Veluwe Zwerfpad: wandelen van Station Rheden via de Rhederheide naar Station Velp

 Extra Lang

Tweede Pinksterdag, maandag 25 mei 2026
± 20 kilometer (15+5)

Wat is lang?

Als je naar de betekenis van 'lengte-eenheid' zoekt krijg je een uitleg over afstanden; millimeters, centimeters, kilometers. Wandelaars denken zo nu en dan 'tjee, wat is het lang'. Wanneer je zegt "wat duurt dat lang" dan denk je aan een tijdseenheid. Wij hebben vandaag geoefend voor de eerste en de tweede betekenis.

Woordherkomst lang:

Langer

Rond de dertig graden zou het worden op Tweede Pinksterdag. De vlammen van de Heilige Geest zouden hun werk gaan doen. Laten we maar vroeg vertrekken anders wordt het zo'n zweetwandeling. Vertrek om halfacht zou al ruim voldoende zijn om de trein van Velp naar Rheden te halen dus reden we om kwart over zeven weg om daarna een half uur in de ochtendzon te wachten op station Velp.

station Velp (foto van wikipedia op een bewolkte dag)

Eindelijk daar is onze trein, een trein die ook echt stopt. Hup erin. Dat stoppen wordt wel erg degelijk uitgevoerd. Tien minuten later staan we nog steeds stil. De conducteur loopt buiten heen en weer en komt nu weer binnen om zich op te sluiten in een aparte ruimte. Een ruimte met microfoon: "Beste reizigers, wij kunnen nog niet vertrekken omdat er een verward persoon voor de trein op het spoor stond. Nog even geduld, we wachten op een hulpdienst". Even later zien we een oudere dame onder begeleiding van de conducteur, de bestuurder en nog een NS-man plaats nemen op een perronbank direct naast onze wagon. Gemengde gedachten en gevoelens bij het beeld van deze dame op het spoor voor de trein. Dat wens je niemand toe.

Het spoorwegpersoneel blijft bij haar en de vertraging duurt voort. Inmiddels moeten ook op stations Arnhem en Zutphen treinen stilstaan. Een half uur later komt de hulpdienst in de vorm van een drietal agenten. Omgang met verwarde mensen schijnt al enige tijd een niet gewenste hoofdtaak van de politie te zijn. De conducteur is weer binnen en kondigt aan dat we wachten op toestemming voor vertrek. Onze trein moet waarschijnlijk in een nieuwe planning worden ingepast.

Achteraf waren we lopend al in Rheden geweest, nu stappen we met een in kracht toenemende zon in een later tijdschema op Station Rheden uit. Maar wij zijn zo gelukkig om iets leuks te gaan doen; van de trein weg wandelen. Op dat moment wisten we nog niet dat onze wandeling ook langer ging duren.

akker langs de Heuvenseweg

Via de Heuvense Bergen naar de Posbank

Vanaf Station Rheden is het maar een paar minuten lopen om de Heuvenseweg ten noorden van de drukke Arnhemsestraatweg te bereiken. Daarmee laat je ook meteen de verkeersgeluiden achter je en wordt je omringd door akkers tegen de stuwwal. Je klimt langzaam iets hoger, passeert het Bezoekerscentrum Veluwezoom waar de Brasserie nu nog gesloten is. Voorlopig geen koffie. Dan maar bij het Paviljoen Posbank.

Eerst nog het mooiste gedeelte van de dag; de bossen en heide ten noorden van Heuven. Daar begint het in de heerlijk koele schaduw al licht te stijgen. 

Gemener wordt het bij de klim naar het Uitkijkpunt Heuvense Bergen. Prachtig om van daar over de heuvels en de diepdoorsnede heide te kijken, de Heuvense Bergen van het Herikhuizerveld.

een uitzicht vanaf de Kraaijenberg

Een tweede klim volgt naar opnieuw een uitzichtpunt, nu op de Kraaijenberg. Inmiddels is het panorama aangevuld met een echte kudde schapen compleet met geiten, honden en wel drie herders en toekomstige herderinnen. Een soort wandelende opleidingsplek.

Heel lang bij de Posbank

De Posbank is zoals gewoonlijk bevolkt door talrijke fietsers, waarbij de wielrenners zwaar in de meerderheid zijn. Op de bank van meneer Pos, oud voorzitter van de ANWB, zit een echtpaar dat wij met rust laten.

