Verslag van de Baltic Forest Trail 2026 in Litouwen

 Baltic Forest Trail

Litouwen 2026

9 juni - 25  juni

Aankondiging

Trektocht 2026

Geen idee. Zoals al bij eerdere keuzes voor een trektocht had ik september vorig jaar nog geen idee wat het in 2026 zou worden. Wel wist ik dat de uitdagende vermoeienissen vorig jaar in het noordwesten van de Schotse Highlands tijdens de Cape Wrath Trail tot grote tevredenheid waren voltooid, maar dat een tandje minder ook acceptabel zou zijn. Minder zware ondergrond, minder eenzaamheid en wat makkelijker navigeren waren enkele gezochte eigenschappen voor dit jaar. En wat meer comfort op het gebied van onderdak en voeding. Niet voor dagen aan eten meesjouwen.

Lunch in een tochtig turfgat in noordwest Schotland,
2025 ergens tussen Sandwood Bay en Cape Wrath

Waarschijnlijk heb ik gewoon op het woord trail gezocht. In ieder geval is ergens de Baltic Forest Trail verschenen en mijn interesse ontstaan. Baltische staten, nog nooit geweest. Laat ik daar eens kijken.

E11 en Baltic Forest Trail.
(Bron: https://baltictrails.eu/en/forest/route/facts)

E11 en Baltic Forest Trail

Al lezende kom ik er achter dat deze Baltic Forest Trail deel uit maakt van de Europese wandelroute E11. Zo leer ik op Wikipedia dat de E11 loopt van Scheveningen naar Tallinn in Estland. Die route heeft een totale lengte van circa 4700 km. Op Wikipedia wordt een vergelijk gemaakt met vroegere handelsroutes zoals de Hessenwegen. Het Nederlandse deel wordt niet voor niets het Marskramerpad genoemd. Dat heb ik lang geleden al gelopen. Dus de kop is eraf, meteen maar door naar het andere eind van de E11.

De E11 is in 2021 uitgebreid met de Baltic Forest Trail (BFT), die loopt van de grens met Polen door Litouwen (747 km), Letland (674 km) en Estland naar de Estlandse hoofdstad Tallinn (720 km). De totale lengte van de BFT is 2147 km. De route gaat, hoe bestaat het, vooral door bebost gebied waaronder enkele regionale en nationale parken. 

De keuze heeft al tot een toename van mijn kennis over Litouwen geleid: het land is ongeveer 1,6 keer groter dan Nederland. Met een kleine 3 miljoen inwoners zal het onderweg waarschijnlijk redelijk rustig zijn. 

de lunches voor eenzame gebieden zitten al in de rugzak

Vrijheid

In de Tweede Wereldoorlog werd het land bezet door de Sovjetunie. Pas in 1990 werd Litouwen weer een zelfstandige staat los van Rusland en dat wil het graag zo houden. Niet voor niets is het NAVO-lid geworden en zijn er troepen uit verschillende NAVO-landen daar gestationeerd. Het land is sinds 2004 lid van de Europese Unie. Makkelijk is ook dat je er kunt betalen met de Euro.

de bruine lijn wordt mijn houvast de komende weken

De officiële start van de Baltic Forest Trail ligt 7 km ten zuiden van het stadje Lazdijai. Ik hou er rekening mee dat ik die 7 km ook mag lopen. In ieder geval begint de tocht vlakbij de Poolse grens in het zuiden van Litouwen. De Baltische Staten behoren weliswaar tot het 'vrije westen', maar de landverbinding tussen Polen en Litouwen ligt ingeklemd tussen de Russische enclave Kaliningrad en Wit-Rusland (Belarus).

Deze ongeveer 100 km brede 'Suwalki corridor' is een strategisch cruciaal gebied om in NAVO-handen te houden, want daarmee wordt deze landverbinding met de Baltische Staten zeker gesteld. Vrijheid is een groot goed voor deze staten. En vrij moeten wij het houden want vrijheid is ook wat ik weer wil genieten tijdens deze trektocht. Dit jaar wordt de stad Kaunas het einddoel, totaal bijna 300 km. Ben benieuwd hoe de tocht er uit gaat zien. Na terugkeer zal ik er weer over berichten. Tot dan.

Heenreis

Dinsdag 9 juni 2026

van Schiphol naar Lazdijai in Zuid-Litouwen
opgestaan 06.00, vertrek op Schiphol 10.10, aankomst Lazdijai ± 19.00

bij Station Amersfoort nog gewone pas

Hardlopen met rugzak

Hijgend zit ik om vier over acht in de Sprinter naar Schiphol, die om vijf over acht met mij vertrekt. Gered. Bij de voorbereiding van deze treinreis gaf volgens de NS de route met overstap op Amsterdam Centraal de rustigste treinen met ruimte voor mijn rugzak. Zes minuten zou volgens de NS voldoende zijn voor de overstap van perron 10B naar 14A. Maar wat ze op Amsterdam Centraal weer veranderd hebben zonder mijn toestemming weet ik dan nog niet.

Nadat Judith mij vanochtend liefdevol gedag kuste bij Station Amersfoort vertrekt de Intercity zoals bijna normaal, vijf minuten te laat. Bij aankomst op Amsterdam Centraal is er geen directe verbinding naar vervolgperron 14A. Dat wordt gaandeweg toch nog rennen met een zware rugzak, want door een verbouwing mag je eerst naar de hal om uit te checken om even verderop weer in te checken. In de centrale gang zoeken naar een opgang naar perron 14A om dat via een omleidingsroute ten slotte net op tijd te bereiken. We zitten helemaal in de reismodus.

Schiphol geeft geen problemen. Gewoontegetrouw doe ik mijn verdachte hoge wandelschoenen vast uit. Dat ik in mijn wandelkleding op sokken gefouilleerd wordt is niet nieuw. Dit keer wordt mijn opvouwbare rugzakje voor in de cabine ook apart gecontroleerd. Je moet die wandelaars met die afristbroeken goed in de gaten houden.

daar is de bus van Vilnius naar Alytus

Autobusy Stotis Vilnius, Alytus, Lazdijai

Over de handelingen in Vilnius is weinig te vertellen; gewone landing, een kleine zoektocht naar de bagagebanden en drie kwartier na de landing zit ik in een stadsbus naar het hoofdstedelijke busstation, autobusy stotis. Daar een uur rondhangen en de niet meer benodigde reispapieren versnipperen en gewicht kwijtraken. De uitrit uit de stad laat geen cultuurschok achter.

Het landschap onderweg is licht glooiend met afwisselend uitgestrekte akkers, kleine bossen en bosschermen. De paar dorpjes die we passeren hebben een mix van stenen en houten huizen met metalen, maar vooral asbestgolfplaten daken. Die groeien hier zeker.

Autobusy Stotis Alytus

In de bijna twee uur naar de stad Alytus raakt de bus langzaam steeds leger. Bij het busstation stap ik samen met de laatste vier anderen uit. De laatste wachtronde van vijftig minuten begint, tijd voor mijn Nederlandse lunchpakketboterham vermengd met Litouwse Coca-Cola. Nog een laatste zeventig kilometer over tweebaanswegen naar Lazdijai in Zuid-Litouwen, vlakbij de Poolse grens. Laat maar komen.

Busstation Lazdijai

Guest House Simona

Om zeven uur 's avonds zijn we tien minuten eerder dan gedacht bij het busstation van Lazdijai. Goed dat ik op Google Maps kijk en daardoor meteen de juiste kant op loop naar Guest House Simona. Onderweg meteen wat sightseeing van Lazdijai 'downtown'; een cultuurpark, de stille hoofdstraat en het centrale plein.

cultuurpark

het centrale plein

Een receptie kan ik bij aankomst niet ontdekken. Vragen aan omstanders in het Engels leidt tot beperkt begrip, maar met enige hulpvaardigheid kom ik in de naastgelegen pizzeria. Of de enige serveerster Simona is weet ik niet. Mijn Engels vergt het uiterste van haar als ze eindelijk tijd voor mij heeft. Gelukkig heb ik mijn boeking uitgeprint. Uit haar mimiek lees ik "shit, dit kan ik niet afwimpelen". Of ik maar even wil gaan zitten. Daarna gaat het bedienen van restaurantgasten onverwijld door en vraag ik mij af of er nog iets gaat gebeuren. Heeft ze iemand gebeld? Komt er iemand? Tien minuten later komt ze met een mapje met boekingen. Ik word ingeschreven en krijg eindelijk een kamersleutel.

Snel de rugzak naar de kamer. Daarna Judith en Maxime bellen met felicitaties voor haar goede opleidingsbeoordeling. Dan weer als een speer naar beneden voordat het restaurant sluit.

Na zes andere eetgasten ben ik aan de beurt. Ik kies voor een Saturnas pizza, wie kent hem niet? Doe ook maar een bier, ja van de tap. Buiten is het nog steeds 22 graden onder de parasol. Een wat Engels sprekend duo wil best een foto van mij maken, maar dan mag ik wel vertellen waar ik vandaan kom en wat ik hier kom doen. Oké, deal.

Gelukkig heb ik voor de kleine Saturnas gekozen, want het wordt aan het einde van deze lange reisdag toch nog smakelijk afzien op deze zomerse dinsdagavond in Zuid-Litouwen.

WAAR ZIT IK NU?

 Lazdijai

de gele lijn is de wandelroute van de BFT. Start bij de Poolse grens ten zuiden van Lazdijai

Er steekt van alles over

Woensdag 10 juni

van Lazdijai via Lazdijai Tourist Information Center naar Sulnelio Picknickbank

opgestaan 06.00, vertrek  ± 09.15, aankomst ± 16.30
5 + 20 km, ± 2 + 7,5 uur wandelen inclusief pauzes en foto's maken,
temperatuur: s' morgens 15 graden, tot 22 graden 's middags, lucht: bewolkt met enkele opklaringen

Overstekend wild

Er steekt vandaag van alles over. Ik zelf natuurlijk, maar wat te denken van een parmantige ooievaar over de tweebaans N135 richting Polen. In mijn verwondering vergeet ik een foto te maken. Eenmaal op het landweggetje van de echte Baltic Forest Trail (BFT) vertraag ik om met enige afstand een slang te omtrekken. Op dat moment denk ik dat het een adder is, maar naslag leert dat het om een ringslang gaat. 

Even daarvoor schrok ik al op door luide 'kieaah' kreten uit het zijterrein. De bijbehorende kraanvogels hadden mij eerder in de gaten dan ik kon peilen waar die kreten vandaan kwamen. Ze vlogen schreeuwend op om tweehonderd meter verder weer te landen en mij op veilige afstand in het vizier te houden.
Van twee overstekende hazen kijk ik 's middags niet echt meer op.

flink uit de kluiten gewassen die kraanvogels

Opstart

Wanneer ik om kwart over negen met mijn rugzak aan mijn BFT begin heb ik er al drie uur en vijf kilometer opzitten. Eerst natuurlijk om zes uur alle ochtendhandelingen met voor de zekerheid nog een douche en de luxe van zelf gezette thee bij mijn laatste Nederlandse Jumbo boterhammen.

Om zeven uur op verkenning naar het Lazdijai Busstation voor informatie over een bus naar het startpunt van de BFT, zeven kilometer hiervandaan. In de hal van het busstation zie ik op het scherm dat bussen in deze omgeving hun eerste rit maken tussen zeven en acht en daarna pas weer rond het middaguur. Daar heb ik niks aan, want ik moet eerst nog op zoek naar een gaspatroon voor mijn brander. Dan maar weer terug naar mijn kamer en na achten daarnaar op zoek. De eerste anderhalve kilometer van vandaag staan genoteerd. Nog zonder rugzak. Onderweg wel tijd voor een foto van een ooievaarsnest tegen een zendmast.

Tot achten even op mijn bed lezen in 'Het uur van de wolven' waarin de schrijver Giuliano da Empoli een onplezierig beeld schetst van mensen met macht in de politiek en machtigen in de digitale techniek. Dat wereldbeeld onderbreek ik om acht uur met mijn tweede zoektocht van deze dag. Via de receptie van het ziekenhuis, je kunt je vergissen, word ik verwezen naar het kleine kamertje van de Toeristeninformatie.

Een vriendelijke, goed Engels sprekende jongen gaat direct voor mij op zoek naar de vertrektijd van een bus naar het grote Lazdijai Tourist Information Center zeven kilometer verder, vlakbij de Poolse grens, het officiële startpunt van de BFT. Hij belt zijn collega's daar. Het antwoord is verhelderend; er gaan daar geen bussen naartoe. Hij biedt nog zijn eigen auto aan om daar naar toe te gaan. Nadat ik hem duidelijk maak dat ik niet meer terug kom vindt ook hij dat geen aantrekkelijk idee. Thuis had ik op internet ook al geen busdienst naar het startpunt kunnen ontdekken. Mentaal heb ik al rekening gehouden met een aanloop te voet van zeven kilometer naar het startpunt.

Wel weet hij een winkel waar ik een gaspatroon kan kopen. Tien minuten later sta ik in een enorme Winkel van Sinkel waar ze van alles te koop hebben behalve gastankjes. Ze nemen wel de moeite een collega te bellen en sturen me naar een andere winkel. Bingo, bij de kleine bouwmarkt Egada kan ik om kwart voor negen een passende gaspatroon scoren. Nu nog even een kant-en-klaar lunchpakket kopen bij de supermarkt IKI en dan naar de kamer om mijn rugzak op te halen. De laatste spullen in de rugzak pakken en ik kan Guest House Simona achter mij laten en eindelijk beginnen aan de trektocht van 2026. Wegwezen.

bye, bye Simona

Aanloop

Vanochtend heb ik door de twee zoektochten al vijf kilometer gelopen en nu dus nog zeven kilometer naar het startpunt. Dat schiet lekker op. Het verschil is dat ik nu met mijn rugzak loop. Dat gaat duidelijk rustiger dan zonder. Met anderhalve liter water, zeven ontbijten, voor vijf dagen lunch en vijf avondmaaltijden gaat het gewicht naar de zestien kilo. Daar ga ik de komende dagen niet onder gebukt, maar wel iets bedeesder van wandelen. Snel die zak lichter eten.

