Krijtlandpad 2026: wandelen van Eijsden naar Slenaken

 

Warme hoogtemeters

Donderdag 27 augustus 2026, wandeldag 3

±18 kilometer, 26-30 graden, van bewolkt naar zonnig en terug

klimmen ± 330 meter, dalen ± 200 meter

de kerktoren van Noorbeek is nog net tussen de bomen in het dal te zien

Tevredenheidsbetuiging

Een tevredenheidsbetuiging voor de routeplanners. Wat genieten wij vandaag van het glooiende landschap net ten noorden van de Nederlands-Belgische grens in het Heuvelland. Trekkend door holle wegen en dwalend langs akkers en boomgaarden volgen wij al slingerend door het landschap hun pad. Prachtig.

Heenreis

Eerst even de auto parkeren op het eindpunt Slenaken en dan met de bus naar Maastricht voor de overstap op de trein naar Eijsden. We wisten al dat de overstap bij Station Maastricht krap zou zijn. Als je dan op het perron met twee Arriva-treinen naar de verkeerde loopt rijdt de andere naar Luik voor je neus weg. Dan maar een iets langere overstap naar een bus richting Eijsden. Dat heeft ook het voordeel dat je midden in Eijsden uit kunt stappen en op de Prins Willem-Alexanderstraat van Judith mag beginnen met een cappuccino.

Eijsden-Bosrand

Bij het op gang komen in Eijsden nog een kort bezoek aan de apotheek. Dan heb ik buiten de tijd voor enige uiterlijke indrukken van het culturele leven. Dat heeft zo te zien een individualistische benadering. Of is het egocentrisch?

Met de overgang over de A2 snelweg begint het echte platteland en als de wind de goede kant op staat ook binnen enkele tientallen meters de rust. Al na 250 meter slaan we de onverharde Ezelsweg in en daarmee de eerste holle weg. Zodra de weg weer uit de holte komt opent zich het landschap met van de droogte herstellende graslanden, voederbietenakkers en een prachtig vergezicht richting de Sint Pietersberg, de oude ENCI cementfabriek en nog verder Maastricht.

in de verte links de Pietersberg en de oude ENCI fabriek

Ons rustdoel is Eetcafé De Bosrand op kilometer vijf. De laatste twee kilometers daar naar toe gaan opnieuw langs glooiende bomenschermen aan de rand van akkers, afwisselend door holle en vlakke zandwegen. Hier loop je echt met plezier van je af te kijken.

Bij De Bosrand

Bosrand-Noorbeek

Na de salade en de uitsmijter trekken we achter camping De Bosrand het veld weer omhoog in. Rustig stijgen we langs boomgaarden om boven weer een uienveld te ontdekken. Nog niet geoogst, dus we laten de uien vandaag met rust.

uien zuchtend in de brandende zon

Even een stukje asfalt waar we vanochtend al met de bus overheen denderden en bij de Hof van Libeek verlaten we de verharding en dalen af in noordoostelijke richting om door smallere valleitjes en koelere bomenlanen richting Mheer te trekken. Zo gauw er schaduw is meteen even de pet af om het hoofd bij deze 30 graden nog iets te beluchten.

Onderweg worden we op het stille weggetje naar een camping van de Nederlandse Toeristen Kampeer Club (NTKC) ingehaald door een door zonne-energie voortgedreven voertuig, compleet met nummerbord. De bestuurder stopt en legt uit dat hij op de snelweg maximaal 100 km per uur haalt, maar door de lichte constructie op moet passen voor teveel zijwind. Ook op de wind door vrachtwagens moet met respect geanticipeerd worden. Dat geloven wij graag als we het fragiele karretje nog eens goed bekijken.  

Bij binnenkomst van het dorp Mheer nog een mooie doorkijk in een Limburgse hoeve. Onze blikken gaat er dwars doorheen.

In Mheer zelf een mooi kunstwerk over de fanfare. In Zuid-Limburgse dorpen zie je wel meer van deze decoratieve elementen. Net als de huizen en andere faciliteiten allemaal netjes onderhouden. Het straalt rijkdom uit. Niet alleen financiële rijkdom. Met deze vaststelling mogen we flink dalen en bij de Taverne In de Smidse weer omhoog. De deuren staan met deze temperatuur wel gastvrij open, maar toch zijn ze niet open. Dat scoort niet. Omhoog maar en hopen op Noorbeek.

