Trektocht Baltic Forest Trail: van de zuidpunt van het Stirtos Meer via Didziasalis naar Druskininkai

Baltic Forest Trail

Zaterdag 13 juni, wandeldag 4

van de zuidpunt van het Stirtos Meer via Didziasalis naar Druskininkai

opgestaan 06.00, vertrek  ± 07.30, aankomst ± 15.00
22 km, ± 7,5 uur wandelen inclusief pauzes en foto's maken,
temperatuur: s' morgens 15 graden, tot 18 graden 's middags,
lucht: half bewolkt met opklaringen, 's middags heel even lichte regen

Kuuroord

Orthodoxe kerk in Druskininkai

Hoogtepunten

Gezeten aan een echte tafel in afwachting van een smakelijke maaltijd maak ik aan het eind van deze wandeldag om halfacht op een terras vlakbij de rivier de Nemunas deze dagaantekeningen. 

Wat waren de hoogtepunten van vandaag? Het vertrek bij het mooie recreatiehuisje, een roedel reeën, twee fietsers die met mij gesproken hebben en een broodje kebab bij binnenkomst van kuuroord Druskininkai zijn de gebeurtenissen die mij het eerst te binnen schieten. Maar het aangenaamst was de avondwandeling in centrum Druskininkai.

Dageraad

Wat vanochtend een heerlijke indruk maakt is de voortschrijdende dageraad wanneer ik mijn tent uit kruip. De zon heeft dat al eerder gedaan en straalt ter verwelkoming van deze dag mooi door de ochtendnevel boven de vijver en het beekje bij het recreatiehuisje. Een prachtig gezicht, gauw een paar foto's maken voordat ik deze paradijselijke plek ga verlaten.

Verzetsbossen

Bos, veul bos vandaag. Ongeveer zoals een bos in Nederland eruit ziet. Maar het lopen over de brede boswegen maakt het saaier. Smallere paden zou afwisselender zijn geweest. Het nadeel van bossen is dat 's avonds hele delen van de route uit je geheugen zijn gewist. Het uitgebreide bos tussen Paliepis en Dulgininkai wordt gekenmerkt door enkele kruisbeelden en zetten aan tot het opzoeken van de achtergrond.

De eenzaamheid en uitgestrektheid van deze bossen vormden in het verleden goede eigenschappen voor het verblijf van Litouwse verzetsstrijders. Na een korte periode van onafhankelijkheid tussen de beide wereldoorlogen werd Litouwen in 1940 door de Sovjet-Unie geannexeerd. Met een onderbreking met de bezetting door de Duitsers kwam Litouwen 1944 weer in handen van de Sovjet Unie. Toen de Sovjet Unie in verval was geraakt en toenmalig leider Gorbatsjov meer openheid toestond, was  Litouwen op 11 maart 1990 het eerste land dat zich onafhankelijk van de Sovjet Unie verklaarde. 

(bronnen; Historisch Nieuwsblad 'Baltisch-verzet-tegen-de-sovjet-terreur' en Wikipedia https://nl.wikipedia.org/wiki/Woudbroeders). 

Tijdens de gehele periode van bezetting is er verzet gepleegd. Je ziet hier dan ook andere jaartallen op de herdenkingsmonumenten dan in Nederland. Verschillende keren zag ik het jaartal 1948.

de markeringen van de Baltic Forest Trail op boomstammen

Vandaag in deze bossen ook voor het eerst een roedel reeën gezien. Ze zijn net zo verrast als ik en staan mij een moment midden op de zandweg stokstijf aan te kijken. Ondanks mijn rugzak word ik getaxeerd als een risico en gaan ze er schielijk vandoor. Aan de voetafdrukken te zien op andere plekken in het zandwegdek moeten hier nog veel grotere herten rondlopen. Ben benieuwd hoe die eruit zien.

Bij het volgende herdenkingskruis is het niet het kruisbeeld, maar de omheining die uitnodigt voor een eerste rust. Nergens zie ik de aanleiding van dit kruisbeeld. Thuis bij het maken van dit blog lees ik in de routebeschrijving dat het een herdenkingskruis is ter ere van de soldaten uit Wereldoorlog I. Deze bossen herbergen dus meer geschiedenis dan ik ter plekke bij al die bomen bedenk.

Schommelrust

riviertje Seira

Vilkanastrai

Bilsas Juodajis

Bilsas Baltajis

Even weer een pauze na twaalf kilometer. Van de vorige zeven kilometer zijn het meest opvallend geweest de overgang over het riviertje Seira, de passage van gehucht Vilkanastrai met een argwanend kijkende vrouw op een erf en de passage van de twee Bilsas meren; Baltajis en Juodajis. Echt namen voor een examenvraag. Om mij op deze testvraag voor te bereiden stop ik bij de basisschool van Didziasalis en overleg met een eeuwigdurende leerling.

