Graafschapspad: wandelen rondje Boerderijmuseum Borculo-Ruurlo-Boerderijmuseum

Serieuze zomerdroogte

Dinsdag 11 augustus 2026

15.5 kilometer, 23-25 graden, zonnig

Wandeldroogte

Er zijn verschillende vormen van droogte; tekort aan regen, tekort aan drinken, geheugendroogte en wandeldroogte. Om met het laatste te beginnen, het is goed om na de trektocht afgelopen juni in Litouwen het wandelen weer op te pakken. De wandeldroogte heeft lang genoeg geduurd.

Wat wij niet in de hand hebben is het tekort aan regen. Al tijdens onze laatste wandeling over het Graafschapspad, eind april, zien we dat sommige sloten en moerassige stukken droog staan door de al weken durende afwezigheid van voorjaarsregen. Dat is er de afgelopen maanden niet beter op geworden. Nu staan bijna alle sloten en greppels droog. Alleen de wat grotere waterlopen doen hun naam nog enige eer aan. Maar ook  de Groenlose Slinge die wij in het laatste deel van onze ronde flankeren begint door de afwezigheid van echte waterstroom aardig overwoekert te raken door waterlelies, riet en andere waterplanten.

Dat zal een behoorlijke cultuurschok voor die planten worden als in het najaar de verwachte hevige regenbuien losbreken. Maar voorlopig voelt niemand nattigheid. Wat nog in enige positieve zin opvalt is de overwegend groene kleur van de bomen en toch ook nog van een aantal weilanden. Op de terugweg naar huis zien we in de Gelderse Vallei nog veel gelere en drogere vlaktes en heeft de mais een ongezondere kleur dan in de Achterhoek. 

de Kaaldijk ten zuiden van Ruurlo

in de buurt van de Groenlose weg ten oosten van Ruurlo

Rust

Met enig geluk hebben Frank en ik de koelste dag van de week uitgekozen voor deze wandeling. Wanneer ik drie dagen later dit blog schrijf is het met 36 graden 12 graden heter. Met 24 graden is het op deze wandeldag prima lopen. Toch is het opvallend rustig. Alleen op enkele fietspaden en op de terrassen in Ruurlo beweegt het oudere deel van Nederland. Jongere landgenoten moeten alweer werken of zitten in nog hetere delen van Europa. Of is dat ouderwets en gaan de vakantiereizen meer richting Scandinavië? In ieder geval blijkbaar niet naar de Achterhoek.

Ruurlo

Wij parkeren de auto in het buitengebied van Borculo op de Lebbenbruggedijk niet ver van het Boederijmuseum, net over de Slinge aan de westkant. Vanaf daar gaat het over heerlijke landweggetjes naar Ruurlo. Sommige onverhard en andere verhard. Opvallend zijn enkele weilandjes waar tegenwoordig jonge bomen zijn ingeplant. Van enige afstand lijken het tamme kastanjes.

In de bebouwde kom van Ruurlo wordt het iets drukker. We blijven voor de veiligheid maar aan de zijkant van de Dorpsstraat onze weg zoeken, hoewel je meer kans loopt door een seniore fietser aangereden te worden dan door een auto. De eerste vier kilometers zitten erop, dus meteen stoppen voor een appelgebakrust bij het terras van restaurant De Luifel.

Trekvogelpad

Na de koffie verlaten we Ruurlo zonder verdere ophef aan de zuidzijde. Nog een korte terugblik op de dorpsrand met de dominerende toren van de Katholieke kerk.

Onderweg naar ons keerpunt bij Kasteel Ruurlo passeren we de spoorlijn en zien op links het station waar we ooit in 2012 ruim mochten wachten bij een sein- en wisselstoring. We dachten toen na het traject Vorden-Ruurlo over het Trekvogelpad de regen snel te ontvluchten. Dat is inmiddels niet alleen lang geleden, maar door de klimaatverandering wordt je ook minder nat. Of dat een voordeel is valt te betwijfelen. Bij Kasteel Ruurlo staan we 200 meter verder bij de buitensloot naar de restanten van de gebruikelijke inhoud te kijken. Gescheiden door een balk rechts een beetje vocht en links van de balk mogelijkheden voor een verkorte route naar het Kasteel.

Voor het vervolg van dit rondje heb ik gekozen voor een deel over het Trekvogelpad. Dat is een goede keuze en tegelijkertijd frustrerend. De keuze is goed, omdat de landwegen mooi en rustig zijn om over te wandelen. Frustrerend is de totale afwezigheid van herkenning. We weten dat we hier eerder gelopen hebben, maar herkennen niets. Wat er allemaal kan wegwissen in je geheugen in veertien jaar. Om het dragelijk te maken houden we het erop dat een bomenomgeving moeilijk ijkpunten aanmaakt in je hoofd. Zelfs de spoorlijn naar Winterswijk voelt nieuw aan.

moet van na 2012 zijn

deze trein ziet er gloednieuw uit

onbekende bomen. moeten van na 2012 zijn

Slinge-route

Bij een tweede rust aan de Berenschotweg verwerken wij de nieuwe indrukken. Dat punt staat niet meer op de kaart. Het is goed dat ik voor het vervolgdeel van de route de straatnamen heb opgeschreven, want kort daarna verlaten we het Trekvogelpad en dan zijn we met ons geheugen in niemandsland. Via de Kaapdijk en de Karnebeeksteeg bereiken ter hoogte van de Leo-Stichting de brug over de Slinge. Dat is naast de benodigde straatnaamborden weer een vast punt om verder over te oriënteren. En belangrijk, vandaar staat de gekozen route weer op de kaart. 

De laatste twee kilometers naar de auto gaan volgens plan. Hoewel de Lebbenbruggedijk zich nog hardnekkig verstopt achter de Platvoetsdijk. Met dit mooie weer en de beperkte afstand lopen wij geen platvoeten op. Volgende keer weer verder in zuidelijke richting naar Mariënvelde. Nieuw wandelgebied, dat gelukkig geen confrontatie met ons geheugen oplevert. 

Zie al mijn wandelingen in Nederland