In Lazdijai loop ik nog over de stoep en kan ik mijn aandacht richten op de bouwstijl hier in Litouwen. Het is een mix van stenen en houten huizen. De stenen huizen variëren van beperkte hoogbouw tot vrijstaande huisjes. De houten huisjes tonen van oudere datum en verkeren in wisselende staat van onderhoud. Bijna overal bij de vrijstaande huizen ligt een stapel houtblokken te wachten op de winter.

Buiten de bebouwde kom van Lazdijai heb ik nog een paar kilometer geluk met een fiets-,voetpad langs de tweebaans N135. Maar de laatste kilometers gaan over de linker kant van de weg en bij tegenliggers door de berm. Hoewel het geen echt drukke weg is loopt het niet helemaal rustig. Je moet blijven opletten.

einde Lazdijai, op naar de Poolse grens

Tegen elfen passeer ik het gebouw van de Toeristen Informatie, het officiële startpunt van de Baltic Forest Trail. Vragen heb ik nu niet meer, dus zonder te stoppen door naar het honderd meter verder gelegen wegrestaurantje voor een eerste pauze. Ik bestel een cappuccino. Ja, doe ook maar een oliebol. Er is hier al een uur tijdsverschil met Nederland, dus die bol past daar goed bij.

Op patrouille

De eerste 800 meter van de BFT gaan nog langs de tweebaans N135. Daarna slaat de goed bewijzerde route af naar het oosten. Eindelijk rust op een onverharde landweg langs de Litouws-Poolse grens. Ooit is deze zandweg gebruikt voor grenspatrouilles. Polen komt op sommige plekken zo dichtbij dat de KPN meldt dat ik mij in Polen bevind. Daarbij verspringt de tijd op mijn mobiel weer terug naar een uur vroeger, naar de tijdzone waarin ook Nederland ligt.

De volgende dertien kilometer tot aan de geplande picknickbank kom ik maar één persoon tegen en dat ben ik zelf. De gewenste rust wordt hier letterlijk genomen. Het is ontspannen lopen over de zandweg tussen de glooiende akkers en bloemrijke wegranden. Prachtig al die kleuren. De ontmoetingen met de dieren zijn de hoogtepunten.

 

Na vier kilometer over het klimmende en dalende pad ga ik er zelf ook maar bij liggen. Niet zoals die ringslang midden op de zandweg, maar bescheiden op mijn strook worteldoek tegen het iets verhoogde talud aan. Je past je aan en rust uit.

Ter hoogte van het grensmeer Balandis realiseer ik me dat mijn watervoorraad niet voldoende is voor vandaag en morgen. Er moet nog een Adventure food maaltijd mee aangelengd worden en morgenochtend is er ook geen pap zonder water. Snel even mijn rugzak achter een boom zetten en met mijn tweede waterzak naar het meer om bij te tanken. Vanavond zal ik het voor de zekerheid met mijn 'Waterfilter Rietje – Outdoor en Survival Waterzuiveraar voor Helder Drinkwater' zuiveren.

De verleiding is groot om al vlakbij het meer mijn tent op te zetten. Alleen dan kom ik vandaag nog minder ver dan in mijn oorspronkelijke plan. Daarin was ook de zeven kilometer aanloop van vanochtend naar het startpunt niet meegerekend. Veisiejai gaan we zeker niet halen. Kijken hoe we daar de komende dagen weer een mouw aan passen. We halen de rugzak weer op uit het bos en beginnen aan de laatste kilometers. Bij een enkele zijweg zie ik toch tekenen van leven in de vorm van het kleine gehucht Kalediskiai. Er is zelfs een stukje asfalt. Nou dan hoor je er in Litouwen al een beetje bij.

Tegen het einde van de middag begint de vermoeidheid van de eerste wandeldag op te spelen. Niet verkeerd om tegen halfvijf bij het aangepaste overnachtingspunt de rugzak af te hangen. Deze picknickbank had ik thuis al op Google Maps gevonden. Volgens Google is het ook een kampeerplek. Nu spreken Google en ik nog niet goed Litouws en begrijpen niet wat er tegenwoordig op het bord bij de picknickbank staat. Bovendien heeft mijn tent niet voor niets een groene kleur. Als je niet teveel beweegt ziet niemand het. Bovendien heb ik tot nu toe ook niemand gezien.

De lucht is inmiddels wat meer bewolkt dan vanmiddag. Snel die tent opzetten en daarna eerst Nederland informeren waar ik uit hang. Judith bellen lukt, maar wel met horten en stoten. Je zit hier letterlijk aan de rand van het land.

Tijd om in de naderende avondrust mijn meer-water te zuiveren en de picknickbank om te bouwen tot eetkeuken. Vanavond Bobotie. Nooit van gehoord, maar gekozen door het smakelijke plaatje op de verpakking. Als afsluiting van de maaltijd koffie met een Snicker. Zo, onderwijl mijn dagaantekeningen maken en daarna wat lezen in mijn e-book. Zo'n slechte plek is dit niet. Morgen zien we weer verder.

WAAR ZIT IK NU?

de gele lijn is de wandelroute van de BFT.
Start bij de Litouws-Poolse grens ten zuiden van Lazdijai

 Sulnelio Picknickbank

Terug in de tijd

Donderdag 11 juni, wandeldag 2

van Sulnelio Picknickbank naar stadje Veisiejai

opgestaan 06.00, vertrek  ± 08.00, aankomst ± 13.30
14 + 5 km, ± 5,5 + 2 uur wandelen inclusief pauzes en foto's maken,
temperatuur: s' morgens 15 graden, tot 18 graden 's middags,
lucht: regen en later bewolkt

Jaren zestig kamer en prijs

Wanneer ik begin van de middag het stadje Veisiejai binnenloop ben ik moe en heb ik er een beetje genoeg van. Een camping is er niet en op internet heb ik geen B&B kunnen vinden. De rest van de middag zal het volgens de Litouwse buienradar regenen. Als ik tot mijn verrassing het woord 'Motelis' bij een restaurant op de gevel zie ga ik naar binnen. Meteen proberen.

Motelis ir Kavine (motel en café)

De verbazing bij de bediening is bijna net zo groot. Dat er iemand in het Engels vraagt of dit een motel is komt blijkbaar niet vaak voor. Yes, is het enigszins voorzichtige antwoord. Er wordt wat gerommeld in een laatje en tien minuten later heb ik kamer 7, een jaren zestig driepersoonskamer voor wel 30 euro. De jonge vrouw laat mij vervolgens the bathroom and the kitchen zien. Zij is het enige dat hier niet jaren zestig is. Ik ben al lang blij en ga mij hier prima redden. 

Nadat mijn spullen op de kamer staan even snel beneden lunchen. Ik wijs op het plaatje met een soepkom. Zittend op een echte stoel een prima kom soep eten geeft een lunch weer een andere beleving dan leunend tegen een boomstam. Zeker als de soep en een flesje cola samen 4,50 euro kosten. Dat zijn nog eens heerlijk ouderwetse prijzen. Leuk dat Litouwen.

Ochtendwandeling

Om zes uur vanochtend tikt de regen vervelend op de tent. Niet hard maar voldoende om de tent nat in te pakken en om acht uur compleet in regenpak te beginnen aan de kilometers naar Veisiejai. 

Na ruim een uur gaat de onverharde bosweg over in een onverharde regionale weg. Tijd voor een rust en het uittrekken van mijn regenbroek. Ondertussen steekt 25 meter naast mij een marter over. Dat bekijk ik zittend op een bushalte-bank. Even ontspannen, want de vermoeidheid van gisteren zit nog in mijn benen.

Over de steeds klimmende en dalende weg kom ik traag vooruit. Zo nu en dan passeert er een auto. Verrassing, na drie kilometer gaat het wegdek over in asfalt. We naderen het kleine dorp Petroskai, dat moet met dat asfalt al enige status hebben. 

Hier en daar zijn dingen anders dan in Nederland. De elektriciteitspalen zijn niet alleen voor transport van energie, ze bieden ook nestruimte voor de lokale ooievaars. Kom we stappen weer op na de tweede rustpauze op wederom een bushalte-bank. Op het asfalt gaat het wandelen iets sneller.

Maar ik juich te vroeg. Na Petroskai duikt de route weer een zijweg in en gaat het nogmaals onverhard verder. Het begint opnieuw te regenen bij de binnenkomst in Veisiejai. Blij ben ik daarom met het onverwachte motel.

Wanneer ik na de korte lunch beneden in het café terugkeer op mijn kamer verandert deze in een drooghok. Over stoelen hangt mijn natte tent te drogen. Mijn schoenen wasemen uit bij het raam en de gewassen wandelkleding wappert half binnen en half buiten de kiepramen. Daarna kijken hoe het jaren zestig bad werkt. Bij nadere kennismaking met het verzonken bad beperk ik mij tot bewegen van de douchkop boven mijn hoofd. Voorlopig vind ik dat een ruime sprong in de tijd.

Middagwandeling

Een kaartstudie van het traject van morgen laat in Veisiejai een vreemde lus zien voordat het stadje wordt verlaten. Als ik die vanmiddag op mijn gemak zonder rugzak loop dan kan ik morgenochtend die lus vermijden en meteen echt voortgang op de route boeken.

kerk van Veisiejai

Uit de beschrijving van Veisiejai op de Baltic Forest Trail-website heb ik mij tijdens de voorbereidingen in Nederland een enigszins toeristisch beeld gevormd. Laten we zeggen dat midden juni het toeristenseizoen nog niet echt is geopend. Dan klopt het dat ik geen toeristen heb gezien. Voor komende toeristen zijn er ook mooie zaken om te bekijken, ik denk aan de lokale St George kerk, het centrale park, het kerkhof direct langs de openbare weg, de omliggende meren en een uitkijktoren bij het Snaigynas meer.

de lokale bieb is van steen

sommige huisjes van nog authentiek van hout 

anders dan bij ons houdt het kerkhof direct verbinding met de gemeenschap

als je te lang in Veisiejai blijft ga je er zo uitzien

Voor de architectuur hoef je niet speciaal voor Veisiejai om te rijden. Verscheidene huizen en fabrieken hebben, hoe zeg je dat leuk, een onderhoudsachterstand. Het asbestprobleem is hier nog in de beginfase van een oplossing. Er zijn inmiddels ook huizen zonder asbestgolfplaten. De middagwandeling sluit ik na twee uur af met mooi stuk over een vlonderpad langs het Veisiejai-meer. Totaal toch nog vijf kilometer.

het menu

Avondmenu in het Litouws

'Kepsnys Ancia' lijkt mij wel lekker (nugarine, kumpelis, suris). Ja, dat bedoel ik, ossenhaas, ham, kaas. Met overtuiging wijs ik de bediening op 'Kepsnys Ancia' alsof ik het dagelijks eet. Net tevoren ben ik er met enig geluk achter gekomen dat je met Google Translate ook foto's kunt maken die dan vertaald worden. En als je onhandig en langzaam genoeg bent met het maken van die foto kom je erachter dat Google Lens het ook zonder foto voor je neus vertaald. Nu nog afwachten of het smaakt.

De Kepsnys Ancia stribbelt niet tegen en laat zich goed vergezellen door alcoholvrij bruin bier. Bij terugkeer op de kamer zijn de meeste gewassen kledingstukken droog. Eén wandelshirt hinkt nog klam na en krijgt tot morgen de tijd.

Hoe ver ik morgen kom is moeilijk in te schatten. Hopelijk voel ik mij in het nieuwe daglicht fitter dan vandaag. Eerst nog de Kepsnys Ancia laten rusten en omzetten in nieuwe energie. Welterusten, tot morgen.

WAAR ZIT IK NU?

In Veisiejai

de gele lijn is de wandelroute van de BFT.
Start bij de Litouws-Poolse grens ten zuiden van Lazdijai

 in VEISIEJAI 

(rechtsonder op kaart hierboven)

Stilte

Vrijdag 12 juni, wandeldag 3

van stadje Veisiejai naar de zuidpunt van het Stirtos Meer

opgestaan 06.00, vertrek  ± 08.15, aankomst ± 15.15
19,5 km, ± 7 uur wandelen inclusief pauzes en foto's maken,
temperatuur: s' morgens 15 graden, tot 18 graden 's middags,
lucht: bewolkt, na aankomst lichte regen

Prachtig lopen tussen de korenvelden met de vele korenbloemen

Onwezenlijke stilte

Geen mens of dier ben ik in de vijf kilometer bossen tot aan Barciai tegengekomen. Er was alleen even de afleiding van een roepende koekoek. De stilte in het bos en later tussen de korenvelden en in het dorpje Barciai zelf is diep. Nu hebben mijn oren helaas sowieso al een drempel, maar in Nederland hoor ik naast mijn eigen geruis altijd wel verkeersgeluid van auto's of vliegtuigen. Des te indrukwekkender is deze afwezigheid van geluid en van beweging. Niets verraad een teken van leven.

Al bij de nadering van het gehucht Barciai passeer ik huisjes die bewoond moeten zijn maar dat indringend weten te verbergen.
Turend naar de kern van het gehucht over een korenveld geeft de enorme rust en afwezigheid van enig leven een onwezenlijk gevoel. Een soort stilleven schaal 1 op 1. Imponerend.

Je passeert totaal onopgemerkt. Niemand die mij hier hoort of ziet lopen. Alleen de Maagd Maria houdt mij in de gaten. Apart.

Mooie afwisseling

Na een poging tot een selfie met rugzak in de jaren zestig toiletkamer kon ik deze ochtend zonder heimwee afscheid nemen van de kamer in Motel Ancia. Zoals beschreven in de vorige blog heb ik gisterenmiddag al een vreemde lus in het traject in Veisiejai gelopen. Daardoor kan ik vanochtend direct doorsteken naar de zuidoostelijke uitgang van het stadje. Het lopen gaat na de lange nacht in een echt bed een stuk beter.

Zonder problemen vordert het langs de linkerkant van de rustige asfaltwegen. Toch is het weer lekker om na drie kilometer de natuur in te duiken. Die natuur bestaat de komende kilometers uit bos en bos. Van het naastliggende Ancia Meer is helaas niets te zien. Ontspannend lopen is het wel, maar de bomen bieden weinig afwisseling. Na zes kilometer een rust ter onderbreking. Whatsappen met Judith, Marion en Frank bieden hier wat afleiding.