Na de rust in Didziasalis maak ik het op een bosfietspad mee dat twee jonge fietsers zelfs iets in goed Engels aan mij vragen. Weliswaar in de orde van 'waar ik vandaan kom', 'waar ik naar toe ga', maar toch enige belangstelling geeft een prettig gevoel.

Binnenkomst Druskininkai

Bij de vermelding van Kuuroord bij Druskininkai waren mijn verwachtingen na de bescheiden indrukken tot nu toe niet hoog gespannen. Verbouwereerd ben ik al bij de nadering van de stad wanneer ik een enorme ski-arena passeer. Later zie ik bij binnenkomst dat je er vanuit de stad zelfs met een kabelbaan naar toe kunt.

Op dat moment heb ik al negentien kilometer onder de voeten en dringt het nog niet goed door. Op weg naar de brug over de Nemunas groet ik de racefietsers die ik eerder kort sprak. Zij zijn alweer op de terugweg. Ik kijk uit naar de rivier waar ik al regelmatig in de voorbereiding over heb gelezen.

Het fietspad mondt echter uit bij het busstation vlakbij de rivier. Daardoor laat ik mij niet afleiden, maar wel door de kebab-zaak. Na al die bomen lijkt mij dat wel lekker. Daarvoor wil ik de verkenning van Druskininkai wel vertragen. Een halve kilo zwaarder begin ik een half uur later aan de oversteek van de rivier. Hij is breder dan gedacht en stroomt aardig. Deze Nemunas zal de rest van de trektocht de leidslijn van de trail zijn.

Verbaasd kijk ik naar het waterpretpark aan de overkant van de rivier. Het heeft een serieuze omvang met een wirwar van glijgoten. Er hoort zelfs een Aqua-hotel bij. Al rondkijkend vervolg ik mijn weg met links en rechts hotels en appartementengebouwen met allure in oude en moderne stijl, hier en daar onderbroken met oude houten villa's van weleer.

Zoekend naar markeringen raak ik los van de originele route en maak zo een omtrekkende beweging om het centrum. Zo kom ik onbedoeld langs andere opvallende gebouwen en meren van de stad.

Mariakerk van Druskininkai

Dit ga ik vanavond verder bekijken, nu wil ik eerst naar de lokale camping om een plek voor vannacht zeker te stellen en hopelijk te genieten van aanvullend comfort.

Kempingas

Bij de voorbereiding thuis was het woord Kempingas al een aantal keren verschenen op Google Maps. Aan het teken zag ik dat daar een camping moest zijn, maar  op een of andere manier moest ik ook steeds denken aan campinggas. Pas hier dringt het eindelijk door dat Kempingas het Litouwse woord is voor camping. Dat je daar zo'n stuk voor moet lopen.

Het aanmelden verloopt soepel en vriendelijk. Mijn 1 meter hoge tent wordt wel gepromoveerd tot camper met de bijbehorende prijs. Voor die bijdrage mag ik campingplek nummer 1 bezetten. Dan heb ik volgens de receptionist de beste internetverbinding. Voor dat geld ga ik lekker lang douchen. Verder heb ik niet te ver achter mijn 'campertent' wc's en een keuken. Lekker al die luxe na een paar dagen in het wild.

Avondwandeling

Vanavond heb ik met plezier in het centrum van Druskininai rondgelopen. Van de Mariakerk, waar net een mis wordt gelezen, langs allerlei moderne gebouwen naar een soort pretparkomgeving met een muziekfontein, een vreemd huis, langs de schitterende orthodoxe kerk waar gelovigen bij vertrek nog buiten de kerk buigen en kruistekens maken.

de katholieke kerk waar net met de deuren open een mis wordt gelezen

een muziekfontein waar je op een automaat zelf de muziek kunt uitzoeken

De gebouwen in dit centrum zijn mooi ruim weggezet in het groen met veel bomen. Verschillende spa's zie ik. Veel staat in het teken van het beleven van een kuur. Dit is duidelijk de mooiste stad op mijn trektocht tot nu toe. Het maakt een rijke indruk. Is dit ook voor de gewone Litouwer weggelegd?

Terug op mijn schrijfterras is het nu na deze aantekeningen acht uur geworden. Een bier heb ik al twintig minuten maar de kip biedt blijkbaar weerstand voor deelname in de kipsalade. Als hij niet snel komt wordt dit een eindeloos verhaal. 

