Aankondiging

Trektocht 2026

Geen idee. Zoals al bij eerdere keuzes voor een trektocht had ik september vorig jaar nog geen idee wat het in 2026 zou worden. Wel wist ik dat de uitdagende vermoeienissen vorig jaar in het noordwesten van de Schotse Highlands tijdens de Cape Wrath Trail tot grote tevredenheid waren voltooid, maar dat een tandje minder ook acceptabel zou zijn. Minder zware ondergrond, minder eenzaamheid en wat makkelijker navigeren waren enkele gezochte eigenschappen voor dit jaar. En wat meer comfort op het gebied van onderdak en voeding. Niet voor dagen aan eten meesjouwen.

Lunch in een tochtig turfgat in noordwest Schotland,
2025 ergens tussen Sandwood Bay en Cape Wrath

Waarschijnlijk heb ik gewoon op het woord trail gezocht. In ieder geval is ergens de Baltic Forest Trail verschenen en mijn interesse ontstaan. Baltische staten, nog nooit geweest. Laat ik daar eens kijken.

E11 en Baltic Forest Trail.
(Bron: https://baltictrails.eu/en/forest/route/facts)

E11 en Baltic Forest Trail

Al lezende kom ik er achter dat deze Baltic Forest Trail deel uit maakt van de Europese wandelroute E11. Zo leer ik op Wikipedia dat de E11 loopt van Scheveningen naar Tallinn in Estland. Die route heeft een totale lengte van circa 4700 km. Op Wikipedia wordt een vergelijk gemaakt met vroegere handelsroutes zoals de Hessenwegen. Het Nederlandse deel wordt niet voor niets het Marskramerpad genoemd. Dat heb ik lang geleden al gelopen. Dus de kop is eraf, meteen maar door naar het andere eind van de E11.

De E11 is in 2021 uitgebreid met de Baltic Forest Trail (BFT), die loopt van de grens met Polen door Litouwen (747 km), Letland (674 km) en Estland naar de Estlandse hoofdstad Tallinn (720 km). De totale lengte van de BFT is 2147 km. De route gaat, hoe bestaat het, vooral door bebost gebied waaronder enkele regionale en nationale parken.

De keuze heeft al tot een toename van mijn kennis over Litouwen geleid: het land is ongeveer 1,6 keer groter dan Nederland. Met een kleine 3 miljoen inwoners zal het onderweg waarschijnlijk redelijk rustig zijn.

de lunches voor eenzame gebieden zitten al in de rugzak

Vrijheid

In de Tweede Wereldoorlog werd het land bezet door de Sovjetunie. Pas in 1990 werd Litouwen weer een zelfstandige staat los van Rusland en dat wil het graag zo houden. Niet voor niets is het NAVO-lid geworden en zijn er troepen uit verschillende NAVO-landen daar gestationeerd. Het land is sinds 2004 lid van de Europese Unie. Makkelijk is ook dat je er kunt betalen met de Euro.

de bruine lijn wordt mijn houvast de komende weken

De officiële start van de Baltic Forest Trail ligt 7 km ten zuiden van het stadje Lazdijai. Ik hou er rekening mee dat ik die 7 km ook mag lopen. In ieder geval begint de tocht vlakbij de Poolse grens in het zuiden van Litouwen. De Baltische Staten behoren weliswaar tot het 'vrije westen', maar de landverbinding tussen Polen en Litouwen ligt ingeklemd tussen de Russische enclave Kaliningrad en Wit-Rusland (Belarus).

Deze ongeveer 100 km brede 'Suwalki corridor' is een strategisch cruciaal gebied om in NAVO-handen te houden, want daarmee wordt deze landverbinding met de Baltische Staten zeker gesteld. Vrijheid is een groot goed voor deze staten. En vrij moeten wij het houden want vrijheid is ook wat ik weer wil genieten tijdens deze trektocht. Dit jaar wordt de stad Kaunas het einddoel, totaal bijna 300 km. Ben benieuwd hoe de tocht er uit gaat zien. Na terugkeer zal ik er weer over berichten. Tot dan.

Heenreis

Dinsdag 9 juni 2026

van Schiphol naar Lazdijai in Zuid-Litouwen
opgestaan 06.00, vertrek op Schiphol 10.10, aankomst Lazdijai ± 19.00

bij Station Amersfoort nog gewone pas

Hardlopen met rugzak

Hijgend zit ik om vier over acht in de Sprinter naar Schiphol, die om vijf over acht met mij vertrekt. Gered. Bij de voorbereiding van deze treinreis gaf volgens de NS de route met overstap op Amsterdam Centraal de rustigste treinen met ruimte voor mijn rugzak. Zes minuten zou volgens de NS voldoende zijn voor de overstap van perron 10B naar 14A. Maar wat ze op Amsterdam Centraal weer veranderd hebben zonder mijn toestemming weet ik dan nog niet.