Echte wandelvoldoening komt er pas bij het verlaten van het bos. Dan openen zich velden met koren en de daarbij behorende bloemen. Prachtig om tussen fluitenkruid, korenbloemen, klaprozen en verschillende soorten half hoog koren te lopen in een rollend landschap. Dit zijn de momenten waarvan ik geniet. Stukjes bos zijn ook mooi, maar dit geeft meer verademing. Zoals gewoonlijk biedt de combinatie de beste omgeving. Een tweede rust in deze omgeving geeft daarmee ook meer energie dan de vorige met gehang tegen een grove den tussen andere dennen. Hier spreid ik mijn worteldoek uit en lig van mij af te kijken.

Meteen ook een verdere aanzet om het rugzakgewicht te verminderen met een lunch van de meegesjouwde voorraad Bolletje roggebrood, De Ruiter jam en Kips leverpastei. Liggen en toch gewicht verplaatsen. Kom er maar eens om.

Lange stukken snel thuis

Na de rust schrik ik een paar honderd meter verder op van vogelgeschreeuw. Sinds eergisteren herken ik het alarmerende 'kieaah' van de kraanvogels. Even inhouden of ik ze dit keer wat langer kan bekijken. Daar denken zij anders over. Ze houden mij in de gaten en maken een omtrekkende beweging om wat bosjes en willen weg uit mijn blikveld.

Even verder nog een mooie omtrekking van het Trikojis Meer en een herinnering dat ik niet gewenst ben in een tank.

Langzaam stijgt het pad van het van het meer naar het echte 'maaiveldniveau'. Boven toont zich de regionale weg 2517 in al zijn afstotende glorie; ondanks het onverharde wegdek ruim twee vrachtauto's breed en erg overzichtelijk.

In overzienbare stukken van ongeveer een kilometer vervolg ik mijn weg richting het dorpje Viktarinas. De naam van dat dorpje is blijven hangen omdat de etappebeschrijving op ee BFT-website een food shop beloofd in Viktarinas. In het dorp loop ik op asfalt dat al een beetje statuur geeft. Om mij heen kijkend en met de hulp van de Organic Maps App ben ik op zoek. Ik moet er zijn maar echte herkenning van een winkel dringt nog niet tot mij door.

Toch maar even afhangen en onderzoeken of je naar binnen kunt. Binnen ontvouwt zich inderdaad een soort kruidenierszaak. Ik ben zelfs klant nummer twee. Achter de toonbank staat een wat oudere dame. Mijn gewenste Cola en Snickers zijn snel gevonden, maar intussen heeft een inheemse voordringer zijn brede schouders voor de toonbank geposteerd. Er worden wat lokale meningen verkondigd aan de mimiek te zien. En mondje vertrekt weer. Mijn beurt om dit keer maar contant af te rekenen. Helaas vergeet ik een foto te maken van deze plattelandswinkel waar de omgeving waarschijnlijk erg blij mee is. Als ik mijn weg vervolg trek ik onder andere langs de school en een rij aan losstaande huizen en huisjes. Ze geven een ander beeld van een plattelands dorp dan in Nederland.

Mijn hangende tafel

Kwart over drie, de lichte motregen laat inmiddels iets duidelijkere kringen achter op de vijver voor het recreatiehuisje, maar ik zit droog op de veranda. Het huisje kan zo door gaan voor een Hans en Grietje-uitvoering. Je kunt op de bovenverdieping zelfs slapen en er is een kachel ingebouwd met een schoorsteen. Maar zowel de beneden- als bovendeur zijn goed afgesloten.

Het lijkt een soort lokale sociale ontmoetingsplek met een kampvuurplaats voor de BBQ en een hangende tafel. Naast het huisje voert vanuit de vijver een smal beekje het water af. Een idyllische parkje omringt het huisje.

Het ligt goed verstopt. Na mijn winkelbezoek in Viktarinas zocht de Cola na tweeënhalve kilometer een uitweg. Ik moest plassen en wilde dat niet midden op de zandweg doen. Staand in de berm zag ik de verhulde toegang. Natuurlijk even kijken. Prachtig. 

Eigenlijk wilde ik nog verder, maar de motregen stimuleert niet. Misschien blijf ik hier schrijf ik op Polarsteps. De kans dat ik ontdekt wordt lijkt mij klein. Het parkje rond het huisje is omgeven door coniferen en een bomenscherm. Links staat op ongeveer honderd meter een mooi huis waar mensen op het erf bezig zijn met het gazon maaien. Rechts staat op tweehonderd meter een boerderij met de voorkant op een andere windrichting. De kans dat er op deze druilerige avond een samenkomst zal plaatsvinden is niet waarschijnlijk.

Op Polarsteps maak ik om kwart voor acht 's avonds de update dat ik nog geen mens heb gezien en dat ik inmiddels uitstekend heb gegeten aan de hangende tafel. De tent staat dan al ruim drie uur. Ik zit hier prima.

Je hebt het nog niet gezegd dat je geen mens gezien hebt of ik zie door de coniferen beweging op de zandweg. Het is een oudere vrouw van het nabij gelegen huis met een kruiwagen en een schep. Om de zoveel meter schept ze wat zand van de weg in haar kruiwagen. Ze komt vervelend dichtbij maar is druk met haar waarschijnlijk illegale activiteit. Maar ik zit niet te wachten op ontdekking van mijn verblijf. Na een minuut of tien heeft ze waarschijnlijk genoeg lading en gaat haar oprit weer omhoog. Zo kan je dus in Litouwen je eigen oprit onderhouden met publiek zand. Ik ga ook nog wat onderhouden; mijn contacten op Polarsteps en daarna slapen op deze heerlijke plek. Tot morgen.

 

WAAR ZIT IK NU?

aan de zuidpunt van het Stirtos Meer 

hemelsbreed 14 km west van Druskininkai

de gele lijn is de wandelroute van de BFT.
Start bij de Litouws-Poolse grens ten zuiden van Lazdijai

Kuuroord

Zaterdag 13 juni, wandeldag 4

van de zuidpunt van het Stirtos Meer via Didziasalis naar Druskininkai

opgestaan 06.00, vertrek  ± 07.30, aankomst ± 15.00
22 km, ± 7,5 uur wandelen inclusief pauzes en foto's maken,
temperatuur: s' morgens 15 graden, tot 18 graden 's middags,
lucht: half bewolkt met opklaringen, 's middags heel even lichte regen

Orthodoxe kerk in Druskininkai

Hoogtepunten

Gezeten aan een echte tafel in afwachting van een smakelijke maaltijd maak ik aan het eind van deze wandeldag om halfacht op een terras vlakbij de rivier de Nemunas deze dagaantekeningen. 

Wat waren de hoogtepunten van vandaag? Het vertrek bij het mooie recreatiehuisje, een roedel reeën, twee fietsers die met mij gesproken hebben en een broodje kebab bij binnenkomst van kuuroord Druskininkai zijn de gebeurtenissen die mij het eerst te binnen schieten. Maar het aangenaamst was de avondwandeling in centrum Druskininkai.

Dageraad

Wat vanochtend een heerlijke indruk maakt is de voortschrijdende dageraad wanneer ik mijn tent uit kruip. De zon heeft dat al eerder gedaan en straalt ter verwelkoming van deze dag mooi door de ochtendnevel boven de vijver en het beekje bij het recreatiehuisje. Een prachtig gezicht, gauw een paar foto's maken voordat ik deze paradijselijke plek ga verlaten.

Verzetsbossen

Bos, veul bos vandaag. Ongeveer zoals een bos in Nederland eruit ziet. Maar het lopen over de brede boswegen maakt het saaier. Smallere paden zou afwisselender zijn geweest. Het nadeel van bossen is dat 's avonds hele delen van de route uit je geheugen zijn gewist. Het uitgebreide bos tussen Paliepis en Dulgininkai wordt gekenmerkt door enkele kruisbeelden en zetten aan tot het opzoeken van de achtergrond.

De eenzaamheid en uitgestrektheid van deze bossen vormden in het verleden goede eigenschappen voor het verblijf van Litouwse verzetsstrijders. Na een korte periode van onafhankelijkheid tussen de beide wereldoorlogen werd Litouwen in 1940 door de Sovjet-Unie geannexeerd. Met een onderbreking met de bezetting door de Duitsers kwam Litouwen 1944 weer in handen van de Sovjet Unie. Toen de Sovjet Unie in verval was geraakt en toenmalig leider Gorbatsjov meer openheid toestond, was  Litouwen op 11 maart 1990 het eerste land dat zich onafhankelijk van de Sovjet Unie verklaarde. 

(bronnen; Historisch Nieuwsblad 'Baltisch-verzet-tegen-de-sovjet-terreur' en Wikipedia https://nl.wikipedia.org/wiki/Woudbroeders). 

Tijdens de gehele periode van bezetting is er verzet gepleegd. Je ziet hier dan ook andere jaartallen op de herdenkingsmonumenten dan in Nederland. Verschillende keren zag ik het jaartal 1948.

de markeringen van de Baltic Forest Trail op boomstammen

Vandaag in deze bossen ook voor het eerst een roedel reeën gezien. Ze zijn net zo verrast als ik en staan mij een moment midden op de zandweg stokstijf aan te kijken. Ondanks mijn rugzak word ik getaxeerd als een risico en gaan ze er schielijk vandoor. Aan de voetafdrukken te zien op andere plekken in het zandwegdek moeten hier nog veel grotere herten rondlopen. Ben benieuwd hoe die eruit zien.

Bij het volgende herdenkingskruis is het niet het kruisbeeld, maar de omheining die uitnodigt voor een eerste rust. Nergens zie ik de aanleiding van dit kruisbeeld. Thuis bij het maken van dit blog lees ik in de routebeschrijving dat het een herdenkingskruis is ter ere van de soldaten uit Wereldoorlog I. Deze bossen herbergen dus meer geschiedenis dan ik ter plekke bij al die bomen bedenk.

Schommelrust

riviertje Seira

Vilkanastrai

Bilsas Juodajis

Bilsas Baltajis

Even weer een pauze na twaalf kilometer. Van de vorige zeven kilometer zijn het meest opvallend geweest de overgang over het riviertje Seira, de passage van gehucht Vilkanastrai met een argwanend kijkende vrouw op een erf en de passage van de twee Bilsas meren; Baltajis en Juodajis. Echt namen voor een examenvraag. Om mij op deze testvraag voor te bereiden stop ik bij de basisschool van Didziasalis en overleg met een eeuwigdurende leerling.

Na de rust in Didziasalis maak ik het op een bosfietspad mee dat twee jonge fietsers zelfs iets in goed Engels aan mij vragen. Weliswaar in de orde van 'waar ik vandaan kom', 'waar ik naar toe ga', maar toch enige belangstelling geeft een prettig gevoel.

Binnenkomst Druskininkai

Bij de vermelding van Kuuroord bij Druskininkai waren mijn verwachtingen na de bescheiden indrukken tot nu toe niet hoog gespannen. Verbouwereerd ben ik al bij de nadering van de stad wanneer ik een enorme ski-arena passeer. Later zie ik bij binnenkomst dat je er vanuit de stad zelfs met een kabelbaan naar toe kunt.

Op dat moment heb ik al negentien kilometer onder de voeten en dringt het nog niet goed door. Op weg naar de brug over de Nemunas groet ik de racefietsers die ik eerder kort sprak. Zij zijn alweer op de terugweg. Ik kijk uit naar de rivier waar ik al regelmatig in de voorbereiding over heb gelezen.

Het fietspad mondt echter uit bij het busstation vlakbij de rivier. Daardoor laat ik mij niet afleiden, maar wel door de kebab-zaak. Na al die bomen lijkt mij dat wel lekker. Daarvoor wil ik de verkenning van Druskininkai wel vertragen. Een halve kilo zwaarder begin ik een half uur later aan de oversteek van de rivier. Hij is breder dan gedacht en stroomt aardig. Deze Nemunas zal de rest van de trektocht de leidslijn van de trail zijn.

Verbaasd kijk ik naar het waterpretpark aan de overkant van de rivier. Het heeft een serieuze omvang met een wirwar van glijgoten. Er hoort zelfs een Aqua-hotel bij. Al rondkijkend vervolg ik mijn weg met links en rechts hotels en appartementengebouwen met allure in oude en moderne stijl, hier en daar onderbroken met oude houten villa's van weleer.

Zoekend naar markeringen raak ik los van de originele route en maak zo een omtrekkende beweging om het centrum. Zo kom ik onbedoeld langs andere opvallende gebouwen en meren van de stad.

Mariakerk van Druskininkai

Dit ga ik vanavond verder bekijken, nu wil ik eerst naar de lokale camping om een plek voor vannacht zeker te stellen en hopelijk te genieten van aanvullend comfort.

Kempingas

Bij de voorbereiding thuis was het woord Kempingas al een aantal keren verschenen op Google Maps. Aan het teken zag ik dat daar een camping moest zijn, maar  op een of andere manier moest ik ook steeds denken aan campinggas. Pas hier dringt het eindelijk door dat Kempingas het Litouwse woord is voor camping. Dat je daar zo'n stuk voor moet lopen.

Het aanmelden verloopt soepel en vriendelijk. Mijn 1 meter hoge tent wordt wel gepromoveerd tot camper met de bijbehorende prijs. Voor die bijdrage mag ik campingplek nummer 1 bezetten. Dan heb ik volgens de receptionist de beste internetverbinding. Voor dat geld ga ik lekker lang douchen. Verder heb ik niet te ver achter mijn 'campertent' wc's en een keuken. Lekker al die luxe na een paar dagen in het wild.

Avondwandeling

Vanavond heb ik met plezier in het centrum van Druskininia rondgelopen. Van de Mariakerk, waar net een mis wordt gelezen, langs allerlei moderne gebouwen naar een soort pretparkomgeving met een muziekfontein, een vreemd huis, langs de schitterende orthodoxe kerk waar gelovigen bij vertrek nog buiten de kerk buigen en kruistekens maken.

de katholieke kerk waar net met de deuren open een mis wordt gelezen

een muziekfontein waar je op een automaat zelf de muziek kunt uitzoeken

De gebouwen in dit centrum zijn mooi ruim weggezet in het groen met veel bomen. Verschillende spa's zie ik. Veel staat in het teken van het beleven van een kuur. Dit is duidelijk de mooiste stad op mijn trektocht tot nu toe. Het maakt een rijke indruk. Is dit ook voor de gewone Litouwer weggelegd?

