Veluwe Zwerfpad: Hoog Buurlo - Hoenderloo - Hoog Buurlo visa versa

  Glooiende heide, zand, bos

Zondag 1 maart 2026
± 19 kilometer

Hoog Buurlosche Heide met aan de horizon de watertoren van Radio Kootwijk

Nederlandse bergen

Vorige week heb ik in mijn blog over de wandeling met Frank langs het Graafschapspad bij de beschrijving van de Lochemse bergen er zelf de hellingen en dalen een beetje bij gefantaseerd. Dit keer met Judith over het Veluwe Zwerfpad een zelfde beeld. Hoogte in Nederland is betrekkelijk. Vandaag starten we in Hoog-Buurlo. Dat 'Hoog' daar merk je niet veel van, maar in vergelijking met West-Nederland ligt het wat duidelijker boven het Nieuw Amsterdams Peil, ongeveer 70 meter. Toch was het deze zondag wat hobbeliger, zowel aan de oostkant van de Hoogbuurlosche Heide als in het Hoenderlose Bosch. Het leverde enkele mooie vergezichten op.

Hoog Buurlo

Dit keer sloegen we bij de herderswoning van Hoog Buurlo links af. De bordjes die je hier overal oproepen om je hond te beschermen tegen de honden roepen vragen op. Het gaat om de sterke honden die de schaapskudde beschermen tegen wolven. Blijkbaar scheren die beschermhonden andere honden over dezelfde kam en dat klinkt niet aanmoedigend.

Schaapskooi van Hoog Buurlo

overal graafsporen

Opvallend zijn de verse graafsporen van wilde zwijnen in de bermen van het zandpad tussen de schaapsweides. Of je je hond ook moet beschermen tegen everzwijnen wordt niet aangegeven. Op de hei houden we herdershond Senna maar aan de lijn. Ze logeert bij ons en we willen haar weer in organieke uitvoering aan haar baas teruggeven.

Hoog Buurlosche Heide

Bij het uitkomen aan de rand van het bos opent zich de enorme heide. De zon staat een stuk hoger dan een maand geleden en je voelt de warmte al een beetje, hoewel er nog een koude ochtendwind in ons gezicht blaast. We volgen de route die ons bewust naar de oostrand voert omdat je daar over het hoogste deel van de hei wandelt en een mooi uitzicht hebt in westelijke richting. Je ziet in de verte als een baken zelfs de hoge afvalheuvel bij het Barneveldse bedrijventerrein Harselaar. Of is die heuvel inmiddels vernoemd naar het bijbehorende afvalverwerkingsbedrijf; de Vinkberg?

Om de hei in stand te houden is aan de oostrand een groot aantal grove dennen omgezaagd. We rommelen ons er tussendoor op weg naar de eerste bergtop zonder naam. Gelet op de beperkte extra inspanning is het terecht een berg die geen naam mag hebben.

Braamberg

We slingeren verder door, passeren het Wilhelminaboschje en slaan nu weer rechts af in westelijke richting. Senna volgt trouw en heeft ineens een riem om als er in de verte een terreinauto van Staatsbosbeheer aankomt. Ze groeten vriendelijk terug als ze passeren. Wij klimmen nu rustig verder naar de 76 meter hoge Braamberg tussen de vergraste hei. De pijpenstrootjes doen het goed op deze hoogte. 

De bergwind komt ons met toenemende snelheid tegemoet, capuchon op, pet dieper over het voorhoofd. Gelukkig is de bank boven op de berg omringd door flink wat dennen, even pauze. Dat is niet aan Senna besteed. Ze komt de hele tijd weer aangelopen met een tak die wij weg mogen gooien. Onvermoeibare honden die herders. Dan maar weer verder wandelen.

Hoenderlose Bosch

Van de Braamberg naar de rand van het Hoenderlose Bosch is het prachtig. Er wordt als sluitstuk van de heide nog een zandverstuiving aangeboden. Schitterend gezicht. Iets harder werken om de bosrand te bereiken, maar de zuchten zijn een mengeling van inspanning en genot.

In het Hoenderlose Bosch staan veel bomen. Te veel om de hele tijd foto's te maken. Bovendien moeten we opletten voor achteropkomende mountainbikers, tientallen op deze mooie zondagmorgen. De sfeer blijft goed, over en weer wordt er dankbaar gegroet. Dankbaar voor het mogen passeren en dankbaar voor het dulden van wandelaars op een gecombineerd wandel- en mountainbikepad.

Op een soort bosweide kiest Judith voor een tweede rust op een ligpicknicktafel. Met zulke tafelmanieren heb ik mijn boterham maar in de hand gehouden. Ook hier is Senna nog steeds niet moe en wil weer spelen. Na tien minuten stokken weggooien stappen we op om over de beukenlanen naar Hoenderloo te trekken.

Mazzel dat het heerlijk zonnig weer is. Bij het restaurant mogen honden niet naar binnen en lunchen we uitstekend in de buitenlucht. Nog meer lente op ons bord. Het is jammer dat een horde ronkende Porscherijders net vanmiddag hun uitlaatdag hebben. Wat een simpel hoor-mij-eens.

Dit keer heb ik er geen ronde van kunnen maken en gaan we grotendeels over dezelfde route terug. Maar dat geeft weer net een ander perspectief. De overgang van het bos over de zandvlakte naar de Braamberg ziet er nog net zo mooi uit als op de heenweg.

de tussenafstanden nemen toe en de eenheidsgevoelens af

De rust op de Braamberg is ook dit keer kort. De heide en het eindpunt lonken weer. Nog een laatste plateautje over en daar is het uitzicht weer naar Radio Kootwijk. 

Dit keer steken we dwars over de heide naar de met zonlicht overgoten bank aan de noordzijde die van verre roept. Maar de zachte stoelen in de auto lijken na 18 kilometer aantrekkelijker. Door naar de parkeerplaats, nog een laatste kilometer en dan genoeg gelopen voor vandaag. Een mooie wandeling was het over een glooiend landschap met wolkenluchten tegen een blauwe hemel.

Zie al mijn wandelingen in Nederland