Omhoog, omhoog, omlaag, omlaag. De kuitspieren doen in de warmte gesmeerd hun best. De smering bestaat vandaag uit zonnebrand 20+. Letterlijk boven Noorbeek duiken we via enkele smalle paadjes naar beneden op weg naar Café d'r Pley. Lekker bijtanken op het buitenterras in de schaduw van het enorme zonnescherm.

beneden ligt Noorbeek

Na de ergste afkoeling toch een blik in de Sint Brigidakerk. Zij heeft blijkbaar Noorbeek 350 jaar geleden geholpen met het bestrijden van een ernstige veeziekte. Om haar te eren en te bedanken staat er nu deze kerk met haar naam en wordt er jaarlijks nog een grote dennenboom bij haar kapel geplant.

Wij verlaten de kerk en stoppen nog even bij de naastgelegen etalage met mooie beelden. Daar even geen heiligen-beelden.

Noorbeek-Slenaken

Van Noorbeek naar eindpunt Slenaken is het met een passage over de Schilberg nog vijf kilometer. Hemelsbreed zitten we daar 500 meter van de Belgische grens. Om geleidelijk af te dalen in het dal van Slenaken halen de routeplanners dit keer alles uit de kast. Het lijkt of ze niet naar beneden willen. We volgen de contouren van verschillende akkers om vooral langzaam, maar zeker de kerktoren te zien groeien.

Eindelijk lopen we rond kwart over vijf met voldoening de Dorpstraat van Slenaken op. Judith meteen met koopplannen naar de luxe bakkerij voor een rustig diner. Ik mag verder naar de parkeerplaats om de auto op te halen met, belangrijk, de koel-boodschappentassen. Wij gaan vanavond niet zo veel meer doen. En misschien morgen ook niet. Straks even bijkomen en afkoelen.

WAAR LIEPEN WE VANDAAG?

van Eijsden naar Slenaken

Zie al mijn wandelingen in Nederland 

Krijtlandpad 2026: wandelen van Station Maastricht naar Station Eijsden

 

Buienradar in het krijt

Woensdag 26 augustus 2026, wandeldag 2

±14 + 3 kilometer, 24-26 graden, van bewolkt naar zonnig

Sint Servaasbrug in Maastricht

Buienradar in het krijt

Alles is al gisterenavond ingepakt voor de korte etappe van Station Maastricht naar Station Eijsden. Alleen nog een laatste controle van Buienradar. Dat ziet er goed uit, om acht uur vanochtend nog 0,2 mm regen en de rest van de dag droog. Dan hoeft het regenjack ook niet mee. Scheelt weer gewicht.

De Arriva-trein arriveert exact om 09.37 op Station Schin op Geul. Prima, rijden maar. Bij nadering van Maastricht verandert de lucht zienderogen. Vooral het zien neemt af. Judith controleert haar mobiele Buienradar en bij haar laat de app een lijn van roodgekleurde wolken zien die de komende twee uur over Maastricht en omgeving zullen trekken met van middel tot zware regenval.

Hernieuwde kennismaking met Maastricht

Wat gaan we doen? Terug en later opnieuw op pad? Dat klinkt teleurstellend. We besluiten ergens in Maastricht te schuilen en na twaalf uur als het droog is alsnog te starten. Het eerste deel van dit plan lukt meteen aan de overkant van het station bij Charlies koffiezaak. Tegen bestelling van een cappuccino blijf je een tijd droog. 

Maar na een uur begint het Judith te vervelen. Zullen we naar die boekhandel in een kerk gaan? Nooit van gehoord. Dat telt niet dus even later loop ik in een dun trainingsjackje in de druppelregen achter haar en Google Maps aan.

Door een mooie winkelstraat gaat het,  over de Sint Servaasbrug, nog meer winkelstraten en dan vindt ze de Dominicanerkerk met binnen de gigantische Boekhandel 'Dominicanen'. Wat een mooie inrichting van deze voormalige kerk, wat een hoeveelheid boeken en wat een sortering. Dat het moet gaan regenen om dit te ontdekken.