Terug op mijn schrijfterras is het nu na deze aantekeningen acht uur geworden. Een bier heb ik al twintig minuten maar de kip biedt blijkbaar weerstand voor deelname in de kipsalade. Als hij niet snel komt wordt dit een eindeloos verhaal. 

Ah, daar komt wat. Eerst even eten. Tot morgen.

 

WAAR ZIT IK NU?

in Druskininkai aan de rivier Nemunas

de gele lijn is de wandelroute van de BFT.
Start bij de Litouws-Poolse grens ten zuiden van Lazdijai

Openbaar geloof

Zondag 14 juni, wandeldag 5

van Druskininkai via Ziogeliai naar Utieka

opgestaan 0.900, vertrek  ± 10.30, aankomst ± 17.15
± 20 km, ± 7 uur wandelen inclusief pauzes en foto's maken,
temperatuur: s' morgens 15 graden, tot 18 graden 's middags,
lucht: bewolkt met 3 x bui

Geloof langs de weg

Net zoals bij ons in Limburg en in België zie je in Litouwen veel zichtbare uitingen van het katholieke geloof. Veelal kruisbeelden met verwijzing naar een lokale gebeurtenis. Vandaag niet anders. Het is goed te weten dat Sint Agatha hier geëerd wordt hopend op haar bescherming bij het oversteken van de Nemunas. Zeker omdat ik nog een paar keer over de Nemunas wil. Hoewel ik de voorkeur geef aan een brug.

ga er maar aan staan

Uitslapen

Zondagochtend, lekker uitslapen. Na een prima slaapnacht ben ik pas om negen uur opgestaan. Geen haast. Vandaag wil ik ongeveer achttien kilometer lopen. Tijd dus om nog luxeus te ontbijten in de campingkeuken met alle faciliteiten. Geen water koken met mijn brander, maar veel sneller met een waterkoker. Bij de receptie heb ik een stoel geleend om zittend mijn roggebrood met cheddar kaas te bekleden. Dit keer geen kant-en-klaar brood, want dat roggebrood moet ook een keer op.

Pas om halfelf verlaat ik omgehangen de camping en begin aan de uittocht door Druskininkai. Om weer terug te komen op de trail volg ik een zelf gekozen route langs wat drukke doorgaande wegen. Wel over de fietspaden. Daarmee zijn toch al snel drieënhalve kilometer gemoeid. Met de gedachte achttien kilometer gaan we het dus niet redden.

kruisbeelden in Neravai
waarom ze anders 'gemutst' zijn is mij niet duidelijk

Pas in het dorpje Neravai neemt de landelijkheid toe. Daar verschijnen ook de eerste kruisbeelden van de dag. Meteen een foto van een waterput die je bijna in elke tuin of erf op het platteland ziet. Zou een idee voor Nederland kunnen zijn.

Schreeuwend ree

Was het schreeuwen, blèren of blaffen? In ieder geval is het gillend ree mij ontkomen. Nooit geweten dat reeën geluiden kunnen maken. Wie van ons twee het meest geschrokken is weet ik ook niet. Als het beest niet geschreeuwd had zou ik het nooit gezien hebben. Nu zag ik rechts van me op een afstand van vijftig meter een hoog wegspringend dier.

Bos, gehucht, bos

Dat we allebei zijn geschrokken is niet verwonderlijk op deze eentonige rechte bosweg ten noorden van Nervarai. Je kijkt niet voortdurend naar elke nieuwe boom en denkt wat voor je uit op zoek naar de uitgang. Die vind ik pas na drie kilometer in een buitengehucht van het dorp Vieciunai.

De lucht is inmiddels betrokken en regen nadert. Net dan zie ik een klein afdakje dat boven een waterput is gebouwd. De put van de tegenover gelegen begraafplaats. Zolang ik nog boven de aarde ben geef ik de voorkeur aan droogte en trek met bovendekking mijn regenjack aan. Tijdens de regenbui ook een goede gelegenheid voor een Whatsapp videogesprek met Judith.

In de vijf kilometer naar het gehucht Ziogeliai passeer ik de heilige Agatha in haar kleine hokje en neem even verder de tijd om naar het Liskiava klooster en de St Trinity kerk te kijken. Het zou een bezoek waard geweest zijn, maar het ligt aan de andere kant van de Nemunas. Jammer. Maar de zon schijnt opnieuw dus weer verder.

Hoewel ik een beetje ben uitgekeken op de brede boswegen bieden de paden na het panorama op de kerk wat meer afwisseling. Vooral het grijze mos dat hier langs het pad tussen de dennen groeit ziet er mooi uit. Het doet mij denken aan mijn trektocht over het Olavspad in Noorwegen.

Ziogeliai - Utieka

Het gehucht Ziogeliai is in de etappe-indeling van de Baltic Forest Trail het eindpunt van deze etappe. Ik schat niet meer dan vijfentwintig erven met boerderijen en schuren. Op Google Maps zie ik wel een B&B, maar wat je hier verder moet ontgaat mij. Dan ben ik blij dat ik gisteren een eigen indeling had met Druskininkai als eindpunt met een goede camping. Waarom de organisatie aanraadt om je op een eindpunt door de eigenaar van een overnachtingsmoglijkheid op te laten halen snap ik nu beter. Alleen welke eigenaar gaat je hier op halen? Ik heb gelukkig mijn tent en het is pas halfvier. 

Doorlopen en naar het geplande gehucht Utieka. Mijn keuze op Utieka komt door het kampeerteken op Google Maps langs de Nemunas. Onderweg weer mooi mos en zelfs even een uitdaging in de vorm van een diepe plas. Gelukkig kom ik met mijn hoge schoenen droog aan de overkant. Het geeft wel meteen weer afleiding en uitdaging.

Wanneer ik om kwart over vijf op mijn Organic Maps app kijk zie ik dat de gedachte kampeerplek 750 meter van de route ligt en besluit ik niet ver van de begraafplaats van Utieka te kiezen voor een plek in het bos. Mijn tent heeft de goede kleur voor een rustige nacht en staat op vijftig meter van de route. Tot mijn verbazing komen daar later regelmatig auto's voorbij. 

Bij het schrijven van dit blog kijk ik nog eens terug naar de beoogde kampeerplek. Die was toch mooier geweest aan de oevers van de rivier. Dit keer een te zuinige keuze voor slechts 750 meter extra. Maar ik lig hier verder goed en begin aan de avondhandelingen. 

Na de Adventure poedermaaltijd is er onder genot van een koffie tijd om de etappe van morgen naar Merkiné te bestuderen. Daarbij kom ik erachter dat de verwachte camping geen echte camping is, maar een gratis kampeerplek met als hoogste genot chemische toiletten. Met Booking.com zie dat ik dat er tegen een schappelijke prijs ook een vakantiehuisje te huur is. Vanuit mijn tweemeter tentje tussen de bomen boek ik die luxe. Ben benieuwd. Wel makkelijk zo'n mobiel in een bos met internetverbinding. Nu ga ik lekker lezen op mij e-reader in 'Al het blauw van de hemel'. Tot morgen.

WAAR ZIT IK NU?

in Utieka tussen Vieciunai en Merkine

de gele lijn is de wandelroute van de BFT.
Start bij de Litouws-Poolse grens ten zuiden van Lazdijai

Zelfredzaamheid

Maandag 15 juni, wandeldag 6

van Utieka naar Merkiné

opgestaan 06.30, vertrek  ± 08.15, aankomst bij B&B ± 15.45
± 20 km, ± 7,5 uur wandelen inclusief pauzes en foto's maken,
temperatuur: s' morgens 15 graden, tot 20 graden 's middags,
lucht: opklaringen met vier lichte buien

met fluitenkruid overwoekerde weides

Eenzame eenvoud

Net als de voorgaande dagen heb ik tijdens deze wandeling op het uitgestrekte platteland weer enkele gehuchten gepasseerd. Gemeenschappen van rond de twintig huizen. Vijftig jaar geleden zal het er zeker drukker zijn geweest met huizen in een betere staat van onderhoud. Veel bewoners zijn blijkbaar naar de stad getrokken. Nu staat er een mix van goed onderhouden of nieuwe tweede huizen en vervallen houten huizen.

Net als je denkt dat daar niemand woont zie je toch tekenen van bewoning. Veelal ouderen. Die moeten zo ver van winkels en andere faciliteiten een flinke zelfredzaamheid bezitten. Overal zie je moestuinen op de vaak ruime erven. Ik trek er stil door of langs heen, meestal onopgemerkt zonder een spoor achter te laten. Weer een gehucht gepasseerd.

Afscheid van een nachtleger

Zo lig je nog in je tent met een kop thee een boterham te eten en een half uur later zit alles op je rug en kijk je nog een keer achterom of je niets achter laat. Het enige dat laat zien dat je lichaam hier op deze grond heeft gelegen is de kleine droge plek met plat gedrukte paardenbloemen en weegbree-achtige groene bladeren. Over een paar uur zullen ook zij zich weer hebben opgericht en herinnert niets meer aan mijn ongestoorde verblijf.

Gedwongen omtrekking

Alsof ik niet een nacht gerust heb gaat het direct weer in dezelfde cadans van gisteren in noordelijke richting. Sinds vandaag zal het alleen nog maar in die algemene koers gaan. Na een eerste goed onderhouden boerderij volgt een waarschijnlijk voormalige hoeve. Niet alleen de gebouwen zijn in stille afbouw ook de weides leiden op een eigenwijze weg naar nieuwe natuur. Waar vroeger voornamelijk gras moet hebben gestaan zwaaien honderden meters fluitenkruit mij toe. Er staat één koe tussen. Ik denk aan een ketting. De natuur neemt hier terug wat ooit is onttrokken. Als wandelaar ziet het fluitenkruid er mooi uit, als boer roept het vermoedelijk afgrijzen op.

zoek de koe

Pas wanneer ik bijna tegen borden Verboden Toegang en de waarschuwing voor camerabewaking op loop dringt het tot mij door dat ik een erf betreed waar mijn aanwezigheid niet gewenst is. Deze eigenaar houdt niet van de BFT. 

Toch maar even een tweehonderd meter terug naar de laatste markering en mij opnieuw oriënteren.

Er blijft niets anders over dan een minder belopen pad. Pas na vijftig meter wordt die keuze met een markering bevestigd. Door de omleiding wordt het pad wel spannender. Even voorzichtig rondkijken hoe ik om een diepe plas kom en daarna een stuk met enkele klimmetjes in een lichte regenbui.

Berenklauw op weg naar de zon

Wanneer de omleiding terugkomt op de oorspronkelijke route herneemt zich de geleidelijke voortgang op een verzorgde bosweg. Enige spanning keert weer terug wanneer ik op een T-sprong geen opvolgende markering kan vinden. Ook met de GPS-app vind ik geen goed vervolg. Na wat heen en weer zoeken kies ik voor de richting die het meest overeen komt met de route op mijn kaart.

Na een kilometer haal ik voor het eerst deze trektocht er zelfs mijn kompas bij. Ik moet in deze richting ergens uitkomen bij het gehucht Maksimai. Dat moet goed komen. En verd..., inderdaad na nog zevenhonderd meter stuit ik op tekenen van menselijke aanwezigheid, de begraafplaats van Maksimai. Toch enigszins opgelucht zet ik mijn tocht voort langs de verspreide huizen, waarbij ik hier en daar zelfs aangekeken wordt.

Nemunas bij Cesukai

Nemunas en Merkys

Tijd voor een dorpsrust in Maksimai op een neutrale plek tegen een hek. Het vervolg geeft de volgende vijf kilometer aan bomen geen aanleiding voor een pauze. Die neem ik pas bij het bereiken van de huizengroep Cesukai waar de Nenumas rivier sinds Druskininkai eindelijk weer echt in zicht komt. Mooi.

rechts van de brug zijn de huizen van Merkiné al zichtbaar

Geheel in stijl met mijn tijdelijke nomadebestaan eigen ik mij de steun van de lokale transformatorkast toe om het nieuwe schouwspel in mij op te nemen en de roggebroodvoorraad te verlichten. Het ziet er nog steeds eetbaar uit.

Het zicht op de oordrand van Merkiné roept geen valse verwachtingen op. Hoewel ogenschijnlijk binnen beenbereik weet ik van uit de etappebeschrijving dat de flink stromende zijrivier Merkys er nog tussen zit. Nog even acht kilometer omlopen om via de buitenkanten van een vangrail over een verkeersbrug naar de overkant te komen. Toch levert deze omtrekking ook nieuwe, onverwachte bouwsels op.

Heilige of bio-energetische piramide
Ofschoon ik niet alles van de uitleg begrijp gaat het bij de glazen koepel om een openbaring die ene Povilas Žėkas op zevenjarige leeftijd zou hebben gehad. Daarbij zou sprake zijn geweest van verschijning van beschermengelen die hem opdrachten gaven. In 2002 kreeg hij de opdracht om een pyramide te bouwen die volgens de engelen door veel mensen bezocht zou worden om door meditatie en gebed de verbinding met God te ervaren tezamen met genezende effecten. Dat nieuws verspreidde zich snel en sindsdien komen er veel pelgrims. Ik begrijp dat als je hier een half uur mediteert en bidt er al een positieve fysieke en spirituele verandering merkbaar zou is.

Dezelfde Povilas kreeg in 2009 de boodschap om de piramide te ommantelen met een twaalf meter hoge dome die vanaf 2010 deel uit maakt van het energiesysteem dat hier zou zijn om de nabijheid van God te voelen. De drie kruizen vormen een welkom en vaarwel voor de bezoekers.

Ik ben niet bij de mediterende mensen gaan zitten die ik in de glazen koepel zie. Misschien was ik daarom wel zo moe na aankomst deze dag.

als je ingeklemd staat tussen de vangrail
van de verkeersweg en de railing van de verkeersbrug
mag je de camera wat steviger vasthouden

Merkiné

De tocht langs de noordoever van de Merkys is prachtig. Flink stromend meandert hij richting de Nemunas waar hij net ten zuiden van Merkiné in uitmondt.

hoge uitgesleten noordoever van de Merkys

de vertakte Nemunas met middenin een eiland

Aangekomen in Merkiné kijk ik van bovenaf kort naar de Nemunas en ga dan op zoek naar mijn geboekte vakantiehuisje met kamer en keuken. 