Het nabij gelegen paviljoen heeft al snel onze interesse. Het ziet er van afstand leeg uit, maar aanvullende verkenning levert twee verborgen terrassen op waar wij aanschuiven in wielerland. Heerlijk in de schaduw genieten van koffie met appelgebak. Ik denk er over na om ondertussen het vervolgpunt van de route te verkennen, maar blijf toch zitten voor de heerlijke rust.

Bij vertrek nog een blik op oud koningin Beatrix op een even oude fiets. Daarna een amechtig zoeken naar de vervolgmarkering voor de route. Heen en weer lopen op de parkeerplaats en weer terug naar de Posbank. We zien daar wel een markering, maar zo dicht bij het pad waar we vandaan komen dat die afvalt. Tenslotte weet ik Judith van een richting te overtuigen door de hei waarmee we volgens mij later op de route zullen komen. Let maar op. Nog een blik op een uitleg bij een Natuurtafel en weer verder op zoek naar herkenbare punten.

natuurtafel

Een tijd lang weet ik de omgeving aan te passen aan mijn kaart totdat het na 30 minuten niet meer vol te houden is. Met Google Maps laat Judith mij zien dat we wel flink zijn opgeschoten, maar dan vooral in oostelijk richting, in de richting van de Carolinahoeve. Daar waren we tijdens de vorige wandeling in april ook in de buurt. Ik moet zo langzamerhand wel toegeven dat we ruim verkeerd zitten. Nu mag ik Judith volgen over een fietspad terug. Ze zet er goed de pas in en ik heb moeite om haar bij te houden. Vijftig minuten na ons vertrek van het Paviljoen Posbank lopen we weer over het terras. Nu geen pauze maar terug naar de laatst bekende markering en dit keer de eerder afgewezen vervolgmarkering volgen langs de goede weg. Eindelijk echt weg bij de Posbank.

Nu ik de foto's terug zie had ik beter simpel op de niet te missen ANWB-paal kunnen kijken en de richting naar Rozendaal moeten volgen. Mooi verhaal maar daar kopen we niks voor. De gedachte route is inmiddels zeker 4 kilometer langer geworden. Dit wordt toch nog echt zweten. Ik hoor naast mij dat ik als kaartlezer een flinke deuk heb opgelopen. Er wordt aan toegevoegd dat ik ingeruild wordt voor een GPS-apparaat, of zoiets. Oké. Dit zijn van die momenten dat je beter je mond kunt houden.

Rheder heide en Rozendaalse Veld

Onze onderlinge afstand neemt toe. Judith is met verhoogde snelheid op zoek naar een plek in de schaduw. Vlak voor de Rhederheide doorstaat een flinke grove den de keuring en wordt er gerust en geluncht.

De Rhederheide lijkt veel op een verdroogde prairie. Aan heide wordt je alleen herinnerd door de naam. Warme kilometers rijgen zich aaneen. De brandtoren is eerst een baken en daarna een houvast om onze vordering te controleren.

De noordrand van de bossen boven Rozendaal lokken ons in één doorgaande beweging naar binnen. Mooi weer wat schaduw om zo nu en dan ook hoed en pet af te zetten. We laten ons niet meer stoppen en bereiken via brede en smalle bospaden Kasteel Rozendaal, of liever de Orangerie waar we het vochttekort iets verkleinen.

Orangerie van Kasteel Rozendaal

Kasteel Rozendaal

Door de kasteeltuin verlaten we het park en beginnen aan de terugweg naar de auto bij het station. Met dezelfde moeite kijken we ondertussen naar de oude openbare Torckschool, Huis Heuveloord, mooie vijvers in het Villapark Velp, de Overbeekpoort en vlakbij het station de prachtige art deco villa Terre Neuve.

Overbeekpoort

villa Terre Neuve

Geen verkeerde omgeving om hier te wonen. Maar wij hebben vandaag genoeg gezien en gaan rustig met de airco aan naar huis. Het was lang genoeg.

Zie al mijn wandelingen in Nederland 

Wandelen van Station Steenwijk naar de wijde Noordoostpolder

Broerpad

Zondag 17 en maandag 18 mei 2026

22 en  21 kilometer, 15 graden, bewolkt met enkele motregenbuien

Verjaardagstraining, dag 1

Verjaardagen zijn speciale bijeenkomsten. Ze zijn bedoeld om op feestelijke wijze je veroudering te vieren. Alleen daarin zit al een tegenstrijdigheid. Misschien zijn verjaardagen daarom ook niet gegarandeerd het summum van gezelligheid. Mijn broer heeft daar een oplossing voor, we gaan lekker gezellig uit eten. Prima bijeenkomst waar ik graag naar toe ga.