Ah, daar komt wat. Eerst even eten. Tot morgen.

 

WAAR ZIT IK NU?

in Druskininkai aan de rivier Nemunas

de gele lijn is de wandelroute van de BFT.
Start bij de Litouws-Poolse grens ten zuiden van Lazdijai

 De dagberichten worden aaneengeregen in een totaalverslag:

Verslag Baltic Forest Trail Litouwen 2026

Trektocht Baltic Forest Trail: van Veisiejai via Bariciai naar de zuidpunt van het Stirtos meer

Baltic Forest Trail

Vrijdag 12 juni, wandeldag 3

van stadje Veisiejai naar de zuidpunt van het Stirtos Meer

opgestaan 06.00, vertrek  ± 08.15, aankomst ± 15.15
19,5 km, ± 7 uur wandelen inclusief pauzes en foto's maken,
temperatuur: s' morgens 15 graden, tot 18 graden 's middags,
lucht: bewolkt, na aankomst lichte regen

Stilte

Prachtig lopen tussen de korenvelden met de vele korenbloemen

Onwezenlijke stilte

Geen mens of dier ben ik in de vijf kilometer bossen tot aan Barciai tegengekomen. Er was alleen even de afleiding van een roepende koekoek. De stilte in het bos en later tussen de korenvelden en in het dorpje Barciai zelf is diep. Nu hebben mijn oren helaas sowieso al een drempel, maar in Nederland hoor ik naast mijn eigen geruis altijd wel verkeersgeluid van auto's of vliegtuigen. Des te indrukwekkender is deze afwezigheid van geluid en van beweging. Niets verraad een teken van leven.

Al bij de nadering van het gehucht Barciai passeer ik huisjes die bewoond moeten zijn maar dat indringend weten te verbergen.
Turend naar de kern van het gehucht over een korenveld geeft de enorme rust en afwezigheid van enig leven een onwezenlijk gevoel. Een soort stilleven schaal 1 op 1. Imponerend.

Je passeert totaal onopgemerkt. Niemand die mij hier hoort of ziet lopen. Alleen de Maagd Maria houdt mij in de gaten. Apart.

Mooie afwisseling

Na een poging tot een selfie met rugzak in de jaren zestig toiletkamer kon ik deze ochtend zonder heimwee afscheid nemen van de kamer in Motel Ancia. Zoals beschreven in de vorige blog heb ik gisterenmiddag al een vreemde lus in het traject in Veisiejai gelopen. Daardoor kan ik vanochtend direct doorsteken naar de zuidoostelijke uitgang van het stadje. Het lopen gaat na de lange nacht in een echt bed een stuk beter.

Zonder problemen vordert het langs de linkerkant van de rustige asfaltwegen. Toch is het weer lekker om na drie kilometer de natuur in te duiken. Die natuur bestaat de komende kilometers uit bos en bos. Van het naastliggende Ancia Meer is helaas niets te zien. Ontspannend lopen is het wel, maar de bomen bieden weinig afwisseling. Na zes kilometer een rust ter onderbreking. Whatsappen met Judith, Marion en Frank bieden hier wat afleiding.

Echte wandelvoldoening komt er pas bij het verlaten van het bos. Dan openen zich velden met koren en de daarbij behorende bloemen. Prachtig om tussen fluitenkruid, korenbloemen, klaprozen en verschillende soorten half hoog koren te lopen in een rollend landschap. Dit zijn de momenten waarvan ik geniet. Stukjes bos zijn ook mooi, maar dit geeft meer verademing. Zoals gewoonlijk biedt de combinatie de beste omgeving. Een tweede rust in deze omgeving geeft daarmee ook meer energie dan de vorige met gehang tegen een grove den tussen andere dennen. Hier spreid ik mijn worteldoek uit en lig van mij af te kijken.

Meteen ook een verdere aanzet om het rugzakgewicht te verminderen met een lunch van de meegesjouwde voorraad Bolletje roggebrood, De Ruiter jam en Kips leverpastei. Liggen en toch gewicht verplaatsen. Kom er maar eens om.

Lange stukken snel thuis

Na de rust schrik ik een paar honderd meter verder op van vogelgeschreeuw. Sinds eergisteren herken ik het alarmerende 'kieaah' van de kraanvogels. Even inhouden of ik ze dit keer wat langer kan bekijken. Daar denken zij anders over. Ze houden mij in de gaten en maken een omtrekkende beweging om wat bosjes en willen weg uit mijn blikveld.

Even verder nog een mooie omtrekking van het Trikojis Meer en een herinnering dat ik niet gewenst ben in een tank.