Hartelijk wordt ik in het Duits ontvangen. Dit is het ouderlijk huis met tuinhuis van de Litouwse gastvrouw die ooit in Duitsland werkte en daar haar Duitse echtgenoot ontmoette.

Met veel enthousiasme leidt zij mij rond waarbij ook het gewicht van mijn rugzak wordt getest. De kamer met de drie bedden bevindt zich op de zolderverdieping van het huisje. De keuken is van een heerlijke douche en overige moderne apparaten voorzien. De echtgenoot vertelt me dat als ik niet via Booking had geboekt maar rechtstreeks, het tien euro goedkoper was geweest. Desondanks is veertig euro tot overzien.

Wanneer ik die avond in het lokale restaurant een voedzaam gerecht combineer met een heerlijk koud alcoholvrij bier besluit ik om mijn verblijf te verlengen om wat langer te herstellen van de eerste honderdvijfentwintig kilometer. Mijn knieën maken nog net geen geluid. 

Eerst even bij terugkomst heerlijk lezen op 'mijn' bed en daarna lang comfortabel horizontaal slapen. En die verlenging, die ga ik morgen niet via Booking doen.

morgen heb ik tijd voor het historische museum tegenover het restaurant

WAAR ZIT IK NU?

in Merkiné

de gele lijn is de wandelroute van de BFT.
Start bij de Litouws-Poolse grens ten zuiden van Lazdijai

Uitslapen

Dinsdag 16 juni, rustdag

in Merkiné

opgestaan 09.30, vertrek  ± 13.00, terugkomst bij B&B ± 15.30
± 5 km, ± 2,5 uur wandelen,
temperatuur: s' morgens 15 graden, tot 20 graden 's middags,
lucht: bewolkt

een prachtige splitsing van de Nemunas bij Merkiné gezien vanaf de zgn fortheuvel

In drie werelden

Hoewel ik vanochtend om vijf uur even uit bed ben geweest om een lunchpakket met twee boterhammen te eten voelt deze dinsdag als een zondag met lang uitslapen en op bed liggen. Al lezend in het boek 'Al het blauw van de hemel' bevind ik mij mentaal in de Pyreneeën met bekende plaatsen uit mijn eigen wandeling over de GR10. Het gaat over de laatste twee jaren van het leven van een zesentwintigjarige man die aan jongalzheimer lijdt. Een indrukwekkend en meeslepend verhaal van Melissa Da Costa.

Wanneer ik om mij heen kijk ben ik terug in Litouwen in de woon-/slaapkamer van het vakantiehuisje in Merkiné. Ook de muziek van  Jazz FM Vilnius duidt op mijn verblijf in dit Baltische land.

Ik wacht eigenlijk tot mijn gewassen wandelbroek droog is en ik de verhuurster aangekleed kan betalen voor de tweede nacht. Ondertussen lees ik het nieuws op NU.NL. Was het hele WK voetballen vergeten. Nederland heeft gelijk gespeeld tegen Japan. Ben niet kapot van de speelwijze onder Koeman en zijn eeuwige inzet van Depay. Ze voetballen alleen in een hogere versnelling en met vechtlust als ze achter staan.

de Eem bij Baarn, foto van Judith op Whatsapp

Ik blijf nog even in Nederland door Judith via Whatsapp te videobellen. Ze is alleen aan de wandel over het Utrechtpad van Amersfoort naar Baarn. Vreemd, zij enthousiast in Nederland aan de Eem bij Baarn, ik lui in Merkiné en in mijn boek gaat het bergafwaarts in de Pyreneeën. In Nederland schijnt de zon. Buiten regent het hier in het echt. Laat ik nog maar een lunch gaan uitproberen van de boodschappen van gisterenavond.

Sightseeing

Na de ochtendregen begin ik aan de toeristische route die de aardige verhuurders hebben aangeraden. Als eerste de lokale kerk met veel herkenbare elementen. Door een zijdeur kom ik ook binnen. Het is een terug in de tijd.

Na gestaard door een lokale monnik begin ik aan de tweede uitdaging; de beklimming van de fortheuvel. Meer een heuvel zonder fort met prachtig uitzicht over de rivier Nemunas in zuidelijke richting.

Ik lees dat de plek waar beneden de brug ligt al eeuwen van strategisch belang is. Napoleon is hier met zijn legers overgestoken, later de Tsaar, en in de vorige eeuw de Duitsers in de Eerste en Tweede Wereldoorlog. Op de terugtocht werd de brug weer vernield.

Wat is het dat dit soort leiders van op dat moment machtige naties beweegt om andere landen binnen te trekken. Machtslust? Narcisme? Net als in het huidige nieuws is het blijkbaar van alle tijden.

Zonder gevechtshandelingen trek ik door naar de lokale uitzichttoren. Opnieuw een flink aantal treden omhoog om ver over de Nemunas te kijken. Dit maal in westelijke richting. Morgen zal ik langs de noordelijke oever van deze rivier verder wandelen.

Teruglopend naar de bebouwde kom passeer ik een monument voor Adolfas Ramanaukas, een voormalige commandant van het verzet tegen de Russen die in 1957 werd geëxecuteerd.

Even verder ook een terugblik in de geschiedenis, de voormalige synagoge. Voor de oorlog waren er zelfs drie. Min of meer ingedeeld naar opleidingsniveau. De gebouwen hebben nu een andere bestemming.

Het lokale Historisch Museum is helaas gesloten. Daarom sluit ik af met boodschappen doen in de kleine supermarkt. Voorraden aanvullen en inpakken voor morgen. Het wordt tijd om verder te trekken.

WAAR ZIT IK NU?

in Merkiné

de gele lijn is de wandelroute van de BFT.
Start bij de Litouws-Poolse grens ten zuiden van Lazdijai

Rechte stukken

Woensdag 17 juni, wandeldag 7

van Merkiné naar ergens in een bos anderhalve kilometer zuid van Vertelkos

opgestaan 07.00, vertrek  ± 09.15, aankomst ± 17.00
± 20 km, ± 8,5 uur wandelen inclusief pauzes, schuilen en foto's maken,
temperatuur: s' morgens 15 graden, tot 22 graden 's middags,
lucht: bewolkt, later opklaringen met heftige bui

Geen oppepper

Deze dag is geen aanmoediging om dit volgend jaar hier weer te doen. Lange boswegen zonder veel bochten brengen mij twintig kilometer verder. De bermbloemen zorgen voor het hoognodige genot, maar een tandje minder bos zou mooi zijn.

Terug naar de Nemunas

Met het afscheid van de heer des huizes komt mijn verblijf in het vakantiehuisje ten einde. De tuin uit, hek achter me dicht en de trektocht herneemt zijn gang. Met droge schoenen op pad. Dat maakt het lopen minder vermoeiend dan twee dagen geleden. In Merkiné ken ik na gisteren al redelijk de weg. De bebouwde kom ligt snel achter me.

een paar honderd meter voorbij de uitkijktoren
vlakbij de Nemunas

De eerste kilometers na de uitkijktoren van Merkiné is er nog enige afwisseling met hoog gras langs de Nemunas, een bruggetje, een begraafplaats en hier en daar een huis. Een huis met mooie houten figuren bij het oprijpad.

Ook prachtig is de bloemenzee op een van de uitzonderingen, een pad met dichte begroeiing. Veel lupine, brem, rozenbottel, soms akelei. Dat maakt wandelen een stuk leuker.

stukje werkpad

Het spannendste is de overschrijding van een doorwaadbare plaats in een beek. De doorwading is voor auto's bedoeld. Voor wandelaars liggen er drie betonnen palen. Ze lijken glad, maar dat valt mee. Geen probleem.

De bospaden gaan weer verder en bieden toch zo nu en dan weer mooie beelden om te fotograferen. Zoals mos, open bos met hoog gras als ondergroei, onverwachte bloemen en een klein slingerend beekje.

Uurtje schuilen

Na zonneschijn komt in Litouwen regen. Tot nu toe meestal lichte buien. Behalve vanmiddag. Van veraf zie ik hem aankomen, maar ik waag de gok over de brede zandweg ten noorden van een gehucht dat ook nog Druskininkai heet, maar dan in het district Alytus.

Een kilometer of anderhalf gaat dat goed en gaan de wolken langs mij heen. In een heerlijke zon loop ik langs de korenvelden te genieten van weer nieuwe bloemen. Maar de wolken breiden zich uit en met de gaande windrichting schat ik in dat ik binnenkort aan de beurt ben.

Dus blijf ik bij een van de zeldzame bushokjes de regen uit de boom kijken. Daarmee heb ik ook tijd om naar de drie kruisbeelden te kijken bij deze viersprong niet ver van het gehucht Klepociai.

Het doet denken aan het Bijbelverhaal over de kruisiging van Christus. Maar het informatie bord beschrijft dat de kruizen hier staan ter herdenking van de tragedie van Klepociai in 1944. 

"On December 1944 the NKVD burnt 21 homesteads (out of 32), shot or burnt alive 12 villagers during a punitive campaign in this village". 

De NKVD (Volkscommissariaat voor Binnenlandse Zaken) was van 1934 tot 1954 de gevreesde geheime dienst en staatsveiligheidsorganisatie van de Sovjet-Unie. (bron: Historiek.net)

Mijn keuze om die regenwolk vanaf hier in de gaten te houden is een verstandig besluit. De regen klettert even later tegen de platen van het hokje. Judith is via Whatsapp life getuige. Je moet wat te doen hebben in zo'n hokje waar ik in een hoekje net droog zit terwijl de druppels horizontaal voorbij gieren.

Tentplek

Met de afdruipende regenbui in mijn rug zet ik na driekwartier de tocht voort. In eerste instantie weer over een brede zandweg tussen korenvelden. Om de dag in stijl af te sluiten duikt die weg weer het bos in.

Bij het bereiken van mijn geplande eindpunt vind ik niet direct een goede plek voor mijn tent; horizontaal en uit het zicht. Nog even twee kilometer doorgelopen voor alles naar mijn zin is.

Hij staat weer buiten beeld. Je weet maar nooit, hoewel ik de laatste uren geen mens ben tegen gekomen. Dat moet zo blijven, dan kan ik hier rustig slapen. Nu nog even vanaf mijn opblaasbare slaapmatje omhoog staren en uitrusten. Tot morgen.

WAAR ZIT IK NU?

ergens in het bos op 1/3 tussen Merkiné en Alytus

de gele lijn is de wandelroute van de BFT.
Start bij de Litouws-Poolse grens ten zuiden van Lazdijai

Goede gaven

Donderdag 18 juni, wandeldag 8

van ergens in een bos anderhalve kilometer zuid van Vertelkos
via Nemunaitis naar tentplek 1 km zuid van Uzupiai (10 zuidoost Alytus)

opgestaan 07.00, vertrek  ± 08.15, aankomst ± 16.00
± 18 km, ± 7,3/4 uur wandelen inclusief pauzes en foto's maken,
temperatuur: s' morgens 15 graden, tot 24 graden 's middags,
lucht: veel opklaringen

vandaag ook mooie slingerende zandwegen in de zon

Ontbossen

Na weer een overnachting in het bos begin ik al een beetje op een boom te lijken. Het is maar goed dat ik geen wortels heb. Daarom kon ik mij vanochtend zonder problemen losrukken tussen de struiken en dennenbomen en heeft zich een voorzichtige geestelijke ontbossing ingezet. Met wat meer contacten met de bewoonde wereld was het een betere dag in mijn zwerversbestaan. Ongeveer achttien kilometer gewandeld in veelvuldige zon met weer eens een winkeltje en onverwachte ondersteuning van de lokale bevolking.

Bosdieren

De nacht is zoals verwacht zonder verstoring gepasseerd. Dat is ook niet vreemd want bij mijn gang langs het nabijgelegen Vertelkos telde ik drie huizen. Natuurlijk wel met een eigen kruisbeeld langs het pad.

in Vertelkos kreeg ik de zegen na

Al slingerend gaat het bospad de volgende vijf kilometer over lichte heuveltjes. Het kost wel meer inspanning maar is tenminste niet zo eentonig.

Onderweg verwonder ik mij over de sporen die ik zie. Het moeten grote hoeven zijn geweest die deze hebben achtergelaten. Volgens Wikipedia leven hier ook elanden. Op de site www.wildvanfreek.nl lees ik dat elanden de allergrootste herten op aarde zijn.

Eland-mannetjes kunnen drie meter lang en twee meter hoog worden. Ondanks die grootte kunnen ze vijftig kilometer per uur rennen. 

Is een eland gevaarlijk?

Freek zegt: Dit dier is niet snel agressief, behálve in het paarseizoen. Een mannetje valt dan zonder pardon iedereen aan die te dicht bij hem komt. Hij is in zo’n geval niet alleen heel gevaarlijk voor wolven en herten, maar ook voor mensen. Let dus goed op. Als een eland met zijn poten op de grond stampt en zijn oren in zijn nek legt, kun je het beste stilletjes achteruit van hem weglopen. 

In Zweden ben ik ooit bijna tegen een eland opgerend. Nou dan wil je best stoppen en inderdaad rustig achteruit lopen. Wat Freek vergeet te vertellen is dat Litouwse elanden zich blijkbaar heel goed kunnen verbergen. In al die dagen in het bos heb ik er nog nooit één gezien.

Vlak voor het akkergebied rondom de huizengroep Vangelonys omtrek ik nog een hazelworm die zich niet verbergt. Een hazelworm is een pootloze hagedis met de uitstraling van een slangetje. Leuk om te zien. Het open akkergebied geeft na de bosnacht en bosochtend de afwisseling die een tocht aantrekkelijk maakt.

Halve aanvulling

Met een kleine bosdoorsteek kom ik na anderhalve dag weer eens in een echt dorp; Nemunaitis. Verschillende straten passeer ik.

