Krijtlandpad: wandelen van Slenaken naar Holset

 

Over Grenzen

Zaterdag 29 augustus 2026

± 15,5 + 1 kilometer, ± 22 graden, van zonnig naar bewolkt 's middags

± 265 meter klimen en ± 195 meter dalen

het dal ten zuiden van Epen gezien vanaf het Bovenste Bosch

Er zijn grenzen

Een wandelbroek heeft blijkbaar ook een houdbaarheidsdatum. In ieder geval de achterzak. In al die jaren nooit gebruikt en midden in het Bovenste Bosch bij Epen stop ik er mijn OV-kaart in. Weg uit mijn zijzak om niet langer de wandelgids te blokkeren. Op die achterzak zit ook een rits zodat hij er niet uit kan. Tenminste dat denk ik. 

Maar mijn OV-kaart is niet van gisteren en gaat zijn eigen weg. Mijn achterzak heeft namelijk zijn houdbaarheidsgrens allang buiten mijn weten overschreden. Op het fotomoment bij het uitkomen van het Bovenste Bosch met het schitterende panorama over het dal richting Epen wordt mijn rust abrupt verstoord als ik ter controle over de achterkant van mijn broek strijk. Het is daar wel erg glad. Bij tweede controle geen weerstand van een kaart in een kaarthoes. De achterzak heeft geen onderkant meer. Je steekt je hand er zo doorheen.

Als een speer leg ik mijn rugzakje af en laat Judith achter op een zitpaal. Met verhoogde snelheid terug omhoog. De hartslag stijgt mee. Na vijfhonderd meter twee seniore wandelaars, die ik aanspreek. Bingo, ze hebben hem gevonden en opgeraapt. Voor de grap controleren ze mijn naam en vergelijken de pasfoto. Mijn hartslag gaat naar beneden. Ik heb mijn kaart terug. Zij kunnen er hartelijk om lachen. Ik ook, maar toch net iets anders. Misschien moet ik mijn andere wandelbroek gaan gebruiken. Aan alles zitten grenzen.

Grenzen zitten er ook aan het Krijtlandpad. Maar dan in letterlijke zin. In het Onderste Bos is grenspaal 16 bijna een attractie. Na Judith staat er al een groepje klaar voor een volgend fotomoment. Toch even snel in België geweest vandaag.

Opstart

Eerder vanochtend hebben we nog in alle rust in afwachting van de bus boodschappen gedaan in Gulpen. Na de wandeling hebben we daar waarschijnlijk geen zin meer in. Ruim op tijd zitten we al in de wachtende bus. Starten maar. Vanaf Gulpen heeft de route van de bus via Slenaken naar Maastricht een toeristische uitleg. Eerst naar het zuidelijker gelegen Mechelen en vandaar naar plaatsen langs de Belgische grens waar wij straks ook weer langs komen; Epen, Eperheide, Heijenrath, Slenaken.

Die toeristische benadering is geheel terecht, want gisteren moet er een toeristen-weekendexplosie hebben plaats gevonden. Anders dan de voorgaande dagen zien we vandaag overal groepjes wandelaars, racefietsers, motorrijders en clubjes kreunende bromscooters. En later op de dag bij restaurant Buitenlust zelfs een boeren uitvoering van een open citytour.

Slenaker ochtendberg

In Slenaken komen we direct in de Heuvellandsfeer. Meteen zestig meter omhoog over het Haenenbergpad. Die Haenenberg hebben we nooit gevonden, maar de kuitspieren zullen zich dit pad herinneren. Om ze te sparen genieten we onderweg naar boven een aantal maal van het uitzicht terug naar Slenaken.

Grenslopen

Met een doorsteek van een crimineel gebied uit het verleden passeren we Restaurant de Smockelaer om even verderop de start te maken met het grenslopen. We vinden de ingang van het Onderste Bosch en volgen de wilde beesten op ons pad langs de Nederlands-Belgische grens.

Ter hoogte van grenspaal 15 duikt het pad met een tweede stijging van de dag linksaf naar het oosten, weg van de grens. We maken kennis met het Bovenste Bos. Dat is duidelijk. Bomen op een hoogte van 240 meter zien er hetzelfde uit, maar vragen zo te merken meer zuurstof.

baas boven baas

Terzieter dal

De afdaling vanuit het Bovenste Bosch gaat een stuk makkelijker, hoewel we vlak voor de bosrand nog even mogen buigen voor een halsstarrige boom. Die buiging maken we figuurlijk ook bij het uitkomen van het bos als we met bewondering uitkijken over het dal ten zuiden van Epen met golvende weides en een slingerend grindpad tussen lage meidoornhagen.

In het midden ligt het buurtschap Terziet in het dal van de Terzieterbeek. Die ontspringt vlakbij de grens met België en mondt na een paar kilometer door het dal uit in de Geul vlakbij de Volmolen van Epen. Daar slingeren wij tussen de akkers en langs de wisselende hagen nu ook naar toe.

Volmolen

In de boter vallen we. Op deze zaterdag zijn er vrijwilligers om uitleg te geven over de volmolen en het vollen. Bij het vollen worden al geweven wollen stoffen aangestampt zodat de wolvezels in elkaar gaan haken en zo een compacte stoflaag vormen. We krijgen een korte demo hoe de zware stampers aangedreven worden door een stelsel van raderen, assen en riemen, dat begint bij het waterrad in de naastgelegen Geul.

volmolen van Epen

Maar de uitleg gaat verder bij vrijwilliger nummer twee op de bovenverdieping waar wij leren hoe molenstenen door hetzelfde waterrad aangedreven kunnen worden. De kunst van de molenaar is het goed afstellen van de aanvoer van de hoeveelheid graankorrels naar de stenen en de druk op de te malen korrels; het meel mag niet te grof en niet te fijn zijn. Na afloop van de tour zijn wij fan van volkoren meel en kunnen weer kilometers verder.

Westrand Vijlenerbos

Nog een kilometer na de volmolen volgen wij met vele andere wandelaars het populaire dal van de Geul. Dat loopt nog soepel tot de route ons uitnodigt voor een klim die uiteindelijk zal eindigen bij restaurant Buitenlust.

langs de Geul

over de Geul uitzicht op Epen

Door weilanden, een stukje asfalt over de Bommerigerweg, langs bosranden met zicht over weilanden op Epen en tot slot een eerste doorsteek door het Vijlenerbos, werken we ons 150 meter omhoog en twee kilometer verder op de route. Tijd voor een lunchpauze bij Buitenlust.

uitzicht richting België 

Vijlenerbos-Holset

Het echte Vijlenerbos wacht nu op ons. De laatste vijf kilometer met veel bomen die ons naar de noordrand zullen voeren. De voortgang wordt bijgehouden met het passeren van de Zevenwegenweg, de bosrand in het noorden onder Vijlen, Boscafé 't Hijgend Hert en ten leste de eerste blikken op wat Holset moet zijn. Het is langzamerhand weer mooi geweest.

dat moet Holset zijn, nog een klein stuk

We verlaten het pad en dalen de laatste 500 meter lekker af naar de bushalte bij Holset. Heerlijk even een kwartier rustig wachten op een bankje totdat de minibus ons richting Vijlen en naar de overstap voor Gulpen zal brengen. Als je maar genoeg wandelt verdwijnt de haast en vinden je benen het helemaal niet erg om tijdelijk te verstijven.

WAAR LIEPEN WE VANDAAG?

van Slenaken naar Holset

Zie al mijn wandelingen in Nederland