Baltic Forest Trail

Vrijdag 12 juni

van stadje Veisiejai naar de zuidpunt van het Stirtos Meer

opgestaan 06.00, vertrek ± 08.15, aankomst ± 15.15
19,5 km, ± 7 uur wandelen inclusief pauzes en foto's maken,
temperatuur: s' morgens 15 graden, tot 18 graden 's middags,
lucht: bewolkt, na aankomst lichte regen

Stilte

Prachtig lopen tussen de korenvelden met de vele korenbloemen

Onwezenlijke stilte

Geen mens of dier ben ik in de vijf kilometer bossen tot aan Barciai tegengekomen. Er was alleen even de afleiding van een roepende koekoek. De stilte in het bos en later tussen de korenvelden en in het dorpje Barciai zelf is diep. Nu hebben mijn oren helaas sowieso al een drempel, maar in Nederland hoor ik naast mijn eigen geruis altijd wel verkeersgeluid van auto's of vliegtuigen. Des te indrukwekkender is deze afwezigheid van geluid en van beweging. Niets verraad een teken van leven.

Al bij de nadering van het gehucht Barciai passeer ik huisjes die bewoond moeten zijn maar dat indringend weten te verbergen.
Turend naar de kern van het gehucht over een korenveld geeft de enorme rust en afwezigheid van enig leven een onwezenlijk gevoel. Een soort stilleven schaal 1 op 1. Imponerend.

Je passeert totaal onopgemerkt. Niemand die mij hier hoort of ziet lopen. Alleen de Maagd Maria houdt mij in de gaten. Apart.

Mooie afwisseling

Na een poging tot een selfie met rugzak in de jaren zestig toiletkamer kon ik deze ochtend zonder heimwee afscheid nemen van de kamer in Motel Ancia. Zoals beschreven in de vorige blog heb ik gisterenmiddag al een vreemde lus in het traject in Veisiejai gelopen. Daardoor kan ik vanochtend direct doorsteken naar de zuidoostelijke uitgang van het stadje. Het lopen gaat na de lange nacht in een echt bed een stuk beter.

Zonder problemen vordert het langs de linkerkant van de rustige asfaltwegen. Toch is het weer lekker om na drie kilometer de natuur in te duiken. Die natuur bestaat de komende kilometers uit bos en bos. Van het naastliggende Ancia Meer is helaas niets te zien. Ontspannend lopen is het wel, maar de bomen bieden weinig afwisseling. Na zes kilometer een rust ter onderbreking. Whatsappen met Judith, Marion en Frank bieden hier wat afleiding.

Echte wandelvoldoening komt er pas bij het verlaten van het bos. Dan openen zich velden met koren en de daarbij behorende bloemen. Prachtig om tussen fluitenkruid, korenbloemen, klaprozen en verschillende soorten half hoog koren te lopen in een rollend landschap. Dit zijn de momenten waarvan ik geniet. Stukjes bos zijn ook mooi, maar dit geeft meer verademing. Zoals gewoonlijk biedt de combinatie de beste omgeving. Een tweede rust in deze omgeving geeft daarmee ook meer energie dan de vorige met gehang tegen een grove den tussen andere dennen. Hier spreid ik mijn worteldoek uit en lig van mij af te kijken.

Meteen ook een verdere aanzet om het rugzakgewicht te verminderen met een lunch van de meegesjouwde voorraad Bolletje roggebrood, De Ruiter jam en Kips leverpastei. Liggen en toch gewicht verplaatsen. Kom er maar eens om.

Lange stukken snel thuis

Na de rust schrik ik een paar honderd meter verder op van vogelgeschreeuw. Sinds eergisteren herken ik het alarmerende 'kieaah' van de kraanvogels. Even inhouden of ik ze dit keer wat langer kan bekijken. Daar denken zij anders over. Ze houden mij in de gaten en maken een omtrekkende beweging om wat bosjes en willen weg uit mijn blikveld.

Even verder nog een mooie omtrekking van het Trikojis Meer en een herinnering dat ik niet gewenst ben in een tank.

Langzaam stijgt het pad van het van het meer naar het echte 'maaiveldniveau'. Boven toont zich de regionale weg 2517 in al zijn afstotende glorie; ondanks het onverharde wegdek ruim twee vrachtauto's breed en erg overzichtelijk.