Nadat Judith mij vanochtend liefdevol gedag kuste bij Station Amersfoort vertrekt de Intercity zoals bijna normaal, vijf minuten te laat. Bij aankomst op Amsterdam Centraal is er geen directe verbinding naar vervolgperron 14A. Dat wordt gaandeweg toch nog rennen met een zware rugzak, want door een verbouwing mag je eerst naar de hal om uit te checken om even verderop weer in te checken. In de centrale gang zoeken naar een opgang naar perron 14A om dat via een omleidingsroute ten slotte net op tijd te bereiken. We zitten helemaal in de reismodus.

Schiphol geeft geen problemen. Gewoontegetrouw doe ik mijn verdachte hoge wandelschoenen vast uit. Dat ik in mijn wandelkleding op sokken gefouilleerd wordt is niet nieuw. Dit keer wordt mijn opvouwbare rugzakje voor in de cabine ook apart gecontroleerd. Je moet die wandelaars met die afristbroeken goed in de gaten houden.

daar is de bus van Vilnius naar Alytus
Autobusy Stotis Vilnius, Alytus, Lazdijai

Over de handelingen in Vilnius is weinig te vertellen; gewone landing, een kleine zoektocht naar de bagagebanden en drie kwartier na de landing zit ik in een stadsbus naar het hoofdstedelijke busstation, autobusy stotis. Daar een uur rondhangen en de niet meer benodigde reispapieren versnipperen en gewicht kwijtraken. De uitrit uit de stad laat geen cultuurschok achter.

Het landschap onderweg is licht glooiend met afwisselend uitgestrekte akkers, kleine bossen en bosschermen. De paar dorpjes die we passeren hebben een mix van stenen en houten huizen met metalen, maar vooral asbestgolfplaten. Die groeien hier zeker.

Autobusy Stotis Alytus

In de bijna twee uur naar de stad Alytus raakt de bus langzaam steeds leger. Bij het busstation stap ik samen met de laatste vier anderen uit. De laatste wachtronde van vijftig minuten begint, tijd voor mijn Nederlandse lunchpakketboterham vermengd met Litouwse Coca-Cola. Nog een laatste zeventig kilometer over tweebaanswegen naar Lazdijai in Zuid-Litouwen, vlakbij de Poolse grens. Laat maar komen.

Busstation Lazdijai

Guest House Simona

Om zeven uur 's avonds zijn we tien minuten eerder dan gedacht bij het busstation van Lazdijai. Goed dat ik op Google Maps kijk en daardoor meteen de juiste kant op loop naar Guest House Simona. Onderweg meteen wat sightseeing van Lazdijai 'downtown'; een cultuurpark, de stille hoofdstraat en het centrale plein.

cultuurpark

het centrale plein

Een receptie kan ik bij aankomst niet ontdekken. Vragen aan omstanders in het Engels leidt tot beperkt begrip, maar met enige hulpvaardigheid kom ik in de naastgelegen pizzeria. Of de enige serveerster Simona is weet ik niet. Mijn Engels vergt het uiterste van haar als ze eindelijk tijd voor mij heeft. Gelukkig heb ik mijn boeking uitgeprint. Uit haar mimiek lees ik "shit, dit kan ik niet afwimpelen". Of ik maar even wil gaan zitten. Daarna gaat het bedienen van restaurantgasten onverwijld door en vraag ik mij af of er nog iets gaat gebeuren. Heeft ze iemand gebeld? Komt er iemand? Tien minuten later komt ze met een mapje met boekingen. Ik word ingeschreven en krijg eindelijk een kamersleutel.

Snel de rugzak naar de kamer. Daarna Judith en Maxime bellen met felicitaties voor haar goede opleidingsbeoordeling. Dan weer als een speer naar beneden voordat het restaurant sluit.

Na zes andere eetgasten ben ik aan de beurt. Ik kies voor een Saturnas pizza, wie kent hem niet? Doe ook maar een bier, ja van de tap. Buiten is het nog steeds 22 graden onder de parasol. Een wat Engels sprekend duo wil best een foto van mij maken, maar dan mag ik wel vertellen waar ik vandaan kom en wat ik hier kom doen. Oké, deal.

Gelukkig heb ik voor de kleine Saturnas gekozen, want het wordt aan het einde van deze lange reisdag toch nog smakelijk afzien op deze zomerse dinsdagavond in Zuid-Litouwen.