Trektocht Baltic Forest Trail: van Lazdijai via Lazdijai Tourist Information Center naar Sulnelio Picknickbank

 Baltic Forest Trail

Woensdag 10 juni

van Lazdijai via Lazdijai Tourist Information Center naar Sulnelio Picknickbank

opgestaan 06.00, vertrek  ± 09.15, aankomst ± 16.30
5 + 20 km, ± 2 + 7,5 uur wandelen inclusief pauzes en foto's maken,
temperatuur: s' morgens 15 graden, tot 22 graden 's middags, lucht: bewolkt met enkele opklaringen

Er steekt van alles over

Overstekend wild

Er steekt vandaag van alles over. Ik zelf natuurlijk, maar wat te denken van een parmantige ooievaar over de tweebaans N135 richting Polen. In mijn verwondering vergeet ik een foto te maken. Eenmaal op het landweggetje van de echte Baltic Forest Trail (BFT) vertraag ik om met enige afstand een slang te omtrekken. Op dat moment denk ik dat het een adder is, maar naslag leert dat het om een ringslang gaat. 

Even daarvoor schrok ik al op door luide 'kieaah' kreten uit het zijterrein. De bijbehorende kraanvogels hadden mij eerder in de gaten dan ik kon peilen waar die kreten vandaan kwamen. Ze vlogen schreeuwend op om tweehonderd meter verder weer te landen en mij op veilige afstand in het vizier te houden.
Van twee overstekende hazen kijk ik 's middags niet echt meer op.

flink uit de kluiten gewassen die kraanvogels

Opstart

Wanneer ik om kwart over negen met mijn rugzak aan mijn BFT begin heb ik er al drie uur en vijf kilometer opzitten. Eerst natuurlijk om zes uur alle ochtendhandelingen met voor de zekerheid nog een douche en de luxe van zelf gezette thee bij mijn laatste Nederlandse Jumbo boterhammen.

Om zeven uur op verkenning naar het Lazdijai Busstation voor informatie over een bus naar het startpunt van de BFT, zeven kilometer hiervandaan. In de hal van het busstation zie ik op het scherm dat bussen in deze omgeving hun eerste rit maken tussen zeven en acht en daarna pas weer rond het middaguur. Daar heb ik niks aan, want ik moet eerst nog op zoek naar een gaspatroon voor mijn brander. Dan maar weer terug naar mijn kamer en na achten daarnaar op zoek. De eerste anderhalve kilometer van vandaag staan genoteerd. Nog zonder rugzak. Onderweg wel tijd voor een foto van een ooievaarsnest tegen een zendmast.

Tot achten even op mijn bed lezen in 'Het uur van de wolven' waarin de schrijver Giuliano da Empoli een onplezierig beeld schetst van mensen met macht in de politiek en machtigen in de digitale techniek. Dat wereldbeeld onderbreek ik om acht uur met mijn tweede zoektocht van deze dag. Via de receptie van het ziekenhuis, je kunt je vergissen, word ik verwezen naar het kleine kamertje van de Toeristeninformatie.

Een vriendelijke, goed Engels sprekende jongen gaat direct voor mij op zoek naar de vertrektijd van een bus naar het grote Lazdijai Tourist Information Center zeven kilometer verder, vlakbij de Poolse grens, het officiële startpunt van de BFT. Hij belt zijn collega's daar. Het antwoord is verhelderend; er gaan daar geen bussen naartoe. Hij biedt nog zijn eigen auto aan om daar naar toe te gaan. Nadat ik hem duidelijk maak dat ik niet meer terug kom vindt ook hij dat geen aantrekkelijk idee. Thuis had ik op internet ook al geen busdienst naar het startpunt kunnen ontdekken. Mentaal heb ik al rekening gehouden met een aanloop te voet van zeven kilometer naar het startpunt.

Wel weet hij een winkel waar ik een gaspatroon kan kopen. Tien minuten later sta ik in een enorme Winkel van Sinkel waar ze van alles te koop hebben behalve gastankjes. Ze nemen wel de moeite een collega te bellen en sturen me naar een andere winkel. Bingo, bij de kleine bouwmarkt Egada kan ik om kwart voor negen een passende gaspatroon scoren. Nu nog even een kant-en-klaar lunchpakket kopen bij de supermarkt IKI en dan naar de kamer om mijn rugzak op te halen. De laatste spullen in de rugzak pakken en ik kan Guest House Simona achter mij laten en eindelijk beginnen aan de trektocht van 2026. Wegwezen.

bye, bye Simona

Aanloop

Vanochtend heb ik door de twee zoektochten al vijf kilometer gelopen en nu dus nog zeven kilometer naar het startpunt. Dat schiet lekker op. Het verschil is dat ik nu met mijn rugzak loop. Dat gaat duidelijk rustiger dan zonder. Met anderhalve liter water, zeven ontbijten, voor vijf dagen lunch en vijf avondmaaltijden gaat het gewicht naar de zestien kilo. Daar ga ik de komende dagen niet onder gebukt, maar wel iets bedeesder van wandelen. Snel die zak lichter eten.