Even een blik op de lokale kerk en dan door naar wat op Google Maps wordt aangegeven als supermarkt. Hier wreekt zich mijn Nederlandse beeld bij het begrip supermarkt.

ik heb mijn rugzak maar buiten neergezet anders wordt het zo vol binnen

Maar voorlopig is het een heus winkeltje. De winkelier is net zo oud als zijn winkeltje. De cola staat keurig in een koelkast, maar die staat niet aan. Het woord 'Snicker' levert herkenning op. Verwarring echter als hij er nog maar één heeft. Of Twixen ook goed zijn. Daar ben ik ook blij mee. Doe ook maar wat van de chocolade koekjes. Of ik het wel zeker weet? Ja, doe maar. Met zo'n klandizie mag ik ook mijn mobiel opladen terwijl ik op het binnenterras van mijn lunch geniet.

Hele aanvulling

Wanneer ik om halfeen verder trek is het behoorlijk warm. Na een kilometer dringt het pas tot mij door dat ik ook mijn watervoorraad had moeten aanvullen. Teruggaan, daar doen we niet aan. Dat is wel stoer gedacht, maar de huizen zijn hier al schaars en buitenkranen heb ik nog niet kunnen ontdekken. Maar ik heb geluk.

Met dit mooie weer zit er bij een modern huis een moeder en twee meisjes op het terras. Toch maar een poging wagen. Tot mijn opluchting spreekt ma goed Engels en wil zeker mijn waterzak vullen. Ik bedoelde één liter, maar mijn uitstraling is na acht wandeldagen blijkbaar zo vragend dat het twee liters worden met twee grote bananen. Hoi, nog een lunch- en pauzetraktatie. 

Net voordat ik al bedankend weg wil lopen komt een meisje nog aanrennen met een appel. Niet omdat ik er zo ondervoed uitzie, maar om ook wat Engelse spreekvaardigheid te demonstreren. Zij: "Here you are", Ik: "Oh, thank you". Zij; "Your are welcome", Ik: "Well done!", Zij: "Hi,hi,hi". Mijn middag is weer goed.

Moeder vertelt dat ze regelmatig wandelaars voorbij ziet komen. Ik antwoord dat ik nog niemand ben tegengekomen. Zij ziet toch zeker elke week wel een actieveling langs trekken. Het begrip regelmatig krijgt zo een wat trage uitleg.

Bij de eerstvolgende pauze meteen aan de banaan. Die heeft blijkbaar liggen bakken in de zon en is flink bruin geworden. Zelf lig ik lekker in de schaduw op mijn e-reader te lezen. Een wandeling moet ook mentale rustmomenten hebben.

Tegen vieren heb ik het wel bekeken voor vandaag. Er moet iets overblijven voor morgen. Dit keer lig ik tussen de jonge dennen net buiten de grens van een enorm privéterrein. Het geluid van de weg naar Uzupiai is wel te horen, maar daar slaap ik wel doorheen. Tot morgen.

WAAR ZIT IK NU?

1 km zuid van Uzupiai niet ver van Alytus

de gele lijn is de wandelroute van de BFT.
Start bij de Litouws-Poolse grens ten zuiden van Lazdijai

Vrijdag met zaterdaggevoel

Vrijdag 19 juni, wandeldag 9

van tentplek 1 km zuid van Uzupiai naar camping van Alytus

opgestaan 07.00, vertrek  ± 08.00, aankomst ± 11.00
± 10 km, ± 3 uur wandelen inclusief pauzes en foto's maken,
temperatuur: s' morgens 15 graden, tot 20 graden 's middags,
lucht: van bewolkt naar zonnig

mooi wandelen langs de Nemunas

Campingontvangst

De hete douche na drie dagen wandelen en twee overnachtingen in het bos is het hoogtepunt van deze dag. Mijn tent is nummer twee op de verder lege camping als ik aan het eind van de ochtend incheck. Aan de uitrusting van de camping ligt het niet, want die is gloednieuw.

Het ligt ook niet aan de receptioniste. Alle aandacht krijg ik van de vriendelijke en behulpzame dame. Zelfs een rondleiding door de keuken, toiletten, douches, alles voor de welkome kampeerder. 

Wanneer mijn tent staat en ik de was wil ophangen aan mijn zelf geknutselde waslijn komt ze spontaan met een droogrek aanzetten. En ik mag ook een stoel meenemen naar mijn tent die ik wat afgezonderd van de camperplekken heb gekozen. Voortreffelijk.

de jonge dennen hebben hun maskerende werking gedaan

Wandeling

Afgelopen nacht bleef het verblijf tussen de jonge dennen buiten waarneming van ongenode gasten. De routine van tent afbreken en rugzak inpakken neemt vandaag maar een uur in beslag voordat de eerste kilometer naar Uzupiai wordt ingezet. Los van een houten heilige met sleutels blijft van Uzupiai weinig in mijn herinnering.

Ook de anderhalve kilometer langs de drukke tweebaansweg naar de Nemunas is echt een verbindingsstuk. Mooier wordt het als de route bij de verkeersbrug over de Nemunas afdaalt naar rivierniveau.

De rust keert terug en genietend van het uitzicht op de rivier gaat het noordwaarts. Behalve een korte rust zijn er slechts korte vertragingen door het palletlopen over beken.

Oversteken op hoogte

De hoge fiets- en wandelbrug mag ik na vijf kilometer oeverwandelen gaan beklimmen. De eerste stijgende meters worden opgevangen met een lange aanloop om tot slot over te gaan in een flinke trap. Ooit een treinbrug en later zijn de pijlers weer gebruikt om deze fiets-wandelbrug te dragen. Prachtig is het uitzicht.

Stadswandeling

Vanaf de hoge brug is het nog maar tweeënhalve kilometer naar de camping. Wanneer ik daar alle opbouwwerkzaamheden heb afgerond begin ik aan een middagwandeling naar het stadscentrum. Kijken wat Alytus aan moois te bieden heeft.

Dat is een openbaring. Het gebeurt niet vaak dat ik kazernegebouwen het mooist van een rondwandeling vind. Dat weet ik pas nadat ik het centrum heb bereikt. Drie keer  controleer ik of ik echt in het centrum sta. Nog geen enkel indrukwekkend gebouw gezien. Wel regelmatig agressief rijdende Litouwse mannen in hun Duitse en Japanse auto's.

Op de terugweg via een andere route nog een foto van het lokale vrijheidsbeeld uit 1929. Nu begrijp ik ook waarom de camping niet overbezet is. Er zijn om vijf uur 's middags voorzichtig twee campers bijgekomen. Jammer. Dan was Druskininkai vorige week veel interessanter. Morgen weer snel verder.

Voor vanavond wacht de afsluiting bij een van de twee restaurants bij de campingingang. Ze zien er goed uit. Ik verheug mij er op. Tot morgen.

alweer veel kaas over het vlees

WAAR ZIT IK NU?

camping van Alytus

de gele lijn is de wandelroute van de BFT.
Start bij de Litouws-Poolse grens ten zuiden van Lazdijai

Zaterdag maaidag

Zaterdag 20 juni, wandeldag 10

van camping Alytus naar tentplek 2 km noord van Punia

opgestaan 06.50, vertrek  ± 08.00, aankomst ± 16.30
± 22 km, ± 8,5 uur wandelen inclusief pauzes en foto's maken,
temperatuur: s' morgens 17 graden, tot 28 graden 's middags,
lucht: zonnig

waar reclameborden ook voor gebruikt kunnen worden

Gezoem

Of het door het weer komt of door het weekend er is duidelijk meer leven rondom de huizen op het platteland dan in de voorgaande week. In de zon van vandaag is het een onophoudelijk gezoem om mij heen van muggen, vervelende vliegen en van grasmaaiers. Overal wordt gemaaid met flinke motormaaiers, want hier wordt niet op een meter gekeken.

stadspark in Alytus al in de zon rond halfnegen in de ochtend

Warm

Met vanmiddag achtentwintig graden in de volle zon is dit een echt zomerse dag. Korte broeken weer. In het begin al anderhalf uur in een heerlijke ochtendzon om van de camping aan zuidkant van Alytus naar de noordgrens van de stad te komen.

vlakbij het stadspark staat het gedenkteken "Silent Bell" ter ere van
staatsgevangenen en ballingen, partizanen uit het district Dainava
en Litouwse legerrebellen van 22-28 juni 1941.

prachtig beeld over de Nemunas bij de overgang naar het oostelijk deel van de stad

Halverwege deze stadswandeling de terugkeer naar de oostelijke kant van de rivier de Nemunas. Voorbij de stadrand dit keer maar een paar kilometer bos direct na de stad en daarna lang over een niet al te drukke asfaltweg. Totaal ruim zeven kilometer met houvast voor de voortgang aan hoogspanningsleidingen. Die zijn niet zo makkelijk te missen. Tussendoor nog een rust en een paar foto's van een overbevolkt ooievaarsnest. Het loopt al met al lekker door met dit mooie weer.

Punia

De laatste paar kilometer naar mijn gedacht eindpunt voor vandaag, het dorp Punia, gaan weer lekker over zandweggetjes met de schaduw van het bos. Waar ik vanaf de kaart een overnachtingsplek verwacht heeft de gemeente Punia een prachtig park aangelegd. Daar lopen zowaar dit keer ook toeristische wandelaars op weg naar de fortheuvels van de stad. Die heuvels beklim ik ook op doortocht naar de uitgang van het park vlakbij de Joriskapel en de Johanneskerk.

St Joriskapel

Johanneskerk

Doorlopen dus en meteen naar het dorp zelf. De kerk ziet er aardig uit, maar mijn geestelijk honger legt het af tegen de kennis dat er vlakbij een winkeltje moet zijn. Tsjakka, daar is de Aibé, inmiddels mijn voorkeursketen. Wat smaakt zo'n koude cola lekker na twintig kilometer in de warme zon. Liggend op een bank vloeien de slokken naar binnen. Voor passerende autobestuurders moet ik op een dorstige dakloze lijken.

WK-water

Naast gebrek aan tentplekken mist Punia bij navraag ook de andere reden voor mijn overnachtingsplan. Anders dan op mijn kaart aangegeven is er geen restaurant. Het is pas halfvier. Dan kan ik net zo  goed doorlopen.

Op weg naar de uitgang van Punia maak ik nog een korte stop bij een reclamebord voor de lokale fortheuvels in het mooie park. In de weerkaatsing van het zonlicht zie ik mogelijkheden voor een selfie.

De uitgestrekte graanvelden openen zich ten noorden van Punia. Ondanks de warmte mooi om tussen te lopen. 

In Punia heb ik weliswaar water gekocht en mijn voorraad naar tweeënhalve liter verhoogd, maar met de beslissing om door te lopen is dat met deze warmte misschien net te weinig.

Bij een voormalige boerderij waar druk wordt verbouwd vraag ik aan de jonge eigenaar om water. Hij spreekt geen Engels maar begrijpt de bedoeling. In de looppas gaat hij op weg. Bij terugkeer de vraag waar ik vandaan kom. "Oh, Holland, football". Een en al enthousiasme. Nog even en hij begint 'hup Holland, hup' te zingen. Met gebalde vuist als zegeteken neem ik afscheid. Nu maar hopen dat het wat wordt vanavond tegen Zweden.

Andere wandelaars

Wanner ik na ruim tweeënhalve kilometer ten noorden van Punia een redelijk vlak stukje gras zie hou ik het voor gezien. Vijftig meter van de zandweg, verdekt tegen een bosrand kan ik hier waarschijnlijk rustig overnachten.

Veel verkeer heb ik op deze landweg nog niet gezien. De bestuurders van de paar auto's en een enkel akkerbouwvoertuig houden hun blik gericht op de weg. Tot mijn verbazing doet dat ook een wandelaar. Met zijn rugzak omhuld met een dekentje loopt hij met een rood gezicht in tegenovergestelde richting. Het is de eerste andere wandelaar die ik in tien wandeldagen zie.

En als de eerste wandelaar over de brug is volgen er meer. Zowaar twee koppels jonge vrouwen. Allemaal met een medium rugzak. Blijkbaar is er toch een overnachtingsadres in Punia. Wellicht zijn dit pelgrims op het Litouwse aanlooppad van de Spaanse Camino waar ik een kilometer geleden een overnachtingsbord voor zag. De dames zijn natuurlijk in gesprek en zien mij niet. Mijn tentlocatie voldoet dus. Laat de nacht maar komen.

WAAR ZIT IK NU?

bij Misiskes, 2,5 km ten noorden van Punia

de gele lijn is de wandelroute van de BFT.
Start bij de Litouws-Poolse grens ten zuiden van Lazdijai

Vaderdag beduusdheid

Zondag 21 juni, wandeldag 11

van tentplek bij Misiskes, 2 km noord van Punia
naar tuintentplek bij Puzonys

opgestaan 06.45, vertrek  ± 08.00, aankomst ± 15.00
± 19,5 km, ± 7 uur wandelen inclusief pauzes en foto's maken,
temperatuur: s' morgens 24 graden, tot 29/30 graden 's middags,
lucht: zonnig tot 17.00 daarna flink onweer en afkoeling naar 25 graden

de volledig houten kerk van Jemajunai

Vaderdag

Het is kwart over vijf, 17.15, aan het eind van deze wandeldag. Ik lees de Whatsapps van vandaag op 'mijn' terras. Vanochtend heb ik aan Maxime geappt dat ik gisterenavond met plezier in mijn tentje langs de bosrand op mijn mobiel heb geluisterd naar Nederland-Zweden. Om 12.45 heeft ze geantwoord: "Ja, grote winst hè! Hele fijne Vaderdag". Daar had ik tot nu toe totaal niet aan gedacht. "Dank voor je Vaderdagwens. Ik heb vandaag al een cadeau ontvangen. Zal het vanavond in Polarsteps beschrijven".

Dubbele bewijzering

De afgelopen nacht verloopt rustig tot vanochtend de zon gaat schijnen Al voor zeven uur staat mijn tent pal in de zon en zweet ik de slaapzak uit. Afbreken maar. Toch weet ik in de schaduw van een dun boompje nog mijn ochtendpap naar binnen te lepelen.

de bewijzering van de Baltic Forest Trail

Om acht uur hervat ik mijn rustige cadans tussen de korenvelden. Een kilometer verder zie ik een comfortabel huis waar bij het begin van de oprit allerlei uitnodigingen zijn aangebracht voor pelgrims naar Santiago de Compostella. Al eerder ben ik de Jacobschelp tegengekomen. In katholiek Litouwen wordt er veel aandacht aan gegeven. Van eergisteren herinner ik me een afstand op een bord: nog 3868 km naar Santiago. Dat zijn nog eens uitdagingen. Dan moet je als pelgrim flink volhouden. Ben je dan van het pad af of juist erop?

