Baltic Forest Trail

Zaterdag 13 juni, wandeldag 4

van de zuidpunt van het Stirtos Meer via Didziasalis naar Druskininkai

opgestaan 06.00, vertrek ± 07.30, aankomst ± 15.00
22 km, ± 7,5 uur wandelen inclusief pauzes en foto's maken,
temperatuur: s' morgens 15 graden, tot 18 graden 's middags,
lucht: half bewolkt met opklaringen, 's middags heel even lichte regen

Kuuroord

Orthodoxe kerk in Druskininkai

Hoogtepunten

Gezeten aan een echte tafel in afwachting van een smakelijke maaltijd maak ik aan het eind van deze wandeldag om halfacht op een terras vlakbij de rivier de Nemunas deze dagaantekeningen.

Wat waren de hoogtepunten van vandaag? Het vertrek bij het mooie recreatiehuisje, een roedel reeën, twee fietsers die met mij gesproken hebben en een broodje kebab bij binnenkomst van kuuroord Druskininkai zijn de gebeurtenissen die mij het eerst te binnen schieten. Maar het aangenaamst was de avondwandeling in centrum Druskininkai.

Dageraad

Wat vanochtend een heerlijke indruk maakt is de voortschrijdende dageraad wanneer ik mijn tent uit kruip. De zon heeft dat al eerder gedaan en straalt ter verwelkoming van deze dag mooi door de ochtendnevel boven de vijver en het beekje bij het recreatiehuisje. Een prachtig gezicht, gauw een paar foto's maken voordat ik deze paradijselijke plek ga verlaten.

Verzetsbossen

Bos, veul bos vandaag. Ongeveer zoals een bos in Nederland eruit ziet. Maar het lopen over de brede boswegen maakt het saaier. Smallere paden zou afwisselender zijn geweest. Het nadeel van bossen is dat 's avonds hele delen van de route uit je geheugen zijn gewist. Het uitgebreide bos tussen Paliepis en Dulgininkai wordt gekenmerkt door enkele kruisbeelden en zetten aan tot het opzoeken van de achtergrond.

De eenzaamheid en uitgestrektheid van deze bossen vormden in het verleden goede eigenschappen voor het verblijf van Litouwse verzetsstrijders. Na een korte periode van onafhankelijkheid tussen de beide wereldoorlogen werd Litouwen in 1940 door de Sovjet-Unie geannexeerd. Met een onderbreking met de bezetting door de Duitsers kwam Litouwen 1944 weer in handen van de Sovjet Unie. Toen de Sovjet Unie in verval was geraakt en toenmalig leider Gorbatsjov meer openheid toestond, was Litouwen op 11 maart 1990 het eerste land dat zich onafhankelijk van de Sovjet Unie verklaarde.

(bronnen; Historisch Nieuwsblad 'Baltisch-verzet-tegen-de-sovjet-terreur' en Wikipedia https://nl.wikipedia.org/wiki/Woudbroeders).

Tijdens de gehele periode van bezetting is er verzet gepleegd. Je ziet hier dan ook andere jaartallen op de herdenkingsmonumenten dan in Nederland. Verschillende keren zag ik het jaartal 1948.

de markeringen van de Baltic Forest Trail op boomstammen

Vandaag in deze bossen ook voor het eerst een roedel reeën gezien. Ze zijn net zo verrast als ik en staan mij een moment midden op de zandweg stokstijf aan te kijken. Ondanks mijn rugzak word ik getaxeerd als een risico en gaan ze er schielijk vandoor. Aan de voetafdrukken te zien op andere plekken in het zandwegdek moeten hier nog veel grotere herten rondlopen. Ben benieuwd hoe die eruit zien.

Bij het volgende herdenkingskruis is het niet het kruisbeeld, maar de omheining die uitnodigt voor een eerste rust. Nergens zie ik de aanleiding van dit kruisbeeld. Thuis bij het maken van dit blog lees ik in de routebeschrijving dat het een herdenkingskruis is ter ere van de soldaten uit Wereldoorlog I. Deze bossen herbergen dus meer geschiedenis dan ik ter plekke bij al die bomen bedenk.

Schommelrust

riviertje Seira

Vilkanastrai

Bilsas Juodajis

Bilsas Baltajis

Even weer een pauze na twaalf kilometer. Van de vorige zeven kilometer zijn het meest opvallend geweest de overgang over het riviertje Seira, de passage van gehucht Vilkanastrai met een argwanend kijkende vrouw op een erf en de passage van de twee Bilsas meren; Baltajis en Juodajis. Echt namen voor een examenvraag. Om mij op deze testvraag voor te bereiden stop ik bij de basisschool van Didziasalis en overleg met een eeuwigdurende leerling.

