Welkom

Welkom op mijn trektochten- en wandelweblog. Na maanden van trainingswandeltochten maak ik eenmaal per jaar een trektocht. Meestal in de bergen. Het verslag daarvan zet ik op dit weblog. In 2011 heb ik er voor gekozen ook de dagwandelingen in aparte blogberichten te publiceren. Tegelijkertijd rijg ik die berichten op een afzonderlijke pagina aaneen tot een compleet verhaal. (Zie de rechter kolom). Mijn bedoelingen met deze verhalen staan te lezen in 'Over mij', hieronder in de linker kolom. Veel lees- en kijkplezier.
Groet Frans

woensdag 22 juli 2026

Trektocht Baltic Forest Trail: van Merkiné naar ergens in het bos 1,5 km zuid van Vertelkos

Baltic Forest Trail

Woensdag 17 juni, wandeldag 7

van Merkiné naar ergens in een bos anderhalve kilometer zuid van Vertelkos

opgestaan 07.00, vertrek ± 09.15, aankomst ± 17.00
± 20 km, ± 8,5 uur wandelen inclusief pauzes, schuilen en foto's maken,
temperatuur: s' morgens 15 graden, tot 22 graden 's middags,
lucht: bewolkt, later opklaringen met heftige bui

Rechte stukken

Geen oppepper

Deze dag is geen aanmoediging om dit volgend jaar hier weer te doen. Lange boswegen zonder veel bochten brengen mij twintig kilometer verder. De bermbloemen zorgen voor het hoognodige genot, maar een tandje minder bos zou mooi zijn.

Terug naar de Nemunas

Met het afscheid van de heer des huizes komt mijn verblijf in het vakantiehuisje ten einde. De tuin uit, hek achter me dicht en de trektocht herneemt zijn gang. Met droge schoenen op pad. Dat maakt het lopen minder vermoeiend dan twee dagen geleden. In Merkiné ken ik na gisteren al redelijk de weg. De bebouwde kom ligt snel achter me.

een paar honderd meter voorbij de uitkijktoren
vlakbij de Nemunas

De eerste kilometers na de uitkijktoren van Merkiné is er nog enige afwisseling met hoog gras langs de Nemunas, een bruggetje, een begraafplaats en hier en daar een huis. Een huis met mooie houten figuren bij het oprijpad.

Ook prachtig is de bloemenzee op een van de uitzonderingen, een pad met dichte begroeiing. Veel lupine, brem, rozenbottel, soms akelei. Dat maakt wandelen een stuk leuker.

stukje werkpad

Het spannendste is de overschrijding van een doorwaadbare plaats in een beek. De doorwading is voor auto's bedoeld. Voor wandelaars liggen er drie betonnen palen. Ze lijken glad, maar dat valt mee. Geen probleem.

De bospaden gaan weer verder en bieden toch zo nu en dan weer mooie beelden om te fotograferen. Zoals mos, open bos met hoog gras als ondergroei, onverwachte bloemen en een klein slingerend beekje.

Uurtje schuilen

Na zonneschijn komt in Litouwen regen. Tot nu toe meestal lichte buien. Behalve vanmiddag. Van veraf zie ik hem aankomen, maar ik waag de gok over de brede zandweg ten noorden van een gehucht dat ook nog Druskininkai heet, maar dan in het district Alytus.

Een kilometer of anderhalf gaat dat goed en gaan de wolken langs mij heen. In een heerlijke zon loop ik langs de korenvelden te genieten van weer nieuwe bloemen. Maar de wolken breiden zich uit en met de gaande windrichting schat ik in dat ik binnenkort aan de beurt ben.

Dus blijf ik bij een van de zeldzame bushokjes de regen uit de boom kijken. Daarmee heb ik ook tijd om naar de drie kruisbeelden te kijken bij deze viersprong niet ver van het gehucht Klepociai.

Het doet denken aan het Bijbelverhaal over de kruisiging van Christus. Maar het informatie bord beschrijft dat de kruizen hier staan ter herdenking van de tragedie van Klepociai in 1944.

"On December 1944 the NKVD burnt 21 homesteads (out of 32), shot or burnt alive 12 villagers during a punitive campaign in this village".

De NKVD (Volkscommissariaat voor Binnenlandse Zaken) was van 1934 tot 1954 de gevreesde geheime dienst en staatsveiligheidsorganisatie van de Sovjet-Unie. (bron: Historiek.net)

Mijn keuze om die regenwolk vanaf hier in de gaten te houden is een verstandig besluit. De regen klettert even later tegen de platen van het hokje. Judith is via Whatsapp life getuige. Je moet wat te doen hebben in zo'n hokje waar ik in een hoekje net droog zit terwijl de druppels horizontaal voorbij gieren.

Tentplek

Met de afdruipende regenbui in mijn rug zet ik na driekwartier de tocht voort. In eerste instantie weer over een brede zandweg tussen korenvelden. Om de dag in stijl af te sluiten duikt die weg weer het bos in.

Bij het bereiken van mijn geplande eindpunt vind ik niet direct een goede plek voor mijn tent; horizontaal en uit het zicht. Nog even twee kilometer doorgelopen voor alles naar mijn zin is.

Hij staat weer buiten beeld. Je weet maar nooit, hoewel ik de laatste uren geen mens ben tegen gekomen. Dat moet zo blijven, dan kan ik hier rustig slapen. Nu nog even vanaf mijn opblaasbare slaapmatje omhoog staren en uitrusten. Tot morgen.