In Lazdijai loop ik nog over de stoep en kan ik mijn aandacht richten op de bouwstijl hier in Litouwen. Het is een mix van stenen en houten huizen. De stenen huizen variëren van beperkte hoogbouw tot vrijstaande huisjes. De houten huisjes tonen van oudere datum en verkeren in wisselende staat van onderhoud. Bijna overal bij de vrijstaande huizen ligt een stapel houtblokken te wachten op de winter.

Buiten de bebouwde kom van Lazdijai heb ik nog een paar kilometer geluk met een fiets-,voetpad langs de tweebaans N135. Maar de laatste kilometers gaan over de linker kant van de weg en bij tegenliggers door de berm. Hoewel het geen echt drukke weg is loopt het niet helemaal rustig. Je moet blijven opletten.

einde Lazdijai, op naar de Poolse grens

Tegen elfen passeer ik het gebouw van de Toeristen Informatie, het officiële startpunt van de Baltic Forest Trail. Vragen heb ik nu niet meer, dus zonder te stoppen door naar het honderd meter verder gelegen wegrestaurantje voor een eerste pauze. Ik bestel een cappuccino. Ja, doe ook maar een oliebol. Er is hier al een uur tijdsverschil met Nederland, dus die bol past daar goed bij.

Op patrouille

De eerste 800 meter van de BFT gaan nog langs de tweebaans N135. Daarna slaat de goed bewijzerde route af naar het oosten. Eindelijk rust op een onverharde landweg langs de Litouws-Poolse grens. Ooit is deze zandweg gebruikt voor grenspatrouilles. Polen komt op sommige plekken zo dichtbij dat de KPN meldt dat ik mij in Polen bevind. Daarbij verspringt de tijd op mijn mobiel weer terug naar een uur vroeger, naar de tijdzone waarin ook Nederland ligt.

De volgende dertien kilometer tot aan de geplande picknickbank kom ik maar één persoon tegen en dat ben ik zelf. De gewenste rust wordt hier letterlijk genomen. Het is ontspannen lopen over de zandweg tussen de glooiende akkers en bloemrijke wegranden. Prachtig al die kleuren. De ontmoetingen met de dieren zijn de hoogtepunten.

 

Na vier kilometer over het klimmende en dalende pad ga ik er zelf ook maar bij liggen. Niet zoals die ringslang midden op de zandweg, maar bescheiden op mijn strook worteldoek tegen het iets verhoogde talud aan. Je past je aan en rust uit.

Ter hoogte van het grensmeer Balandis realiseer ik me dat mijn watervoorraad niet voldoende is voor vandaag en morgen. Er moet nog een Adventure food maaltijd mee aangelengd worden en morgenochtend is er ook geen pap zonder water. Snel even mijn rugzak achter een boom zetten en met mijn tweede waterzak naar het meer om bij te tanken. Vanavond zal ik het voor de zekerheid met mijn 'Waterfilter Rietje – Outdoor en Survival Waterzuiveraar voor Helder Drinkwater' zuiveren.

De verleiding is groot om al vlakbij het meer mijn tent op te zetten. Alleen dan kom ik vandaag nog minder ver dan in mijn oorspronkelijke plan. Daarin was ook de zeven kilometer aanloop van vanochtend naar het startpunt niet meegerekend. Veisiejai gaan we zeker niet halen. Kijken hoe we daar de komende dagen weer een mouw aan passen. We halen de rugzak weer op uit het bos en beginnen aan de laatste kilometers. Bij een enkele zijweg zie ik toch tekenen van leven in de vorm van het kleine gehucht Kalediskiai. Er is zelfs een stukje asfalt. Nou dan hoor je er in Litouwen al een beetje bij.

Tegen het einde van de middag begint de vermoeidheid van de eerste wandeldag op te spelen. Niet verkeerd om tegen halfvijf bij het aangepaste overnachtingspunt de rugzak af te hangen. Deze picknickbank had ik thuis al op Google Maps gevonden. Volgens Google is het ook een kampeerplek. Nu spreken Google en ik nog niet goed Litouws en begrijpen niet wat er tegenwoordig op het bord bij de picknickbank staat. Bovendien heeft mijn tent niet voor niets een groene kleur. Als je niet teveel beweegt ziet niemand het. Bovendien heb ik tot nu toe ook niemand gezien.

De lucht is inmiddels wat meer bewolkt dan vanmiddag. Snel die tent opzetten en daarna eerst Nederland informeren waar ik uit hang. Judith bellen lukt, maar wel met horten en stoten. Je zit hier letterlijk aan de rand van het land.

Tijd om in de naderende avondrust mijn meer-water te zuiveren en de picknickbank om te bouwen tot eetkeuken. Vanavond Bobotie. Nooit van gehoord, maar gekozen door het smakelijke plaatje op de verpakking. Als afsluiting van de maaltijd koffie met een Snicker. Zo, onderwijl mijn dagaantekeningen maken en daarna wat lezen in mijn e-book. Zo'n slechte plek is dit niet. Morgen zien we weer verder.

WAAR ZIT IK NU?

de gele lijn is de wandelroute van de BFT.
Start bij de Litouws-Poolse grens ten zuiden van Lazdijai

 Sulnelio Picknickbank