Veluwe Zwerfpad: wandelen van Station Velp naar Station Arnhem 2026

    Ruisend Eind

Woensdag 14 oktober 2026
± 16 kilometer

Langs de Rozendaalse Heide

Eind

Vandaag komt op allerlei manieren het eind in zicht. Niet zozeer door de afstand. Die valt mee. Ook niet door het passeren van Nationaal Verstrooiterrein Delhuyzen. Maar vooral voor wandelaars die het Veluwe Zwerfpad begonnen met etappe 1. Bij het ooit bedachte startpunt Station Arnhem eindigt het pad ook weer. De etappe van Velp/Rozendaal naar Arnhem is de 19e, de laatste van het pad.

Maar het Veluwe Zwerfpad is een soort slingerende ronde om de Veluwe. En een ronde heeft geen echt begin- of eindpunt. Voor ons dan ook geen eindpunt met deze etappe. Judith is twee jaar geleden op de Ermelose Heide aangehaakt en heeft nog wat kilometers te gaan voordat haar Zwerfpad rond is. Zelf heb ik het pad al rond gelopen met het bereiken van Velp afgelopen mei. De etappe van Velp naar Arnhem heb ik in 2025 al een keer eerder gelopen en beschreven. Toen een tweedaagse als onderdeel van de voorbereiding op de Cape Wrath Trail in Schotland.

officieel start deze etappe bij het Kasteel Rosendael

Wat mij toen minder is bijgebleven is het achtergrondgeruis op dit traject. De routeplanners hebben natuurlijk gezocht naar een laatste stuk over de Veluwe met bos en heide en niet door de bebouwde kom van Velp en Arnhem om bij het eindpunt te komen. Daarmee loop je met een boog noord om Arnhem en zijn snelwegen niet te ontwijken. Kilometers begeleidt het verkeersgeruis de terugkeer naar de stad.

Station Velp (foto van internet)

Officieel start deze etappe bij Kasteel Rosendael waar het voort gaat op de route vanuit Rheden. Maar voor een dagwandeling is de start bij Station Velp een betere optie. Het is zowel te bereiken met openbaar als eigen vervoer, en als je met de auto komt dan kun je er ook nog gratis parkeren.

Velp-Rozendaal

In onze aanloop door Velp valt er weer voldoende te kijken en te bewonderen. Veel huizen stammen van het begin van de vorige eeuw. Torentjes en andere aankleding van de woningen werden toen niet geschuwd. 

foto van villa Terre Neuve tijdens de wandeling in mei

Op het grondgebied van Rozendaal maken we de spieren echt warm met de beklimming van de Koningsberg. Dit bosgebied met de kunstmatige berg hoorde vroeger bij het park van Kasteel Rosendael met de bekende Bedriegertjes. Nu is het een boomrijk hondenuitlaatgebied. Vanaf de top kijk je nog een leuk stukje om je heen.

Stil bos

Bij Kasteel Rosendael genieten we net als in mei onder een hel blauwe lucht van het aanblik van het kasteel, de vijvers en de Orangerie. Alleen nu beginnen de parkbomen al voorzichtig oranje en geel te verkleuren.

Park Kasteel Rosendael met links nog een glimp van de Bedriegertjes

de oude toren, donjon, naast Kasteel Rosendael

Na het Kasteel dringen we de stuwwal verder stijgend binnen. Met gepaste stilte slaan we bij de Begraafplaats Rosendael links af naar het noorden. Die stilte zet zich daar steviger door. Kronkelend tussen de hoge bomen genieten we van de eerste najaarskleuren, hoewel de bomen na de regen van de laatste tijd nog opvallend groen zijn.

'Tussenstuk'

Na vijf kilometer een rust bij de heide Plagdel. De nachtdauw of neerslag op de bank is nog lang niet verdampt. Gelukkig hebben we zitmatjes bij ons anders moesten we deze pauze overslaan. Laat de hete thee maar doorkomen. Dat is wel een extra luxe samen met Judith.

Door gaat ie weer. Nu naar de bosrand waar de Rozendaalse Heide zich voor ons opent. Prachtig deze herfstheide onder een stimulerende blauwe hemel. Het gaat goed. Bank negeren, meteen verder. Lekker.

Achter elkaar gaan we verder langs de heide, de doorsteek door het Nationaal Verstrooiterrein, over de A50 en heel lang over rechte lange bos- en heidepaden van de Koningsheide. We zijn nog niet moe genoeg voor een volgende rust. Pas vlakbij de aansluiting van de A50 en de A12 zien we weer een picknickbank. Deze bank is wel droog maar de ruissluiers staan geen echt rustmoment toe.

Omgeven door betonnen muren volgen wij het fietspad langs de denderende vrachtwagens over de A50 en ontsnappen aan de verkeersherrie met de onderdoorgang van de A12. Heel langzaam neemt het geluid af als we ons door de bossen van de Waterberg richting het Openlucht Museum bewegen. Helaas zit de museumingang aan de andere kant.

Park Sonsbeek

We laten de paddenstoelen en spinnenraggen achter ons, flankeren begraafplaats Moscowa en infiltreren Arnhem via de randen van de gefortuneerde wijk Alteveer. Niet verkeerd hier. Maar zo langzamerhand is een cappuccino ook niet verkeerd. Met een paar laatste klimmetjes op de flanken van de Braamberg en mentale steun vanuit het kerkje "Onze Lieve Vrouwe en al Haar Engelen" slingeren we naar Park Sonsbeek.

deze kerk is omgeven door engelen (foto wiki)

Eindelijk, nog een laatste run langs de heuveltjes van het Park Sonsbeek en dan mogen wij wachten tot we het terras op worden begeleid van Brasserie De Boerderij. In de oktoberzon is het terras nog steeds bijna volledig gevuld. Even een rustige omgeving om om je heen te kijken en te genieten van de grote vijver.

Brasserie De Boerderij in de oktoberzon

Voor Judith is dit de eerste keer in Park Sonsbeek. Met plezier beginnen we aan de laatste anderhalve kilometer naar het Centraal Station. Mooi dat je tussen de stadswijken toch nog bijna compleet omgeven door de parknatuur naar het station kunt lopen. Na de grote vijver nog een klein watervalletje, een Chinees paviljoen, een zwanenbruggetje en tot slot watermolens aangedreven door de Sonsbeek. En ineens is Judith verdwenen.

Ik kijk nog wat rond achter de watermolen of ze niet bij toeval in een reddeloze kikker is veranderd. Maar nee, ze is alweer honderd meter verder en verkent de binnenkant van de andere watermolen, de Witte Watermolen. Daar wordt nog echt gemalen.

Ik maal niet om dit tijdelijke oponthoud. Judith is enthousiast over Sonsbeek. Binnenkort komen we hier weer terug om te starten voor het parcours naar Station Wolfheze. Tot dan.

Zie al mijn wandelingen in Nederland