Na de rust in Didziasalis maak ik het op een bosfietspad mee dat twee jonge fietsers zelfs iets in goed Engels aan mij vragen. Weliswaar in de orde van 'waar ik vandaan kom', 'waar ik naar toe ga', maar toch enige belangstelling geeft een prettig gevoel.

Binnenkomst Druskininkai

Bij de vermelding van Kuuroord bij Druskininkai waren mijn verwachtingen na de bescheiden indrukken tot nu toe niet hoog gespannen. Verbouwereerd ben ik al bij de nadering van de stad wanneer ik een enorme ski-arena passeer. Later zie ik bij binnenkomst dat je er vanuit de stad zelfs met een kabelbaan naar toe kunt.

Op dat moment heb ik al negentien kilometer onder de voeten en dringt het nog niet goed door. Op weg naar de brug over de Nemunas groet ik de racefietsers die ik eerder kort sprak. Zij zijn alweer op de terugweg. Ik kijk uit naar de rivier waar ik al regelmatig in de voorbereiding over heb gelezen.

Het fietspad mondt echter uit bij het busstation vlakbij de rivier. Daardoor laat ik mij niet afleiden, maar wel door de kebab-zaak. Na al die bomen lijkt mij dat wel lekker. Daarvoor wil ik de verkenning van Druskininkai wel vertragen. Een halve kilo zwaarder begin ik een half uur later aan de oversteek van de rivier. Hij is breder dan gedacht en stroomt aardig. Deze Nemunas zal de rest van de trektocht de leidslijn van de trail zijn.

Verbaasd kijk ik naar het waterpretpark aan de overkant van de rivier. Het heeft een serieuze omvang met een wirwar van glijgoten. Er hoort zelfs een Aqua-hotel bij. Al rondkijkend vervolg ik mijn weg met links en rechts hotels en appartementengebouwen met allure in oude en moderne stijl, hier en daar onderbroken met oude houten villa's van weleer.

Zoekend naar markeringen raak ik los van de originele route en maak zo een omtrekkende beweging om het centrum. Zo kom ik onbedoeld langs andere opvallende gebouwen en meren van de stad.

Mariakerk van Druskininkai

Dit ga ik vanavond verder bekijken, nu wil ik eerst naar de lokale camping om een plek voor vannacht zeker te stellen en hopelijk te genieten van aanvullend comfort.

Kempingas

Bij de voorbereiding thuis was het woord Kempingas al een aantal keren verschenen op Google Maps. Aan het teken zag ik dat daar een camping moest zijn, maar op een of andere manier moest ik ook steeds denken aan campinggas. Pas hier dringt het eindelijk door dat Kempingas het Litouwse woord is voor camping. Dat je daar zo'n stuk voor moet lopen.

Het aanmelden verloopt soepel en vriendelijk. Mijn 1 meter hoge tent wordt wel gepromoveerd tot camper met de bijbehorende prijs. Voor die bijdrage mag ik campingplek nummer 1 bezetten. Dan heb ik volgens de receptionist de beste internetverbinding. Voor dat geld ga ik lekker lang douchen. Verder heb ik niet te ver achter mijn 'campertent' wc's en een keuken. Lekker al die luxe na een paar dagen in het wild.

Avondwandeling

Vanavond heb ik met plezier in het centrum van Druskininia rondgelopen. Van de Mariakerk, waar net een mis wordt gelezen, langs allerlei moderne gebouwen naar een soort pretparkomgeving met een muziekfontein, een vreemd huis, langs de schitterende orthodoxe kerk waar gelovigen bij vertrek nog buiten de kerk buigen en kruistekens maken.

de katholieke kerk waar net met de deuren open een mis wordt gelezen

een muziekfontein waar je op een automaat zelf de muziek kunt uitzoeken

De gebouwen in dit centrum zijn mooi ruim weggezet in het groen met veel bomen. Verschillende spa's zie ik. Veel staat in het teken van het beleven van een kuur. Dit is duidelijk de mooiste stad op mijn trektocht tot nu toe. Het maakt een rijke indruk. Is dit ook voor de gewone Litouwer weggelegd?

Terug op mijn schrijfterras is het nu na deze aantekeningen acht uur geworden. Een bier heb ik al twintig minuten maar de kip biedt blijkbaar weerstand voor deelname in de kipsalade. Als hij niet snel komt wordt dit een eindeloos verhaal.