In overzienbare stukken van ongeveer een kilometer vervolg ik mijn weg richting het dorpje Viktarinas. De naam van dat dorpje is blijven hangen omdat de etappebeschrijving op ee BFT-website een food shop beloofd in Viktarinas. In het dorp loop ik op asfalt dat al een beetje statuur geeft. Om mij heen kijkend en met de hulp van de Organic Maps App ben ik op zoek. Ik moet er zijn maar echte herkenning van een winkel dringt nog niet tot mij door.

Toch maar even afhangen en onderzoeken of je naar binnen kunt. Binnen ontvouwt zich inderdaad een soort kruidenierszaak. Ik ben zelfs klant nummer twee. Achter de toonbank staat een wat oudere dame. Mijn gewenste Cola en Snickers zijn snel gevonden, maar intussen heeft een inheemse voordringer zijn brede schouders voor de toonbank geposteerd. Er worden wat lokale meningen verkondigd aan de mimiek te zien. En mondje vertrekt weer. Mijn beurt om dit keer maar contant af te rekenen. Helaas vergeet ik een foto te maken van deze plattelandswinkel waar de omgeving waarschijnlijk erg blij mee is. Als ik mijn weg vervolg trek ik onder andere langs de school en een rij aan losstaande huizen en huisjes. Ze geven een ander beeld van een plattelands dorp dan in Nederland.

Mijn hangende tafel

Kwart over drie, de lichte motregen laat inmiddels iets duidelijkere kringen achter op de vijver voor het recreatiehuisje, maar ik zit droog op de veranda. Het huisje kan zo door gaan voor een Hans en Grietje-uitvoering. Je kunt op de bovenverdieping zelfs slapen en er is een kachel ingebouwd met een schoorsteen. Maar zowel de beneden- als bovendeur zijn goed afgesloten.

Het lijkt een soort lokale sociale ontmoetingsplek met een kampvuurplaats voor de BBQ en een hangende tafel. Naast het huisje voert vanuit de vijver een smal beekje het water af. Een idyllische parkje omringt het huisje.

Het ligt goed verstopt. Na mijn winkelbezoek in Viktarinas zocht de Cola na tweeënhalve kilometer een uitweg. Ik moest plassen en wilde dat niet midden op de zandweg doen. Staand in de berm zag ik de verhulde toegang. Natuurlijk even kijken. Prachtig.

Eigenlijk wilde ik nog verder, maar de motregen stimuleert niet. Misschien blijf ik hier schrijf ik op Polarsteps. De kans dat ik ontdekt wordt lijkt mij klein. Het parkje rond het huisje is omgeven door coniferen en een bomenscherm. Links staat op ongeveer honderd meter een mooi huis waar mensen op het erf bezig zijn met het gazon maaien. Rechts staat op tweehonderd meter een boerderij met de voorkant op een andere windrichting. De kans dat er op deze druilerige avond een samenkomst zal plaatsvinden is niet waarschijnlijk.

Op Polarsteps maak ik om kwart voor acht 's avonds de update dat ik nog geen mens heb gezien en dat ik inmiddels uitstekend heb gegeten aan de hangende tafel. De tent staat dan al ruim drie uur. Ik zit hier prima.

Je hebt het nog niet gezegd dat je geen mens gezien hebt of ik zie door de coniferen beweging op de zandweg. Het is een oudere vrouw van het nabij gelegen huis met een kruiwagen en een schep. Om de zoveel meter schept ze wat zand van de weg in haar kruiwagen. Ze komt vervelend dichtbij maar is druk met haar waarschijnlijk illegale activiteit. Maar ik zit niet te wachten op ontdekking van mijn verblijf. Na een minuut of tien heeft ze waarschijnlijk genoeg lading en gaat haar oprit weer omhoog. Zo kan je dus in Litouwen je eigen oprit onderhouden met publiek zand. Ik ga ook nog wat onderhouden; mijn contacten op Polarsteps en daarna slapen op deze heerlijke plek. Tot morgen.

WAAR ZIT IK NU?

aan de zuidpunt van het Stirtos Meer

hemelsbreed 14 km west van Druskininkai