Quasi filosofisch lees ik enkele boeksamenvattingen op de achterkant van religieuze en spirituele boeken. Tot mijn verbazing staat Het Zoutpad van Raynor Winn er ook tussen. Misschien komt dat omdat het verhaal ons al teveel zout in de ogen heeft gestrooid of om niet nog meer zout in de lezerswond te strooien.

Na de boekenkerk lopen we tussen de laatste regendruppels naar het Vrijthof voor een overdekte terraslunch. Lekker. Van het Vrijthof zelf zien we helaas niets want daar zijn ze op een nog hoger niveau met lekker eten bezig; 't Preuvenemint, het grootste culinaire openluchtfestival van de Benelux.

Maastrichtse Maas

Met de Vrijthof-lunch krijgt deze dagetappe een wat langere aanloop dan vooraf gepland. Als we voor de tweede keer de Sint Servaasbrug oversteken staan de eerste twee kilometer al op de polsteller. De zon is doorgebroken en we slaan meteen aan de oostoever af in zuidelijke richting. Nog even stoppen voor foto's van de brug en dan gaat het al kijkend naar de Maas en de bouwsels op de oever in een rustig tempo verder.

Grote riviercruiseschepen liggen aangemeerd aan de overkant. Of ze door de waterstand niet verder kunnen laat zich raden. We passeren de Kennedy brug, die nog standvastig gevrijwaard is van Trump-invloeden. Voor het Gouvernementsgebouw trotseren we de provinciale ganzen die bij een temperatuur van rond de vijfentwintig graden niet bijdragen aan de toegangsbewaking van het eiland.

Door de grote plezierjachthaven in de omgroeide Pieterplas en het enorme meer in het voormalige grindgat van Oost-Maarland zien we kilometers lang niets meer van de Maas. Ook de aantrekkelijkheid van de oeverbebouwing neemt af. De routeplanners leiden ons van arremoede het binnenland in waar we langs de spoorlijn het dorp Oost-Maarland bereiken. Pas daar keren we terug richting de Maas en biedt het restaurant bij jachthaven Portofino na negen kilometer een gewaardeerde onderbreking. Dit is wat je noemt een verbindingsetappe.

Eijsdense Maas

Vanaf Portofino lopen we linea recta terug naar de Maasoever en kijken in het natuurreservaat Eijsder Beemden tevreden over het water. Hier is het weer mooi met luierende runderen in de zon bij een meertje en groepen zwanen die ons opwachten bij de stilstaande Maas waar kroos en waterplanten een kans krijgen door de lage waterstand.

de grens ligt midden in de rivier,
maar voor de zekerheid toch maar een grenspaal

Bij de westrand van Eijsden zien we hoe terrassen gevuld zijn en iedereen kijkt naar de verrichtingen van het kleine pontje naar het kleine Belgische dorp Lanaye aan de overkant.

aan de overkant het Belgische Lanaye

Wij trekken via de Diepstraat Eijsden in waar we prettig gestemd worden door aantrekkelijke gevels uit oude tijden. Dit is zeker geen achtergebleven gebied aan de uiterste grens van Nederland. Dat blijkt even later ook uit het indrukwekkende Kasteel Eijsden dat tot voor kort nog werd bewoond door de inmiddels overleden Gravin de Liederkerke.

Wij maken ondanks de warmte nog enthousiast foto's van het kasteel, het binnenplein en de kikkers in de bijna uitgedroogde vijver voor de entree. Over de statige met beuken omzoomde toegangslaan verlaten wij het Kasteel.

Met de Eijsder Beemd, het dorp en het kasteel sluiten we deze wat teleurstellende wandeling toch met een waardig einde af. Na deze verbindingsetappe zijn we we benieuwd om vanaf morgen het echte heuvelland in te trekken.

Station Eijsden, het begin van de terugtocht

WAAR LIEPEN WE VANDAAG?

van Maastricht naar Eijsden

Zie al mijn wandelingen in Nederland