Cola-rust

Na de afwisseling van akkers, bos en asfalt sta ik in het plattelandsdorp Nemajunai vol bewondering te kijken naar de mooi vormgegeven en geschilderde kerk. Wat hem echt onderscheidt is het bouwmateriaal; hij is helemaal van hout! Schitterend om de planken en balken te zien. Lijkt me wel een klus om eens in de paar jaar even de kerk te verven.

Om halfelf zit ik even later in de schaduw van de lindeboom naast de dorpswinkel aan de ochtendcola. Bij een temperatuur van 28 graden is dat een welkome verkoeling.

Binnen in de winkel heb ik mij net populair gemaakt door de fietser die mijn groet onderweg niet beantwoordde nog een keer indringend "Good morning" te wensen. Er kan net een "Good morning" als teruggroet vanaf. "Finally!" is mijn toevoeging. Vreemd hoe er op het platteland van Litouwen niet of moeizaam wordt gegroet.

Beduusd

De rest van de totaal ruim negentien kilometer gaan aanvankelijk over asfalt van gehucht naar gehucht in een korenvelddecor. De laatste vijf kilometer duikt de route weer het bos in waar ik in de schaduw van een stapel gekapte bomen nog een poging tot een rustpauze doe. Mijn watervoorraad slinkt. Ook de extra fles uit Nemajunai klinkt al hol.

Zoals aangekondigd trekken onweerswolken zich al iets samen. Hup weer door voor het laatste stuk naar mijn vanaf de kaart geplande eindpunt voor vandaag; Puzonys. Geen idee hoeveel huizen ik daar kan verwachten. Bij de nadering van de eerste huizen begin ik uit te kijken naar een tentplek. Wanneer ik grasmaaiende mensen zie besluit ik snel om water te vragen.

"Do you speak English?" Er volgt een Litouws-Engels antwoord waaruit ik begrijp "my wife". De echtgenote wordt gehaald en begrijpt mijn verzoek. Of ik een fles wil? Ik laat mijn bijna lege waterzak zien. Gewoon water of 'sparkling'? De echtgenoot wordt op pad gestuurd. Hij komt terug met een vijf liter can waarmee hij mij bijtankt. Hij legt via zijn vrouw uit dat de waterput op het erf geen betrouwbaar drinkwater heeft.

het water uit de put is niet betrouwbaar maar het ijsje wel

"Where do you go to?". "Tomorrow in the direction of Birstonas, but today I want to camp here somewhere". "Oh, you could camp in our garden. We are going home in one hour". Ik begrijp dat dit hun weekendhuis is.

Ze wonen in een appartement in Kaunas, de tweede grote stad van het land. "Do you want coffee?" Dat zijn nog eens ontwikkelingen. Zo zweet je aan alle kanten en ben je op zoek naar water en zo is je waterzak gevuld en heb je en passant een veilige tentplek. "Yes please, but rain is coming soon, so I will take care of my tent first".

bijgebouw

Een kwartier later zit ik in de keuken van het bijgebouw aan de koffie met een grote koek en een banaan. We praten over de ingrijpende verbouwing en de geschiedenis van beide huisjes op het erf.

Ze zal mij nu laten zien hoe ik morgen met het gesloten hoofdhek van het terrein af kom. "En, oh ja, voor ik het vergeet het buitentoilet." Ik vind het natuurlijk allemaal belangrijk en volg haar over het erf. Ze adviseert me om niet te gaan zwemmen in de vijver. Nog te koud en teveel waterplanten.

Wanneer ze aan haar man vertelt dat ik uit Nederland kom wordt ik meteen gefeliciteerd met de overwinning op Zweden. Hij denkt dat het voor de eindstrijd zal gaan om Nederland en Engeland. Zo ver ben ik nog niet, maar ondersteun direct zijn keuze.

Er wordt een emmer met water uit de put geregeld om mij te wassen. En of ik een ijsje lust. Hij moet op, want ze gaan naar huis en dan wordt de elektriciteit afgesloten. Voortdurend loop ik ze te bedanken.

Tegen vijven geef ik ze een hand voordat ze het hoofdhek afsluiten en mij achter laten op hun erf. Nog een laatste dankbare zwaai en ik installeer mij op het overdekte terras om een heftig onweer droog te aanschouwen. Hoeveel geluk kun je hebben? Het zal wel door Vaderdag komen.

Eens kijken wat ik zo direct als avondmaaltijd ga warm maken op een echte tafel: Patatoes Onion/Bacon of Pasta Bolognese? Eerst Judith even videobellen om mijn nieuwe omgeving te laten zien.  Daarna Polarsteps updaten en laten zien waar ik nu weer zit. Dat geloof je toch niet. Nog tijd genoeg vanavond om te dineren en te lezen. Tot morgen.

WAAR ZIT IK NU?

bij Puzonys, hemelsbreed 12 km zuidwest van Birstonas

de gele lijn is de wandelroute van de BFT.
Start bij de Litouws-Poolse grens ten zuiden van Lazdijai

Twee Werelden

Maandag 22 juni, wandeldag 12

van tuintentplek bij Puzonys naar Birstonas

opgestaan ±07.00, vertrek  ± 09.00, aankomst ± 15.00
afstand ± 18 km, ± 6 uur wandelen inclusief pauzes en foto's maken,
temperatuur: tot 26 graden 's middags,
lucht: 's morgens bewolkt, daarna opklaringen tot geheel zonnig

Richtingaanwijzer in Birstonas;
naast Kurhaus en sanatoria staat onderaan mijn trail er ook op

Dankbaar

De nacht op het gras van het erf rondom de twee huisjes was prima. Even wakker gelegen en daarna uitgeslapen tot kwart voor acht. Weer comfortabel gegeten op het terras van het woonhuisje en dan de routine van het tent-afbreken. Kwart over negen ga ik op weg onder achterlating van een lege slaapplek en een bedankbriefje.

Even later snap ik ook waarom de bewoners van dit weekendhuis nog geen echt contact hebben met de andere bewoners van dit kleine buurtschap. Naast de directe buren op vijftig meter afstand staat het volgende huis zeshonderd meter verder. Zo te zien ook een weekendhuis. Een huis met tekenen van bewoning staat op anderhalve kilometer. Redelijk verlaten hier. Of zoiets ook een gemeenschap vormt vraag ik mij af.

De bushalte van Puzonys,
de laatste bushalte op de grens van zand en asfalt

Bushalte-navigatie

Klets, die steekvlieg gaat niemand meer steken. Zit je net rustig op een bushalte-bank. Eigen schuld. 

De laatste zevenenhalve kilometer loop ik langs een brede asfaltweg in een agrarisch gebied. Veel korenvelden met hier en daar een koe aan een ketting.

bij gehucht Matiesionys

Waarom de weg zo breed is wordt niet duidelijk. Elke vijf minuten een auto. Met behulp van de bushalte-namen weet ik precies waar ik op de kaart en in werkelijkheid zit. Zo weet ik dat het stadje Birstonas nog drie kilometer wandelen is in deze stilte. Kijken of ik die drukte nog aan kan.

tja daar zit je dan alleen, geen mens om mee te praten

Tussen sana en sanatoria

Over Birstonas heb ik mij niet echt ingelezen. Als belangrijkste opmerkingen op mijn etappeoverzicht heb ik genoteerd: 'winkeltje', 'alle overige faciliteiten' en 'camping'. Het winkeltje vind ik al snel na binnenkomst en vormt meteen weer een reden voor een lunchpauze.

Waar ik denk Birstonas gevonden te hebben blijkt dat in werkelijkheid een buitenwijk wanneer ik bij de voortzetting van de tocht tegen een drukke tweebaansweg op loop zonder vervolg van de stad. Waar is de rest? Zoekend met mijn app vind ik de aansluiting naar het echte Birstonas. Tenminste dat denk ik. Maar nu sta ik weer in een wijk vol met spa's en sanatoriums. 

het oude Kurhauzas

Als ik later internet raadpleeg lees ik (vertaald en samengevat): 

Birštonas is een balneological resort en een spa-stad aan de oever van de Nemunas rivier.

Balneotherapie (in het Latijn betekent balneum "bad") is een pseudowetenschappelijke methode om ziektes met baden te behandelen.

bij het Tulpes sanatorium zag ik veel mensen op stretchers in de zon rusten

Birštonas schijnt de snelst groeiende resortstad in Litouwen te zijn:

Van internet: 

Birstonas is de snelst groeiende resort stad in Litouwen met een jaarlijkse groei van het toerisme van 55%. Het is bekend om zijn minerale water. Dat water wordt gebruikt door de sanatoriums in grote en kleine baden.    

Naast de verschillende kleinere herstellingsinstellingen zijn er drie grote sanatoriums in Birštonas: het Tulpė (Tulp) sanatorium met een capaciteit voor 210 mensen, het Versmė (Lente) sanatorium met  187 kamers, goed voor maximaal 340 mensen en het Eglė (Spar), geopend in 2013, waar 730 mensen behandeld kunnen worden.

Meer dan een half uur loop ik van het ene naar het ander sanatorium. En geen oude gebouwen. Prachtige appartementen, spa's, zwembad, kurhaus, een wandelboulevard langs de Nemunas met talloze mogelijkheden voor boottochtjes. Zonnende en flanerende mensen zie ik op de gazons en langs de rivier. En daar banjer ik dan met mijn rugzak en wandelstokken tussendoor.

Even verlaat de route de boulevard en wijkt uit naar een mineraalwaterverdampingstoren. Op internet lees ik dat het een gebouw is boven een mineraalbron, waaruit stromend mineraalwater wordt gewonnen. Het staat in een park tussen grote bomen. Iedereen kan er gratis naar binnen. Een interessant gebouw, met een aangename geur, waar je door gangetjes kunt lopen in de waterdamp.

Ik wandel in twee werelden, tussen sana en sana-torium, tussen gezondheid en gezondheids-herstellingsoorden.  Mijn voorkeur gaat uit naar sana. Bevoorrecht ben ik dat mijn gezondheid het toelaat met een rugzak door een land te zwerven. De mensen om mij heen blijven in deze enorme verzameling gezondheids-gebouwen en ik trek verder. Mijn tent staat zo dadelijk na negentien kilometer op de nabije camping. Wat ben ik blij dat ik daar zit en niet hier.

op Natur Camp Bristonas

WAAR ZIT IK NU?

OP DE CAMPING VAN BRISTONAS

de gele lijn is de wandelroute van de BFT.
Start bij de Litouws-Poolse grens ten zuiden van Lazdijai

VANDAAG VAN PUZONYS NAAR BRISTONAS

Wandel-reisdag

Dinsdag 23 juni, wandeldag 13

van camping Birstonas via Prienai naar Kaunas

opgestaan 06.50, vertrek  ± 08.00, aankomst ± 16.30
± 6 km, ± 2 uur wandelen inclusief pauzes en foto's maken,
tussen 10.25 en 11.10 met de bus naar Kaunas
en om 12.30 op Kaunas Lampedis Lake camping
temperatuur: s' morgens 17 graden, tot 24 graden 's middags, lucht: zonnig

Campingafscheid

Voordat ik om acht uur van de Natur Camp camping in Birstonas vertrek zeg ik gedag tegen de Française. Ze blijft hier nog een dag. Gisterenavond heb ik haar ontmoet op het terras van het campingrestaurant. We hebben ook nog naar het opstijgen van een luchtballon gekeken.

Net als ik overnacht ze in een klein trekkerstentje. Ze is naar mijn inschatting eind zestig, komt uit Lyon en is al ruim twee maanden op de fiets onderweg. Eerst gefietst naar Travemünde in Noord-Duitsland aan de Oostzee. Vervolgens met de ferry naar Klaipeda, de havenstad van Litouwen, en dan een rondtocht door de Baltische Staten. Nu rijdt ze op haar gemak terug richting Polen en verder. Ze spreekt uitstekend Engels en vertelt dat mij een rumoerige camping bij Kaunas Lake staat te wachten. Veel verkeersgeluid. We zullen zien. Ik wens haar een prettige dag en een goede voortzetting van haar tocht. Mooi.

Laatste wandelkilometers

Ik begin aan de laatste zes echte wandelkilometers, van de Birstonas camping naar het Prienai busstation. Op mijn kaart zie ik vage kleuren en stukken zonder kleur. Daardoor heeft zich in mijn hoofd een beeld gevormd van een open landschap. In werkelijkheid zijn het vijf kilometers door een heerlijk bospark.

Omzoomd met houten sculpturen van dieren en om de paar honderd meter een luxe picknickplek loopt het soepel over het slingerende, geasfalteerde fietspad. Ik geniet van de ochtendzon op de bomen en de heerlijke rust.

Dit 'Žvėrinčius Bospad' maakt deel uit van het project "Ontwikkeling van fietsroutes in het resort Birštonas" lees ik. Het is omgeven door recreatie- en sportvelden, houten sculpturen en recreatiegebieden. Ik kom onderweg zowaar enkele fietsers tegen. Dat zie je niet veel in Litouwen.

de Nemunas bij Prienai

Bussen

Aan al het lekkers komt een eind. Na de overgang over de Nemunas naar de westelijke oever bereik ik het busstation. Kijken hoe het werkt. Nou, gewoon bij het loket vragen om een ticket to Kaunas en een kwartier later ga ik ineens een stuk sneller dan de afgelopen twee weken. Voor vertrek heb ik nog snel mijn wandelstokken ingekort en in de zijvakken van mijn rugzak gestoken. Ook een signaal dat het echte wandelen voorbij is.

Busstation Prienai

De buschauffeur zet ons keurig af bij het veel grotere busstation van Kaunas, een stad van tegen de 300.000 inwoners. Ja, en toen. Hier staan alleen maar intercity bussen. Dat verandert ook niet als je een paar keer met je rugzak op je rug heen en weer loopt.