Maar dit keer zag ik mogelijkheden voor nog meer plezier. Je kunt met de auto naar een verjaardag, maar ook gewoon te voet. Of lag het toch iets anders? Je wilt nog een keer twee dagen met je nieuwe rugzak lopen en zoekt een doel. Hé, ik kan ook naar Eric toelopen en aankomen op zijn verjaardag. Dan kunnen we samen lekker gaan eten.

dit is niet mijn broer maar een supporter tussen Jonen en Blokzijl

Steenwijk

Twee jaar geleden stiefelde ik op een grauwe maartse dag over het Pionierspad van Vollenhove via Giethoorn naar Steenwijk, negenentwintig kilometer. Dat ben ik met deze tweedaagse  rugzaktocht niet van plan. Maar delen van die mooie route door de Wieden wil ik nog wel een keer in tegenover gestelde richting lopen. Blokzijl wordt vandaag mijn overnachtingsdoel. Een kleine 22 km.

Steenwijk gaat sneller dan in mijn voorbereidende kaartstudie gedacht. Op het overzichtelijke station even zoeken naar de uitgang en dan richting de toren van de Grote Kerk, mijn kortstondig baken. Nog voor tienen loopt het rustig op deze kille grijze zondag in mei. De mensen die ik tegen kom gaan niet naar de Grote Kerk maar naar het Baken van de Baptistengemeenschap. Dat zorgt nog voor enig religieus leven in de Kerkstraat.

de Markt van Steenwijk

Onnastraat

de stadswallen

Over de mooie Markt direct door naar de aantrekkelijke Onnastraat en na de Onnapoortbrug en de stadswallen naar de Nieuwe Onnastraat waar weinig nieuw is. 

nadering Zuidveen over de Trappenweg

Aan de rand van de stad even zoeken hoe ik over de drukkere Schansweg kom. Als ik op het fietspad was gebleven zou ik gewoon door de tunnel onder de weg zijn gegaan. Ik moet weer zo nodig afsteken en loop nu door het hoge gras en heb geen regenbui meer nodig voor natte schoenen. Dan kunnen ze vast wennen want op weg naar Zuidveen en daarna op de kilometerslange rechte Gasthuisdijk begint het herfstig te motregenen. Goed dat de vele bermbloemen je herinneren aan de lente.

Gasthuisdijk in herfstig mei

Als ik achterom kijk is Steenwijk opgegaan in een grauw regenscherm. Mijn natte schoenen houden zich beter dan mijn dunne wandelbroek. Het is zo'n kunststofbroek die snel droogt. Ze worden ook snel doornat voel ik. De enige afleiding vormen de voedsel zoekende ooievaars en reigers die hier goed de weg kennen. Net als de jonge koeien die voor de gein een stuk met mij meerennen. Die hebben wel aardigheid in zo'n lopende rugzak in de regen.

Giethoorn

Na twee verdere kilometers is het gelukkig weer droog en zie ik tot mijn voldoening dat de kerktoren van Steenwijk al een stuk kleiner is geworden. Inmiddels twee uur gelopen zonder gebruik van mijn wandelstokken. Tijd voor een eerste rust. Dat is geen toeval, want ik weet nog van de vorige keer over het Pionierspad dat er een picknickbank staat bij het uitkijkpunt naar het vogelgebied van de Wieden. Meteen mijn nieuwe gronddoek voor onder de tent uitproberen op de natte bank.

de afstand naar Steenwijk groeit

uitzicht over de moerassige veenweides in de richting van de Bovenwijde

Terwijl ik rustig om mij heen tuur kijk ik ook nog snel naar de buienradarapp op mijn mobiel. De buien zitten wel goed voor vandaag. Het schijnt aan het eind van deze week 25 graden te worden. Waarom zit ik dan nu hier? Oh ja, ik ga naar een verjaardag en heb het zelf verzonnen. Opstaan maar en kijken hoe Giethoorn er vandaag uitziet.

