Heuvelrughike: Wandelen van Huizen naar Hilversum

  Heide hoppen

Zaterdag 24 januari 2026

± 19 kilometer, 5 graden

op de Tafelbergheide met op de achtergrond de naamgever

Heide hoppen

Limitische heide, Nieuw Bussumerheide, Vliegheide, Tafelbergheide, Blaricumerheide, heel klein stukje Noorderheide, Westerheide, Zuiderheide; de startetappe van de Heuvelrughike is een aaneenschakeling van Gooise heides. Na afloop moet je goed in je geheugen terug welke hei waar ligt. De Tafelbergheide, de Westerheide en de Zuiderheide zijn niet over het hoofd te zien, maar de andere heides zijn mooie verbindingstukken die zo weer uit je hoofd waaien als je niet een paar keer achterom kijkt en een foto maakt.

later in de middag op de Zuiderheide

Naar huis in Huizen

Deze week wandelen zonder logeerhond Senna. We wachten tot ze aan het einde van de ochtend wordt opgehaald door baas Fons uit Huizen. Met veel amicale geluiden verwelkomt ze hem en is tevreden met de terugkeer. Voor mij een mooie gelegenheid om mee te rijden naar het startpunt van de Heuvelrughike om van daaruit naar Hilversum te wandelen. Voor Senna een moeilijke keuze als ik bij de haven van Huizen uitstap. Lekker wandelen is ook leuk. Dit keer mooi in de auto blijven en naar huis. We zien je eind februari wel terug. Dan mag je mee en gaan we samen met Judtih weer verder over het Veluwe Zwerfpad.

vorig jaar op de Elspeeterheide

Gooise bergen

Met Frank heb ik eerder een keer rondom Huizen gewandeld. Toen over de 6-Bergenroute. Daarom kijk ik er niet van op dat de Heuvelrughike ons ook langs enkele 'bergen' voert. De eerste tot berg bevorderde welving in het terrein is de Aalsberg. Tot mijn verbazing ligt die zo dicht bij Huizen al op het grondgebied van mijn oude stad Naarden. Het doet mij denken aan een schoolreisje lang geleden met een paard en wagen naar de toen nog speeltuin Oud-Valkeveen, die hier niet ver vandaan ligt. Andere tijden. Van bergen in Naarden had ik toen nog nooit gehoord. 

Geheel in stijl met de wandeling van vandaag is het aan het begin van de middag nog steeds heiig op het Gooimeer. Na de eerste kilometer zie ik vanaf de Aalsberg wat vage hoogbouw van Almere aan de horizon. Over een zigzag-route langs enkele bosakkertjes van de Naarder Eng bereik ik weer een kilometer verder het tweede heuveltje met uitzicht over het water.

Deze Eukenberg is volgens mijn gids kunstmatig aangelegd en werd in de middeleeuwen letterlijk als vuurbaken gebruikt voor de schippers op de Zuiderzee. Nu is er op het water niet veel beweging van boten. De vaargeul ligt een eind uit de ondiepe kust. Dat verklaart ook de rust in de enorme groepen zwanen die niet ver uit kust drijven. Mooi hoe de witte spikkels in de zon afsteken tegen het blauwe water.

Je moet niet te lang in de schaduw op dit heuveltje blijven staan anders krimpen je benen van de januari-kou. Anno 2026 geen vuur om je bij op te warmen. Snel verder in zuidelijke richting om echt te beginnen met het bedwingen van de Heuvelrug.

De route gaat verder tussen de mooie akkertjes van de Naarder Eng. Kleinschalige bouwgrond waar zo te zien nog steeds op geboerd wordt. Net zo klein als deze landbouwnering zijn de spelende kinderen bij Theehuis Bos en Hei. Ik ben nog te kort onderweg om mij hier bij aan te sluiten. Meteen door naar de eerste heide. 

Huizer heides

Met het betreden van de Limitische Heide ben ik weer terug in de gemeente Huizen. Dat is zonder pijn gelukt al moet ik aardig doorstappen door het mulle zand dat de aanloop naar de echte heide vormt. Dat zand heeft ook te maken met de vreemde naam. In Wikipedia lees ik dat de Limitische Heide aan de rand ligt van het vroegere Naardense ontzandingsgebied. "De naam ontstond omdat er bij de vele zandafgravingen tot een grens, de Limiet, zand mocht worden gewonnen." Ja, je moest die Naardernezen wel in de gaten houden en duidelijke grenzen stellen.

In het tussengebied van de Limitische Heide naar de Tafelbergheide kom ik over kleine heitjes uit mijn jeugd. De Nieuw Bussumerheide die je altijd passeerde als je over de Naarderstraat op weg was naar familie in Huizen. De Vliegheide heeft nog herinneringen aan lunchwandelingen bij werkzaamheden op Oud Bussum. Herinneringen uit een oude doos.

