Welkom

Welkom op mijn trektochten- en wandelweblog. Na maanden van trainingswandeltochten maak ik eenmaal per jaar een trektocht. Meestal in de bergen. Het verslag daarvan zet ik op dit weblog. In 2011 heb ik er voor gekozen ook de dagwandelingen in aparte blogberichten te publiceren. Tegelijkertijd rijg ik die berichten op een afzonderlijke pagina aaneen tot een compleet verhaal. (Zie de rechter kolom). Mijn bedoelingen met deze verhalen staan te lezen in 'Over mij', hieronder in de linker kolom. Veel lees- en kijkplezier.
Groet Frans

zaterdag 1 augustus 2026

Trektocht Baltic Forest Trail: van tuintentplek in Puzonys naar Birstonas

Baltic Forest Trail

Maandag 22 juni, wandeldag 12

van tuintentplek bij Puzonys naar Birstonas

opgestaan ±07.00, vertrek ± 09.00, aankomst ± 15.00
afstand ± 18 km, ± 6 uur wandelen inclusief pauzes en foto's maken,
temperatuur: tot 26 graden 's middags,
lucht: 's morgens bewolkt, daarna opklaringen tot geheel zonnig

Twee Werelden

Richtingaanwijzer in Birstonas;
naast Kurhaus en sanatoria staat onderaan mijn trail er ook op

Dankbaar

De nacht op het gras van het erf rondom de twee huisjes was prima. Even wakker gelegen en daarna uitgeslapen tot kwart voor acht. Weer comfortabel gegeten op het terras van het woonhuisje en dan de routine van het tent-afbreken. Kwart over negen ga ik op weg onder achterlating van een lege slaapplek en een bedankbriefje.

Even later snap ik ook waarom de bewoners van dit weekendhuis nog geen echt contact hebben met de andere bewoners van dit kleine buurtschap. Naast de directe buren op vijftig meter afstand staat het volgende huis zeshonderd meter verder. Zo te zien ook een weekendhuis. Een huis met tekenen van bewoning staat op anderhalve kilometer. Redelijk verlaten hier. Of zoiets ook een gemeenschap vormt vraag ik mij af.

De bushalte van Puzonys,
de laatste bushalte op de grens van zand en asfalt

Bushalte-navigatie

Klets, die steekvlieg gaat niemand meer steken. Zit je net rustig op een bushalte-bank. Eigen schuld.

De laatste zevenenhalve kilometer loop ik langs een brede asfaltweg in een agrarisch gebied. Veel korenvelden met hier en daar een koe aan een ketting.

bij gehucht Matiesionys

Waarom de weg zo breed is wordt niet duidelijk. Elke vijf minuten een auto. Met behulp van de bushalte-namen weet ik precies waar ik op de kaart en in werkelijkheid zit. Zo weet ik dat het stadje Birstonas nog drie kilometer wandelen is in deze stilte. Kijken of ik die drukte nog aan kan.

tja daar zit je dan alleen, geen mens om mee te praten

Tussen sana en sanatoria

Over Birstonas heb ik mij niet echt ingelezen. Als belangrijkste opmerkingen op mijn etappeoverzicht heb ik genoteerd: 'winkeltje', 'alle overige faciliteiten' en 'camping'. Het winkeltje vind ik al snel na binnenkomst en vormt meteen weer een reden voor een lunchpauze.

Waar ik denk Birstonas gevonden te hebben blijkt dat in werkelijkheid een buitenwijk wanneer ik bij de voortzetting van de tocht tegen een drukke tweebaansweg op loop zonder vervolg van de stad. Waar is de rest? Zoekend met mijn app vind ik de aansluiting naar het echte Birstonas. Tenminste dat denk ik. Maar nu sta ik weer in een wijk vol met spa's en sanatoriums.

het oude Kurhauzas

Als ik later internet raadpleeg lees ik (vertaald en samengevat):

Birštonas is een balneological resort en een spa-stad aan de oever van de Nemunas rivier.

Balneotherapie (in het Latijn betekent balneum "bad") is een pseudowetenschappelijke methode om ziektes met baden te behandelen.
bij het Tulpes sanatorium zag ik veel mensen op stretchers in de zon rusten

Birštonas schijnt de snelst groeiende resortstad in Litouwen te zijn:

Van internet:

Birstonas is de snelst groeiende resort stad in Litouwen met een jaarlijkse groei van het toerisme van 55%. Het is bekend om zijn minerale water. Dat water wordt gebruikt door de sanatoriums in grote en kleine baden.

Naast de verschillende kleinere herstellingsinstellingen zijn er drie grote sanatoriums in Birštonas: het Tulpė (Tulp) sanatorium met een capaciteit voor 210 mensen, het Versmė (Lente) sanatorium met 187 kamers, goed voor maximaal 340 mensen en het Eglė (Spar), geopend in 2013, waar 730 mensen behandeld kunnen worden.

Meer dan een half uur loop ik van het ene naar het ander sanatorium. En geen oude gebouwen. Prachtige appartementen, spa's, zwembad, kurhaus, een wandelboulevard langs de Nemunas met talloze mogelijkheden voor boottochtjes. Zonnende en flanerende mensen zie ik op de gazons en langs de rivier. En daar banjer ik dan met mijn rugzak en wandelstokken tussendoor.

Even verlaat de route de boulevard en wijkt uit naar een mineraalwaterverdampingstoren. Op internet lees ik dat het een gebouw is boven een mineraalbron, waaruit stromend mineraalwater wordt gewonnen. Het staat in een park tussen grote bomen. Iedereen kan er gratis naar binnen. Een interessant gebouw, met een aangename geur, waar je door gangetjes kunt lopen in de waterdamp.

Ik wandel in twee werelden, tussen sana en sana-torium, tussen gezondheid en gezondheids-herstellingsoorden. Mijn voorkeur gaat uit naar sana. Bevoorrecht ben ik dat mijn gezondheid het toelaat met een rugzak door een land te zwerven. De mensen om mij heen blijven in deze enorme verzameling gezondheids-gebouwen en ik trek verder. Mijn tent staat zo dadelijk na negentien kilometer op de nabije camping. Wat ben ik blij dat ik daar zit en niet hier.