Baltic Forest Trail
Zaterdag 20 juni, wandeldag 10
van camping Alytus naar tentplek 2 km noord van Punia
opgestaan 06.50, vertrek ± 08.00, aankomst ± 16.30
± 22 km, ± 8,5 uur wandelen inclusief pauzes en foto's maken,
temperatuur: s' morgens 17 graden, tot 28 graden 's middags,
lucht: zonnig
Zaterdag maaidag
Gezoem
Of het door het weer komt of door het weekend er is duidelijk meer leven rondom de huizen op het platteland dan in de voorgaande week. In de zon van vandaag is het een onophoudelijk gezoem om mij heen van muggen, vervelende vliegen en van grasmaaiers. Overal wordt gemaaid met flinke motormaaiers, want hier wordt niet op een meter gekeken.
Met vanmiddag achtentwintig graden in de volle zon is dit een echt zomerse dag. Korte broeken weer. In het begin al anderhalf uur in een heerlijke ochtendzon om van de camping aan zuidkant van Alytus naar de noordgrens van de stad te komen.
![]() |
| vlakbij het stadspark staat het gedenkteken "Silent Bell" ter ere van staatsgevangenen en ballingen, partizanen uit het district Dainava en Litouwse legerrebellen van 22-28 juni 1941. |
![]() |
| prachtig beeld over de Nemunas bij de overgang naar het oostelijk deel van de stad |
De laatste paar kilometer naar mijn gedacht eindpunt voor vandaag, het dorp Punia, gaan weer lekker over zandweggetjes met de schaduw van het bos. Waar ik vanaf de kaart een overnachtingsplek verwacht heeft de gemeente Punia een prachtig park aangelegd. Daar lopen zowaar dit keer ook toeristische wandelaars op weg naar de fortheuvels van de stad. Die heuvels beklim ik ook op doortocht naar de uitgang van het park vlakbij de Joriskapel en de Johanneskerk.
Doorlopen dus en meteen naar het dorp zelf. De kerk ziet er aardig uit, maar mijn geestelijk honger legt het af tegen de kennis dat er vlakbij een winkeltje moet zijn. Tsjakka, daar is de Aibé, inmiddels mijn voorkeursketen. Wat smaakt zo'n koude cola lekker na twintig kilometer in de warme zon. Liggend op een bank vloeien de slokken naar binnen. Voor passerende autobestuurders moet ik op een dorstige dakloze lijken.WK-water
![]() |
| St Joriskapel |
![]() |
| Johanneskerk |
Naast gebrek aan tentplekken mist Punia bij navraag ook de andere reden voor mijn overnachtingsplan. Anders dan op mijn kaart aangegeven is er geen restaurant. Het is pas halfvier. Dan kan ik net zo goed doorlopen.
Op weg naar de uitgang van Punia maak ik nog een korte stop bij een reclamebord voor de lokale fortheuvels in het mooie park. In de weerkaatsing van het zonlicht zie ik mogelijkheden voor een selfie.
De uitgestrekte graanvelden openen zich ten noorden van Punia. Ondanks de warmte mooi om tussen te lopen.
In Punia heb ik weliswaar water gekocht en mijn voorraad naar tweeënhalve liter verhoogd, maar met de beslissing om door te lopen is dat met deze warmte misschien net te weinig.
Bij een voormalige boerderij waar druk wordt verbouwd vraag ik aan de jonge eigenaar om water. Hij spreekt geen Engels maar begrijpt de bedoeling. In de looppas gaat hij op weg. Bij terugkeer de vraag waar ik vandaan kom. "Oh, Holland, football". Een en al enthousiasme. Nog even en hij begint 'hup Holland, hup' te zingen. Met gebalde vuist als zegeteken neem ik afscheid. Nu maar hopen dat het wat wordt vanavond tegen Zweden.
Andere wandelaars
Wanner ik na ruim tweeënhalve kilometer ten noorden van Punia een redelijk vlak stukje gras zie hou ik het voor gezien. Vijftig meter van de zandweg, verdekt tegen een bosrand kan ik hier waarschijnlijk rustig overnachten.Veel verkeer heb ik op deze landweg nog niet gezien. De bestuurders van de paar auto's en een enkel akkerbouwvoertuig houden hun blik gericht op de weg. Tot mijn verbazing doet dat ook een wandelaar. Met zijn rugzak omhuld met een dekentje loopt hij met een rood gezicht in tegenovergestelde richting. Het is de eerste andere wandelaar die ik in tien wandeldagen zie.
En als de eerste wandelaar over de brug is volgen er meer. Zowaar twee koppels jonge vrouwen. Allemaal met een medium rugzak. Blijkbaar is er toch een overnachtingsadres in Punia. Wellicht zijn dit pelgrims op het Litouwse aanlooppad van de Spaanse Camino waar ik een kilometer geleden een overnachtingsbord voor zag. De dames zijn natuurlijk in gesprek en zien mij niet. Mijn tentlocatie voldoet dus. Laat de nacht maar komen.
De dagberichten worden aaneengeregen in een totaalverslag:
klik op onderstaande link
.jpg)

.jpg)

.jpg)
.jpg)
.jpg)




.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)