Om mij bij binnenkomst te herinneren aan het doel van de wandeling wordt ik daar met uithangborden op gewezen. Erg attent van deze botenverhuurder. De toeristische tocht door Giethoorn biedt aangename afleiding door de karakteristieke huizen, boerderijen en houten bruggetjes. En het zorgt ook voor een hoofdschuddende glimlachende verwondering als ik zie hoe vaak jonge kinderen aan het roerwiel zitten en hun onschuldig koekeloerende ouders met de sloep door de sloot manoeuvreren. Goed dat de beschoeiingen en stootranden een begeleidend incasseringsvermogen hebben.

een doorkijk naar het meer de Bovenwijde

Ontsnapt aan alle wervingspraatjes om mee te varen met een rondvaartboot is het vlakbij de brug over het Beukers-Steenwijkkanaal tijd voor een cappuccino met appelgebak. Geluk dat cappuccino in het Engels hetzelfde is. Met Nederlands kom je bij de bediening niet ver. Welkom in wereldstad Giethoorn.

Langs de Cornelisgracht op weg naar Jonen

Jonen

Op naar Jonen, het ongeveer acht huizen tellende gehucht aan de Walengracht tussen het Giethoornsche Meer en de Beulakerwijde. Je kunt er alleen met de fiets of te voet naar toe. Anders dan de vorige keer over het Pionierspad neem ik dit keer niet de omweg via Dwarsgracht maar volg rechtstreeks het betonnen fietspad, de Jonenweg, langs de Cornelisgracht. Ze kijken hier niet op een gracht meer of minder. Wel nog een foto maken bij de kruising van de Cornelisgracht en de intrigerende Dwarsgracht waar de huizen aan de westzijde alleen per boot, te voet of met moeite met de fiets zijn te bereiken. En natuurlijk even terugkijken hoever ik al opgeschoten ben.

Dwarsgracht

aan het eind van dit pad moet Jonen liggen

De laatste kilometer krijgt de betonnen ondergrond vaste voet in mijn kuiten. Het is goed dat de aandacht wordt afgeleid door de prachtige bloemen die hier in de berm zijn gezaaid. Schitterend. Zeker ter hoogte van de zogenaamde tjaskermolen. Nog mooier is dat het huizenrijtje van Jonen al echt dichtbij komt. Bijna 4 km asfalt en beton is weer even genoeg.

Nieuw zijn de borden dat je moet betalen. In de winter mag je het pontje zelf naar de overkant trekken, maar in de lente en de zomer is hij blijkbaar bemand. Nu mag je bij een digitale ticketpaal een kaartje kopen. De fietsers voor me beloven op mij te wachten met oversteken. Wanneer ik eindelijk op het door de zon verblinde schermpje door de digitale hoepels van deze paal ben gekropen sluit ik aan op het pontje. Het doel is niet alleen de overkant, maar vooral de bank die ik daar zie. Een minuut later zijg ik neer voor een broodnodige lunch met Jonenzicht.

het pontje van Jonen met Jonenzicht

Blokzijl

Aan het eind van het Jonenpad zie ik tot mijn verbazing en ongeloof aan de westelijke horizon de omtrekken van een huizenrij. Zal die rij daar aan de andere kant van al die veenweides al Blokzijl zijn? Nog niet mijzelf te snel rijk rekenen, want vanochtend bij het verlaten van Steenwijk betekende zo'n vaag silhouet een wandelafstand van meer dan vijf kilometer. Eerst nog even genieten van de verschillende meertjes van de Wieden en enkele onderwater gezette weilanden.

Na twee bochten in de route en twee kilometer dichterbij voegt zich ook vaag een kerkspits toe aan het profiel van de bebouwing. Dat moet Blokzijl zijn. Prima, laat maar komen want mijn kuiten zijn asfaltmoe.

brug bij de sluis

Die vermoeidheid verdwijnt zienderogen bij de hernieuwde kennismaking met dit mooie stadje. Een genot om hier vertraagd over de ophaalbruggetjes en langs de rijke, oude gevels te trekken. Regelmatig zie je hier jaartalstenen in de gevels van rond 1660. Fotomakend loop ik langs de oude Havenkolk omgeven door monumentale panden. Prachtig. Ook vast een foto van het 'Restaria' waar ik straks wil eten. Het ligt aan de Bierkade, dus dat gaat goed komen.

Havenkolk

Bierkade

Bierkade

Mini-Camping Veldhuis

De Bierkade houdt mij niet vast, want ik wil op zoek naar mini-camping Veldhuis net buiten Blokzijl. Gereserveerd heb ik niet. Met dit weer behoor je tot de diehards die buiten willen slapen. Hoewel het woord 'die' toch iets te voorbarig is. Mevrouw Rabbinge begeleidt mij een kwartier later over het erf naar een compleet leeg veldje achter de boerderij, helemaal voor mij. Ik heb vrij uitzicht over de polder.