Vliegheide

Het is tegenwoordig drukker op de hei en de paden zien er 'versleten' uit. Wat ogenschijnlijk gelijk is gebleven zijn de kleine en grote villa's die de heide omringen. Goois geld met prachtig uitzicht op deze natuur.

bospad langs een akker in Landgoed Bikbergen

Via een uitloper van de Vlieghei en een doorsteek door Landgoed Bikbergen kom je op de eerste echt grote heide, de Tafelbergheide. De Tafelberg met zijn 39,2 meter boven NAP is het kunstmatig hoogste hoopje aan de oostelijke rand van deze hei. Meer voldoening geeft de klim vanaf de Crailoseweg naar de wal die deze heide als het ware in twee delen klieft. Daar heb je een mooi uitzicht naar beide zijden. In zuidelijke richting de bomenrij langs de Oude Naarderweg die de grens vormt tussen deze hei en de Blaricumerheide met aan het eind Café-Restaurant De Eendracht, voorheen De Tafelberg.

vlakbij de Tafelberg

Blaricumse en Larense heides

Als ik bij De Eendracht aankom zit het er buiten en binnen zo vol met Gooise gezichten dat ik afzie van een lange wachttijd en meteen doortrek naar de aangekondigde Schaapskooi. Daar is dan weer net geen schaap te zien, dus ook daar geen oponthoud. 

De kilometers rijgen zich zo gestaag aaneen. In de lage winterzon geniet ik van de oversteek over de Blaricumerheide. Verscholen in de hei zont een jonge vrouw zittend tegen een boomstam. Veel zonnebrandolie zal ze niet nodig hebben bij een paar graden boven nul in een bibberende zon. 

De route loopt naar het noordoostelijke einde van de hei waar overgestoken wordt naar een klein stukje Noorderheide. Er volgt nu een lange doorsteek over het ecoduct Laarderhoogt. Je hoort wel de verkeersgeluiden van de Naarderstraat en de A1 maar waant jezelf nog steeds in de natuur ook al is die opgebouwd op een betonnen constructie van robuuste omvang. 

Na een flink stuk bos over een breed zandpad verschijnt de Westerheide. Ook hier heb ik al verschillende keren hardgelopen en gewandeld. De laatste keer over het bekende rondje om Hilversum, het Voetstappenpad. 

Hoewel enthousiast verteld in mijn gids hoe de Doodweg aan zijn naam komt laat ik deze omweg over de Westerheide dit keer rechts liggen en stamp rechtstreeks door naar een soort wegrestaurant aan de hei. La Place ligt volgens de website aan de A1, maar voor mij gelukkig veel dichter bij de hei dan de snelweg. De inrichting is wel in de sfeer van een wegrestaurant. Maar ik zeur. Voorlopig zit ik hier warm uit te rusten na 11,5 kilometer hei-crossen. Jammer dat mijn appelgebak zo snel op is.

Zuiderheid met in de verre bosrand Theehuis 't Bluk

Ook de Zuiderheide is bekend gebied. Na de stille omgang van het Sint Janskerkhof nog een kort stuk door het bos en daarna opent zich de heide. Vanaf dit hogere plateau kijk je ver van je af. Schuin links zie ik in de tegenovergelegen bosrand Theehuis 't Bluk. De route in de gids wil je daar naar toe trekken. Maar omdat hij daarna weer terugkomt op het zandpad waar ik nu sta negeer ik deze korte omweg en steek rechtdoor naar de zandvlakte tussen 't Bluk en het Laarder Wasmeer.

Terug naar huis

De bebouwde kom van Laren ligt voor je gevoel op kilometers afstand. Dat gevoel wordt nog versterkt door de scheiding die de A1 in het gebied aanbrengt. Toch loop je op de Zuiderheide nog in de gemeente Laren ook al zie je aan de horizon in zuidelijke richting de randbebouwing van Hilversum.

donker gekleurde Hooglanders in de buurt van het Wasmeer

Voorlopig volg ik het mulle zandpad tot er eindelijk een knik komt in de afrastering rondom het natuurgebied Laarder Wasmeer. Die afrastering blijf je volgen in een omgeving van kleine met eiken begroeide duinen. Aan mijn rechterhand wordt het zicht op het natuurterrein uitgestrekter en tenslotte zie ik in de verte de weerspiegeling van het Laarder Wasmeer.

Op mijn kaart zie ik dat het eindpunt van de route wordt gevormd door de bushalte bij het Crematorium Laren. Of het symbolisch is bedoeld weet ik niet, maar ik hou het bij de bushalte. Tenminste dat denk ik. Na wat slingeren in het laatste stukje bos op zoek naar letterlijk de uitgang over een veerooster bereik ik uiteindelijk deze laatste halte. De dienstregeling is overeenkomstig de locatie, slechts 1 keer per uur en de eerst volgende bus komt over een half uur. 

Dat is lang afniften zo dicht bij een crematorium. Dan toch nog maar even verder kijken bij de bushalte in tegenover gestelde richting. Die bus komt over 10 minuten. Ah, mooi. Alleen zie ik nog maar drie vervolghaltes op de dienstregeling. Google Maps laat zien dat ik dan niet verder kom dan de buitengrens van Baarn.

Laarder Wasmeer 

Als ik direct vanaf het Wasmeer naar station Hilversum was gelopen zou ik nu al halverwege zijn geweest. Knoop doorhakken en alsnog die laatste twee kilometer er aan vast knopen. Onderweg heb ik enkele stukken afgesneden dus dat compenseert deze hiaten. Nog bij daglicht loop ik langs de zuidkant van het Laarder Wasmeer dat bij bestudering van Google Maps op Hilversums grondgebied ligt. De Gooiers maken er een rommel van, maar ik verleg mijn blik naar het nieuwe eindpunt. Snel door nu de schemering invalt. De laatste hop weg van de heides.

Zie al mijn wandelingen in Nederland