Langzaam stijgt het pad van het van het meer naar het echte 'maaiveldniveau'. Boven toont zich de regionale weg 2517 in al zijn afstotende glorie; ondanks het onverharde wegdek ruim twee vrachtauto's breed en erg overzichtelijk.

In overzienbare stukken van ongeveer een kilometer vervolg ik mijn weg richting het dorpje Viktarinas. De naam van dat dorpje is blijven hangen omdat de etappebeschrijving op ee BFT-website een food shop beloofd in Viktarinas. In het dorp loop ik op asfalt dat al een beetje statuur geeft. Om mij heen kijkend en met de hulp van de Organic Maps App ben ik op zoek. Ik moet er zijn maar echte herkenning van een winkel dringt nog niet tot mij door.

Toch maar even afhangen en onderzoeken of je naar binnen kunt. Binnen ontvouwt zich inderdaad een soort kruidenierszaak. Ik ben zelfs klant nummer twee. Achter de toonbank staat een wat oudere dame. Mijn gewenste Cola en Snickers zijn snel gevonden, maar intussen heeft een inheemse voordringer zijn brede schouders voor de toonbank geposteerd. Er worden wat lokale meningen verkondigd aan de mimiek te zien. En mondje vertrekt weer. Mijn beurt om dit keer maar contant af te rekenen. Helaas vergeet ik een foto te maken van deze plattelandswinkel waar de omgeving waarschijnlijk erg blij mee is. Als ik mijn weg vervolg trek ik onder andere langs de school en een rij aan losstaande huizen en huisjes. Ze geven een ander beeld van een plattelands dorp dan in Nederland.

Mijn hangende tafel

Kwart over drie, de lichte motregen laat inmiddels iets duidelijkere kringen achter op de vijver voor het recreatiehuisje, maar ik zit droog op de veranda. Het huisje kan zo door gaan voor een Hans en Grietje-uitvoering. Je kunt op de bovenverdieping zelfs slapen en er is een kachel ingebouwd met een schoorsteen. Maar zowel de beneden- als bovendeur zijn goed afgesloten.

Het lijkt een soort lokale sociale ontmoetingsplek met een kampvuurplaats voor de BBQ en een hangende tafel. Naast het huisje voert vanuit de vijver een smal beekje het water af. Een idyllische parkje omringt het huisje.

Het ligt goed verstopt. Na mijn winkelbezoek in Viktarinas zocht de Cola na tweeënhalve kilometer een uitweg. Ik moest plassen en wilde dat niet midden op de zandweg doen. Staand in de berm zag ik de verhulde toegang. Natuurlijk even kijken. Prachtig. 

Eigenlijk wilde ik nog verder, maar de motregen stimuleert niet. Misschien blijf ik hier schrijf ik op Polarsteps. De kans dat ik ontdekt wordt lijkt mij klein. Het parkje rond het huisje is omgeven door coniferen en een bomenscherm. Links staat op ongeveer honderd meter een mooi huis waar mensen op het erf bezig zijn met het gazon maaien. Rechts staat op tweehonderd meter een boerderij met de voorkant op een andere windrichting. De kans dat er op deze druilerige avond een samenkomst zal plaatsvinden is niet waarschijnlijk.

Op Polarsteps maak ik om kwart voor acht 's avonds de update dat ik nog geen mens heb gezien en dat ik inmiddels uitstekend heb gegeten aan de hangende tafel. De tent staat dan al ruim drie uur. Ik zit hier prima.

Je hebt het nog niet gezegd dat je geen mens gezien hebt of ik zie door de coniferen beweging op de zandweg. Het is een oudere vrouw van het nabij gelegen huis met een kruiwagen en een schep. Om de zoveel meter schept ze wat zand van de weg in haar kruiwagen. Ze komt vervelend dichtbij maar is druk met haar waarschijnlijk illegale activiteit. Maar ik zit niet te wachten op ontdekking van mijn verblijf. Na een minuut of tien heeft ze waarschijnlijk genoeg lading en gaat haar oprit weer omhoog. Zo kan je dus in Litouwen je eigen oprit onderhouden met publiek zand. Ik ga ook nog wat onderhouden; mijn contacten op Polarsteps en daarna slapen op deze heerlijke plek. Tot morgen.

 

WAAR ZIT IK NU?

aan de zuidpunt van het Stirtos Meer 

hemelsbreed 14 km west van Druskininkai

de gele lijn is de wandelroute van de BFT.
Start bij de Litouws-Poolse grens ten zuiden van Lazdijai

 De dagberichten worden aaneengeregen in een totaalverslag:

Verslag Baltic Forest Trail Litouwen 2026