De tent staat redelijk snel. Het is pas vijf uur, eerst maar even liggen om deze drukte te verwerken en Judith bij te praten over de eerste dag. Daarna wat controles op mijn mobiel. Buienradar verwacht rondom zeven uur uur een flinke regenbui. Dus om een uur of zes terug naar Blokzijl. Tot die tijd nog even luisteren naar alle activiteiten op Studio Sport. Laat anderen ook maar wat bewegen.

Blokzijl bij avond

Op weg terug naar het stadje houden de regenbuien zich niet aan de spelregels en trappen eerder af. Mijn haast neemt toe als in het gewenste 'Restaria' inmiddels alle tafels stampvol bezet zijn. Toch maar snel verder, gelukkig is hier keuze genoeg. Zo zit ik aan het eind van deze wandeldag in Restaurant Sluiszicht achter een kom met kippenlever gedrenkt in uien. Buiten regent het, nu echt. "Leuk dat je er bent" staat er op het servet. Dat vind ik ook en voorlopig zit ik aan de goede kant van het raam de aantekeningen voor dit verslag te maken.

Na de afsluitende rabarbermoes klets ik nog wat na met het Brabantse echtpaar aan het tafeltje naast mij over de fijnste manier om een wandeling te maken. Zij vinden net als ik dat je niet zo snel mogelijk naar het eindpunt hoeft te lopen, maar rustig om je heen kijkend moet genieten van het landschap. Wijze mensen, hoewel mijn kuiten vanmiddag toch graag op het eindpunt wilden zijn. Kijken of ze morgen de goede geest te pakken hebben.

een soort avondrood aan de noordelijke horizon,
geen idee of dat een goed teken is

Verjaardagstraining, dag 2

Gisterenavond heb ik op de terugweg naar de mini-camping meteen mijn indrukken van Blokzijl uitgebreid. Via de Wijde Gang, de Kerkstraat en de Breestraat naar de uitgang. Mooie oude huizen met gevels in allerlei vormen waar ik langzaam bewonderend langs loop. Stoppen doe ik bij een gevel waar een ooievaar de wacht houdt. Eerst denk ik nog dat het een houten exemplaar is zoals eerder in de Kuinderstraat. Maar nee, deze beweegt echt en is niet onder de indruk van mijn aanwezigheid beneden in de Kerkstraat. Mooi gezicht.

Kuinderdijk

Aan het getik op het tentdoek te horen was de nacht nat. Gehuld in mijn donzen slaapzak met een lange termo-onderbroek aan heb ik dat maar enkele momenten meegekregen. Als ik om halfzeven opsta is het droog en levert het ochtendcorvee geen problemen op.

terugblik op de camping Veldhuis, wandeling twee begint

Om acht uur begint de tweede wandeldag. Vandaag een onbekend gebied met flinke lange stukken. Als eerste de oude zeedijk, de Kuinderdijk. Aan de vele bochten en de verschillende kleine meertjes, zogenaamde wielen, herken je de plekken waar de zee ooit gaten sloeg. Nu aan beide kanten groene velden bespikkeld met boerderijen.

Kuinderdijk

Het lopen gaat rustig maar wel gestaag zonder te stoppen. Via het gehuchtje Baarlo en het mini-dijkdorp Blankenham breng ik de rugzak naar het punt waar mijn route echt de Noordoostpolder in duikt.

Kerkje van Blankenham op de dijk

Gemeente Noordoostpolder

Met de afdaling van de Kuinderdijk neem ik afscheid van Overijssel en betreed ik voor de rest van de wandeldag de Flevolandse Noordoostpolder. Voor de bestuurlijke overzichtelijkheid is deze hele polder meteen maar in één gemeente ondergebracht. Hier geen slingers meer in de wegen, alleen maar recht toe recht aan. Wel rondom de boerderijen beduidend meer bomen dan in het Wiedengebied.

Kunstwerk bij Blankenham net voordat ik de Noordoostpolder in duik

Nergens mensen buiten hun auto's te bekennen, maar nog geen tweehonderd meter in de polder en ik loop tegen een mevrouw uit Blankenham aan die wil weten waarom ik zo'n grote rugzak draag. Een paar minuten later ben ik op de hoogte van haar oplossing op de Camino. Met een speciaal ontworpen wandelwagentje zijn ze vanuit Nederland tot ver in Frankrijk gevorderd. Alleen voor de overgang van de Pyreneeën moet nog een oplossing gevonden worden. Dat lijkt mij inderdaad een uitdaging. Zeker de afdalingen kunnen dan erg snel worden. We wensen elkaar veel succes en trekken verder.

