. Tot mijn opluchting spreekt ma goed Engels en wil zeker mijn waterzak vullen. Ik bedoelde één liter, maar mijn uitstraling is na acht wandeldagen blijkbaar zo vragend dat het twee liters worden met twee grote bananen. Hoi, nog een lunch- en pauzetraktatie. 

Net voordat ik al bedankend weg wil lopen komt een meisje nog aanrennen met een appel. Niet omdat ik er zo ondervoed uitzie, maar om ook wat Engelse spreekvaardigheid te demonstreren. Zij: "Here you are", Ik: "Oh, thank you". Zij; "Your are welcome", Ik: "Well done!", Zij: "Hi,hi,hi". Mijn middag is weer goed.

Moeder vertelt dat ze regelmatig wandelaars voorbij ziet komen. Ik antwoord dat ik nog niemand ben tegengekomen. Zij ziet toch zeker elke week wel een actieveling langs trekken. Het begrip regelmatig krijgt zo een wat trage uitleg.

Bij de eerstvolgende pauze meteen aan de banaan. Die heeft blijkbaar liggen bakken in de zon en is flink bruin geworden. Zelf lig ik lekker in de schaduw op mijn e-reader te lezen. Een wandeling moet ook mentale rustmomenten hebben.

Tegen vieren heb ik het wel bekeken voor vandaag. Er moet iets overblijven voor morgen. Dit keer lig ik tussen de jonge dennen net buiten de grens van een enorm privéterrein. Het geluid van de weg naar Uzupiai is wel te horen, maar daar slaap ik wel doorheen. Tot morgen.

WAAR ZIT IK NU?

1 km zuid van Uzupiai niet ver van Alytus

de gele lijn is de wandelroute van de BFT.
Start bij de Litouws-Poolse grens ten zuiden van Lazdijai

 De dagberichten worden aaneengeregen in een totaalverslag:

klik op onderstaande link

Verslag Baltic Forest Trail Litouwen 2026