Een buschauffeur verwijst mij naar het informatieloket voor de stadsbussen. Hoe kom je erop. Ik had het zelf kunnen bedenken. Daarmee is alles gezegd, want een niet geïnteresseerde jonge medewerkster verwijst naar het einde van de gang. In die gang is ook een supermarkt dus tussendoor een lunchpakket plus cola inslaan.

hal Kaunas busstation

Buiten aan de straatkant sta ik naar een stadsbushalte te kijken waar in een redelijk tempo de ene na de andere stadsbus stopt. Maar welke gaat naar de camping aan het eind van de stad? Als ik aan een jonge vrouw mijn bestemming op de kaart laat zien adviseert zij bus 5.

Wanneer ik instap en een bevestiging wil vragen aan de chauffeur is het antwoord "I not speak English" en geeft hij meteen gas, waarbij ik moeite moet doen om niet met rugzak en al gelanceerd te worden. Mijn geestelijk tempo moet omhoog. Snel Google Maps erbij en kijken waar we heen gaan. Gelukkig in de goede richting. Ingecheckt heb ik nog niet. We zien wel. Bij een iets rustigere stop adviseert een correcte man om over te stappen op lijn 7. Wanneer? Meteen nu bij de volgende halte. 

Dat gaat goed. Op het routeschema van lijn 7 in het bushok zie ik inderdaad de gewenste bushalte bij de camping. Met een grote groep stap ik tien minuten later in. Nu nog bij de juiste halte uitstappen. Met Google Maps zie ik die halte naderen en ben op mijn hoede. Tegelijk met allerlei badgasten stap ik uit. Zij gaan naar het meer en ik naar de stadscamping. Allemaal omgeven door vierbaans stadsverkeer zoeken we onze weg.

Stadswereld

De Française had gelijk. Dit is een rumoerige wereld. De camping ligt tussen het meer met een druk strand en een luidruchtige vierbaans stadsweg. En mijn tentje heeft een plaats aangewezen gekregen tegen de achteromheining vlakbij die weg.

Een half uur later staat mijn tent. Regelmatig opgeschrikt door knallende uitlaten van passerende motoren neem ik mijn eerste rust sinds vanochtend. Vanavond niet te ver lopen voor echte Litouwse suhsi en morgen maar eens kijken wat Kaunas nog meer te bieden heeft. Welkom in een nieuwe wereld.

WAAR ZIT IK NU?

in Kaunas aan de westzijde van de stad

de gele lijn is de wandelroute van de BFT.
Start bij de Litouws-Poolse grens ten zuiden van Lazdijai

Stadswandeling Kaunas

Woensdag 24 juni, dag 16

Rondwandeling in Centrum Kaunas
opgestaan ±  07.00, vertrek  ± 08.15, terugkeer ± 14.30
± 10 km, ± inclusief avondwandeling
temperatuur:  tot 25 graden, zonnig

Stadhuisplein van Kaunas met links de St Franciscuskerk 
en in het midden het witte (oude) raadhuis

Nationale feestdag

Als op zondag loop ik vanaf negen uur door centrum Kaunas te flaneren. Het is vandaag 24 juni, een nationale Litouwse feestdag, Sint Jansdag in het Nederlands. Het feest markeert de geboortedag van Johannes de Doper en valt samen met het midzomerfeest en de zomerzonnewende. Wat een heerlijke rust op dit vroege uur over de centrale wandel- en winkelboulevard richting de Aartsengel Michaëlkerk.

Daarna steek ik door naar het Vredespark (Ramybes Parkas). Het toegangsbeeld van de groothertog van Litouwen en koning van Polen, Aleksander Jagiellonians wordt vergezeld door een kraai in lokale schutkleuren.

Nog een moment voor een foto van het monument ter herdenking van de gevallenen in de verschillende oorlogen in de vorige eeuw. Naast de slachtoffers in de Eerste en Tweede Wereldoorlog ook de verzetsperiode tegen de Russische overheersing.

Totaal anders is vervolgens mijn verkenning van de orthodoxe kerk vanaf de drempel van de ingang. Het ziet er mooi gedecoreerd uit. Net als in Druskininkai zie ik dat er veel kruistekens worden gemaakt bij de verschillende schilderijen. Er branden veel kaarsen.

Een break in het busstation voor de laatste informatie over de rit van morgen naar Vilnius. Onvoorstelbaar hoe lekker een cappuccino en koek kunnen zijn in de bijbehorende wachtruimte in de hal. Mijn lichaam is aan alle kanten aan het herstellen. Lekker even op een bank zitten en om je heen turen.

Naar het oude centrum

Vanaf het busstation zwerf ik onder andere langs het Paleis van de militaire commandant en langs de oevers van de Nemunas. Bij de 'Vytautas De Grote-brug' dwaal ik af naar het oude centrum. Een goede gok. Veel mooie oude huizen, een druk bezochte Peterus en Pauluskerk en dan het grote Raadhuisplein met naast het oude raadhuis, de St Franciscuskerk.

het oude raadhuis

Sint Jansdag

Lang geleden heb ik in het Gooische Laren nog in de St Jansprocessie meegelopen. Hoewel de katholieke geloofsgemeenschap in Nederland flink is geslonken wordt die traditie nog steeds voortgezet. 

Hier in Kaunas wordt St Jan nog echt gevierd met een volle kerk zie ik. Achter mij schalt uit een speaker de mis die binnen gelezen wordt. Oude bekende galmen van weleer. Eerder ben ik binnen wezen kijken, maar Gods regels staan geen korte broeken toe. Vanuit een achteraf boetebankje zie ik kort hoe vol de kerk is bij deze mis met vijf 'heren'. Veel mensen in nette 'zondagse kleren'.

Petrus en Pauluskerk

Het is mooi hier. Zeker als je met een ijsje in de hand buiten meeluistert naar de mis met orgel, koor en trompetgeschal tot ver over het plein.

De geestelijkheid is hier alom aanwezig. Zo verlaat je de eremis voortijdig, zo trek je aan de gesloten deuren van de St Franciscuskerk en zo loop je in het gebied van de Curie, het katholieke bestuur, en het Seminarie, de priesterschool.

Bij de St Franciscuskerk zie ik een hoogwerker die zo te lezen ooit in Almere en Muiderberg werkzaam was. Apart. Aan de westkant van het plein links en rechts beelden van te eren priesters.

Nog een foto van de katholieke vlag en ik kijk weer nieuwsgierig naar een herbouwde versie van het Kaunas Kasteel met bijbehorende ridder. Later leer ik dat dit eigenlijk het vrijheidsbeeld van Kaunas is.

Na vijf uur heeft het culturele opnamevermogen de belangstellingsgrens bereikt. Ik sluit deze stadswandeling af met vijfentwintig anderen in een minibusje. Na drie kwartier wachten ben je al blij dat je er nog bij kunt.

Laatste avondmaal

'S avonds keer ik terug naar het ruime Raadhuisplein om de luxe van echte avondmaaltijden voort te zetten met een eendenborst. Dat smaakt weer anders dan een poedermaaltijd ergens in een bos. Zeker als het aangevuld wordt met dorstlessend bier.

afscheid van Kaunas en Litouwen

Afscheid van toeristisch Kaunas neem ik met een laatste wandeling langs de oevers van de rivier. De afgelopen anderhalve week was deze Nemunas de leidslijn van mijn wandeling.

Er is hier in dit deel van Kaunas veel geïnvesteerd in vrijetijdsobjecten zoals een openlucht theater, speelelementen voor kinderen, mooie gazons om te sporten of te ontspannen. Een prima omgeving om op een bank een videogesprek te voeren met Judith en Maxime. Ze zuchten in Nederland onder de hitte. De hitte die overmorgen, de dag na mijn terugkeer, een hoogtepunt gaat krijgen met 38 graden.

Terug naar de camping met al de terreur van motoruitlaten die janken en dreunen bij het opentrekken van het gas. Hopelijk is dit niet het normale gedrag. Ik ken de Litouwse cultuur niet voldoende. Er over nadenken ga ik niet en duik rond halftien mijn slaapzak in na een mooie stadsdag. Uitrusten voor de reisdag van morgen. Met de bus naar Vilnius en per vliegtuig via een tussenlanding in het Letse Riga naar de subtropen aan de Noordzee.

in Riga doet mijn groene rugzak de volgende dag een
ontsnappingspoging en zit ruim voor mij in het vliegtuig

Misschien wordt Letland wel mijn doel voor volgend jaar. We zullen zien. Voorlopig bedank ik alle trouwe lezers en voor de reacties van Annemiek, Sylvia, Marion, Mieke, Marian, Yvonne, Terry, Jaap en natuurlijk Judith, Maxime en Tuur.

Tot de volgende trektocht!

WAAR ZIT IK NU?

in Kaunas, klaar om

 via Vilnius en Riga naar huis te vliegen

de gele lijn is de wandelroute van de BFT.
Start bij de Litouws-Poolse grens ten zuiden van Lazdijai

Terugblik Baltic Forest Trail

Litouwen 2026

Enkele Ervaringen en Tips

Nemunas bij Merkiné

Samenvatting tochtbeschrijving

Voor deze korte tochtbeschrijving gebruik ik elementen uit mijn aankondigingsblog. De Baltic Forest Trail (BFT) maakt deel uit van de Europese wandelroute E11 die begint in Scheveningen en eindigt in Tallinn, de hoofdstad van Estland. De trail loopt van de grens met Polen door Litouwen (747 km), Letland (674 km) en Estland (720 km). De totale lengte van de BFT is 2147 km.

De route gaat vooral door bebost gebied waaronder enkele regionale en nationale parken. Litouwen is ongeveer 1,6 keer groter dan Nederland. Met een kleine 3 miljoen inwoners is het onderweg redelijk rustig. 

de bruine lijn op deze kaartuitsneden is het deel van de route van startpunt bij Lazdijai naar Kaunas

Routeinformatie en oriëntatie

Mijn informatie heb ik van de website https://baltictrails.eu/en/forest.

Op de site zijn verschillende apps te vinden voor navigatie. Zelf heb ik de Organic Maps app gebruikt met de route al op de kaart. Daarnaast heb ik van de etappebeschrijvingen (https://baltictrails.eu/en/forest/itinerary/21) de kaarten gekopieerd en uitgeprint. 

deel van een etappebeschrijving op de website

Op deze etappebeschrijvingen staat praktische informatie zoals afstand, zwaarte, bezienswaardigheden, rustplekken, accommodaties, belangrijke telefoonnummers.

De route is over het algemeen goed bewijzerd. In de bebouwde omgeving met stickers op palen van verkeersborden en in de bossen met geel-witte markeringen op bomen en palen.

Etappeplanning

Bij de voorbereiding heb ik voor de planning gebruik gemaakt van de indeling die op de website wordt gebruikt. Dat was niet handig omdat deze uitgaat van wandelaars met een lichte rugzak. Verder is er de wat vreemde veronderstelling dat je afspraken kunt maken met de mensen waar je overnacht. Zij zouden je dan op de soms afgelegen eindpunten komen ophalen. Lijkt mij hier en daar een uitdaging in het dunbevolkte land. Ik had mijn tent en slaapzak bij mij en was van niemand afhankelijk. Daarom heb ik al snel de lengte van etappes teruggebracht naar rond de twintig kilometer.

Het weer

Het weer lijkt op dat van Nederland. Mogelijk iets koeler. De regenhoeveelheden komen ook overeen. Ik had een mix van dagen met lichte buien en zonnige dagen met opklaringen. Goed te doen.

Kamperen/overnachten

Hoewel wildkamperen formeel niet is toegestaan bieden de bossen voldoende mogelijkheden. De grotere plaatsen zoals Druskininkai, Alytus en Kaunas hebben campings. Op veel plekken zijn B&Bs. Ik heb slechts op één locatie (Merkiné) naar tevredenheid van een B&B gebruik van gemaakt. Verder één nacht in een ouderwets motel, vier nachten op een camping en de overige nachten 'te velde'.

Voeding en drinkwater

Ik vertrok met vijf Adventure poedermaaltijden. Daarmee heb ik de dagen zonder winkels opgevangen. Ook had ik voor een aantal dagen ontbijt en lunch. Er zijn regelmatig kleine winkeltjes of supermarkten om voorraden aan te vullen. De informatie daarover is terug te vinden in de eerder genoemde etappebeschrijvingen. Ik heb slechts één keer water uit een meer gehaald. Dat heb ik wel gezuiverd.

Flora en fauna

Veel bos natuurlijk. Qua samenstelling wijkt dat niet af van de Nederlandse bossen. Soms zijn de lange zandwegen door de bossen eentonig. Mij beviel het lopen tussen korenvelden met veel bloemen. Van ontmoetingen met dieren zijn mij een ringslang, een hazelworm, kraanvogels, een enorm veel ooievaars bijgebleven. Ondanks de uitgestrekte bossen heb ik slechts twee keer reeën gezien. Elanden en wolven schijnen er ook te zijn, maar niet op mijn pad. Verder geen last van steekmuggen zoals in Schotland.

Wandelaars en drukte 

Het is een erg stille trail. Medewandelaars heb ik in twee weken niet ontmoet. Wel enkele wandelaars gezien in tegenovergestelde richting. Zij liepen op de Litouwse aanlooproute van de Camino naar Santiago.

Fysieke prestatie

Het is geen super zware tocht. Er is nauwelijks reliëf. Als je de lengte van de etappes aanpast aan je eigen vermogens kom je prima vooruit.

Terugblik

De gewenste mindere inspanning dan eerdere tochten zijn uitgekomen. Waar ik voor het begin van de tocht vreesde voor eentonigheid in bossen is op sommige dagen ook uitgekomen. Toch kijk ik met plezier terug op deze ervaring. Kennismaken met een voor mij nog onbekend Europees land geeft weer verbreding van je blik. In het geval van Litouwen mooie stille momenten op het platteland in dit minder druk bewoonde land. 

Kennismaking met een hier en daar andere cultuur. En een afsluiting met de bezichtiging van het sfeervolle oude centrum van Kaunas. Bovenal weer lekker bewogen waarbij het wildkamperen een extra vrijheidsgevoel toevoegde. Of ik volgend jaar door ga in Litouwen weet ik nog niet. Misschien wordt Letland wel mijn doel voor volgend jaar. We zullen zien.

Ik hoop dat je wat hebt aan deze ervaringen en indrukken. Mocht je de BFT gaan lopen dan wens ik je veel wandelplezier en hoop dat je trektocht een mooi avontuur wordt. Succes!