ZIN

Op de kaarsrechte Uiterdijkenweg beloofd een bord op het juiste moment warme koffie met gebak, over 800 meter. Dat is nog eind, dus niet te vroeg juichen op deze maandagochtend. Ben benieuwd na bijna negen kilometer. Het aantal borden neemt bij de nadering toe en de teksten worden steeds uitnodigender. Tien minuten later begeleidt een bewoner van Zorgboerderij ZIN mij naar de kantine achter de boerderij. 

Vanochtend had ik niet kunnen bedenken dat ik met mijn sportieve dagbesteding kennis zou maken met een andere vorm van dagbesteding. Volgens de leidster in de kantine werken en wonen hier 15 mensen. Ik begrijp daaruit mensen met een beperking. Op hun website heet dat 'hulpvraag'. Het is maar hoe je er tegenaan kijkt. In ieder geval ben ik blij met dit onverwachte rustpunt met verzorging in deze verder rustige omgeving zonder enige vorm van horeca. 

De cappuccino is meteen klaar en het appelgebak gaat met een toelichting en mijn instemming rechtstreeks vanuit de vriezer in een oventje. Zelf gemaakt gebak door een van de bewoners hoor ik. De schoonmakende bewoonster ziet een kans en nodigt mij uit voor de Open Dag op 6 juni. Je kunt dan leuk spelletjes doen. Dat ga ik niet meemaken, maar deze vriendelijkheid tilt de Gemeente Noordoostpolder al naar een flink hoger niveau. Twintig minuten later sta ik weer op de Uiterdijkenweg voor de tweede helft van deze wandeldag.

AZC?

Het blijft maar snel gaan vandaag. Niets in deze omgeving haalt de gang er uit. Zeker niet op het fietspad langs de drukke N351 tussen Kuinre en Luttelgeest. Niet vervelend om die te verlaten en nog een kilometer door het Kuinderbos voort te stappen. Daar is het weer mooi en rustig. Toch kan ik bij het einde van het bos vlak bij Luttelgeest niet aan het verkeer ontsnappen. Daar zal ik de N715 moeten volgen om in Bant te komen. Doorsteken of rustige omtrekkende routes zijn er niet. Wat ik mij niet realiseer is dat ik hier al op het grondgebied van Bant loop. Maar van het Kuinderbos is het nog altijd een kleine vijf kilometer naar de bebouwde kom. Het wordt tijd voor een tweede rust.

in het Kuinderbos

Aan de overkant zie ik een te koop staande boerderij. Daar moet toch wel een bank zijn te vinden om uit te rusten en te lunchen terwijl ik niemand in de weg zit. In mijn zoektocht trek ik om het huis en zie de enorme lege stallen. Aan de wegzijde vind ik de gewenste bank waar ik eet en deze aantekeningen maak. Het is nog niet eens twaalf uur. Ik neem de tijd want anders kom veel te vroeg in Bant. Hoe dat kan snap ik niet. Echt snel gewandeld heb ik niet, of de afstand is korter dan gedacht. Of de beperkte rust die ik nam heeft het tempo verhoogd. In deze voortuin zit ik in ieder geval voorlopig prima naast mijn rugzak.

Als ik later die middag bij mijn broer kom hoor ik dat dit complex door het COA is aangekocht als toekomstig aanmeldcentrum voor asielzoekers. Door weerstand uit bevolking is het niet doorgegaan. Nu staat het weer te koop voor minder dan de aankoopprijs. Je maakt wat mee, zo zit je in een zorgboerderij en zo in een soort AZC.

De rest van de tocht gaat monotoon over het fietspad. Verdere foto's vergeet ik te maken. In Bant een doorsteek langs het sportveld en de ontdekking dat de kerk Bantsiliek heet. Weer buiten Bant het laatste stuk met achter mij een knallend onweer. Daar liep ik een half uur geleden. Geluk moet je hebben, maar toch maar wat sneller doorlopen.

onze tafel bij 't Sluisje

Met de aankomst bij mijn broer voltooi ik deze trainingstweedaagse. De rugzak gaat af, tijd om bij te praten. Hij nodigt mij uit voor de maaltijd bij Restaurant 't Sluisje in Schoterzijl. Een prima keuze waar we eerder hebben genoten van ouderwets Nederlandse gerechten. Eten, praten en uitrusten, een mooi einde van deze tocht. Met dank neem ik twee uur later afscheid. Het was de wandelmoeite meer dan waard.

Zie al mijn wandelingen in Nederland