Graafschapspad: wandelen rondje Barchem - Boruculo - Barchem

 Rustige voorjaars droogte

Woensdag 29 april 2026

15.5 kilometer, 19 graden, zonnig

Eerste snee

Waarom de weg ten noordoosten van Barchem Witzand heet is ons niet duidelijk geworden. De bodem bestaat misschien uit wit zand, maar alles wat er op groeit is groen. De eerste kilometers zijn niet alleen de bomen voorjaarsgroen, maar ook de weides. Veel weides zijn in de afgelopen dagen al voor de eerste keer dit jaar gemaaid en het gras is opgeraapt onder achterlating van een lichtgroen voorjaarstapijt.

In sommige gemaaide weides mogen heel voorzichtig tientallen koeien er nog iets van af eten. Heel schuchter een dagje uit de stal in de zon. Eng voor een moderne koe zo buiten in een groene vlakte waar je nog vanaf kan eten ook. Het moet niet gekker worden.

Beekvliet

Over de toegangsweg Beekvliet zijn Frank en ik vanaf het Witzand al draaiend en kerend het landgoed genaderd. Een rustige straat waar je eens in het kwartier een vorm van leven ziet passeren. Bij onze pauze net voorbij de boerderij met een waterput voor de gevel schrokken wij van twee wezens die veel op mensen leken.

De kapitale villa Beekvliet waar deze weg naartoe leidt is ooit in 1902 als zomerverblijf gebouwd door twee dames. Wij vroegen ons al af waarom je hier zo'n enorme villa neerzet. Als je uit het westen van Nederland komt is dit gebied ten oosten van Lochem en Barchem al een stil gebied. En dan hier zo'n joekel van een gebouw neerzetten is echt een zoektocht naar rust. Dit terrein bij de samenvloeiing van de Berkel en Slinge was echter al eeuwen een punt van bewoning. Voor deze villa stonden er kasteelachtige optrekken.

Dezelfde rust treffen we anderhalve kilometer verder in het buurtschap Heure. Een aantal oude boerderijen van rond 1870 houden elkaar gezelschap. Al pratend of we hier in deze rust zouden willen wonen bereiken we de dikste fladderiep van Nederland. Niet dat we die zo herkennen, maar omdat een bord hoog opgeeft van dit verschijnsel. Hij staat zelfs op Wikipedia.

Borculo

Kort na Heure bereiken we de ophaalbrug bij de Berkel. De Berkel steken we niet over maar volgen het water stroomopwaarts. Pas na een paar honderd meter dringt het tot ons door dat we langs de gecamoufleerde buitenkant van de bebouwde kom van Borculo lopen als er tussen de bomenrand moderne huizen te zien zijn. Onze ervaring met Borculo gaat niet verder dan de planning van deze tocht op Google Maps. Pas bij de volgende ophaalbrug, 800 meter binnen het dorp schrikken we weer wakker van enige beweging en aansprekende gebouwen. Na deze schok zijn we wel toe aan een rust in café/restaurant Aan de Gracht. Even bijkomen van al deze indrukken.

Na de break vervolgen we door een iets drukker centrum met bekende winkelketens. Bij de Joriskerk laat de route ons afbuigen en door smallere straten met oudere huizen bereiken we 'Het Eiland'. Dit is echt mooi met links en rechts waterlopen en in het midden twee flinke raderen van de watermolens. Prachtig om te zien. Dit zijn weer de onverwacht mooie momenten van een wandeltocht in een onbekende plaats.

Joriskerk Borculo

Maandag

Het is vandaag woensdag, maar we willen vandaag nog langs maandag. Eerst maar eens de uitgang van Borculo vinden. Na wat heen en weer geloop bij de twee molens volg ik toch maar Franks verwijzing naar twee duidelijke markeringen om van Het Eiland af te komen. Daarbij zien we overblijfselen van de oude loop van de Berkel met zelfs een schutsluis. Tot begin vorige eeuw werden hier nog platbodems geschut, zgn. zompen. Nu varen er weer replica's van deze boten.

foto van Wikipedia

Met de kaart wat steviger in de hand en een scherpe blik op alles wat een sticker kan zijn op een potentiële paal kronkelen zonder verdere dwalingen naar de westrand van Borculo. Daar belanden we op de Lebbenbruggedijk. Wij herkennen niets van een dijk, maar dat zal aan onze grotere interpretatie van zo'n waterkering liggen. Wel zijn we prima omhuld door licht uitlopende loofbomen.

Aan het eind van de Lebbenbruggedijk staan we nog even stil bij Museum De Lebbenbrugge. Het is een mooi gerestaureerde oude tolboerderij langs deze oorspronkelijke handelsroute, een Hessenweg, bij de brug over de Lebbinkbeek. Het terras ziet er aanlokkelijk uit, maar onze gebruikelijke koffie met appeltaart wordt al door maagsappen omgeven.

Alles moet veranderen, dus de Lebbinkbeek met de tolbrug heet nu Slinge. Daarom hoef je ook niets meer te betalen als je doortrekt naar Barchem. Nog een paar slingers langs bos, weide en een boerderij en we zitten in ieder geval weer op Barchems grondgebied. Maar nog lang niet bij de auto. Eerst nog even de Maandagsdijk van bijna drie kilometer. Aan de Borculose kant kronkelt het zandpad nog een beetje voor de afwisseling, maar daarna wordt het echt een rechte weg. Voor ons ook geen dijk. Misschien is deze weg ooit verhard en licht opgehoogd om de marskramers te plezieren en zo de handel mogelijk te maken.

In ieder geval loop je er wel droog ook al wordt je in dit gebied omgeven door al dan niet nieuwe natuur. Links en rechts zien we recent ogende waterplassen. Helaas staan sommige sloten en moerassige stukken droog door de al weken durende afwezigheid van regen. Ondanks de rechte dijk toch mooi wandelen in dit natura 2000-gebied Stelkampsveld met de afwisseling van bosjes, weides, houtwallen, heides en vennen.

Bijna op de rand van het natuurgebied wordt ook onze vraag beantwoord waarom deze dijk, Maandagsdijk heet. Althans voor kort. Eerst passeren we een rietgedekt huis met een gevelsteen MAANDAG 1926. Daarmee zijn wij tevreden. Maar 150 meter verder gaat een grote boerderij door het leven als DINSDAG.

MAANDAG

Dit is in ieder geval geen doordeweekse dijk. Doorlopen maar en dit geestelijk verwerken tijdens de terugrit waar wij op ruime afstand geflankeerd worden door enorme rookwolken. Die later van een bos-en heidebrand op het Artillerie Schietkamp blijken te zijn. Overal is het droog. Thuis eerst wat drinken.

Zie al mijn wandelingen in Nederland