Welkom


Welkom op mijn trektochten- en wandelweblog. Na maanden van trainingswandeltochten maak ik eenmaal per jaar een trektocht. Meestal in de bergen. Het verslag daarvan zet ik op dit weblog. In 2011 heb ik er voor gekozen ook de dagwandelingen in aparte blogberichten te publiceren. Tegelijkertijd rijg ik die berichten op een afzonderlijke pagina aaneen tot een compleet verhaal. (Zie de rechter kolom). Mijn bedoelingen met deze verhalen staan te lezen in 'Over mij', hieronder in de linker kolom. Veel lees- en kijkplezier.
Groet Frans

maandag 21 april 2014

Westerborkpad; Wandelen tussen Nunspeet - Vierhouten - Het Verscholen Dorp - 't Harde

Op weg naar het Hendrik Mouwenveld

Lange paden

Vennenpad, Eibertjespad, Elfhonderdmeterweg, Ossenkolk, Henderik Mouwenveld, Pas-Opweg, het zijn mooie namen van plekken die je onderweg passeert. In april hebben terrier Jack en ik de omgeving van Nunspeet verkend. Een karakteristiek; veel lange rechte fiets- en bospaden.


voormalig gemeentehuis van Nunspeet

Tussen Nunspeet en 't Harde liepen wij op 13 april. Niet opzienbarend. De eerste anderhalve kilometer gaat door het dorp Nunspeet. Wat is blijven hangen op mijn netvlies zijn de goed onderhouden huizen en de verschillende art nouveau woningen van rond het begin van de vorige eeuw. Zoals bijvoorbeeld het voormalig gemeentehuis. 'Laan' heet de weg waar je loopt. Het moet in die tijd ook echt een statige laan zijn geweest. Verder ging het voornamelijk over lange bospaden met een mooie onderbreking op het stuifzandgebied De Zoom.

De Zoom

Verscholen Dorp
Op 20 april spanden wij ons in op een zijlus van het Westerborkpad. Doel en keerpunt op deze mooie Paasochtend was het Verscholen Dorp. Het ligt ongeveer op de helft van de lus, die start en eindigt op station Nunspeet.

Op weg naar het Eibertjespad

Je bent snel buiten de bebouwde kom van Nunspeet en loopt de ruim zes kilometer bijna constant door het bos naar Vierhouten. Onderweg passeer je bij de Elfhonderdmeterweg nog het indrukwekkend grote landgoed bij de villa De Rode Stee. Verder ging het langs het bosven De Ossenkolk. Waar vroeger de ossen dronken leste nu Jack zijn dorst. De ossen waren vervangen door een ganzenechtpaar met gele plukjes jonge ganzen, die snel de veiligheid van de plas zochten toen Jack en ik naderden.

Ossenkolk

Vierhouten is een klein dorp omgeven door uitgestrekte bossen. En grote bossen trekken campings, bungalowparken, en fietsers, en racefietsers, en wandelaars. En die willen lekker in de zon op een terras zitten. Die zijn er dan ook in voldoende mate. Heerlijk op deze voorjaarsdag. Niet te lang natuurlijk, want Jack wil verder. 


Hendrik Mouwenveld
uitlopende bosbessenstuiken tussen de nog vrijwel kale bomen bij het Henderik Mouwenveld
We stonden zo weer buiten het dorp en kozen voor het pad langs twee mooie huizen, de Pauwenhof en de Klinkenberg, beide omgeven door ruime tuinen. Dit voerde naar de zuidzijde van het Hendrik Mouwenveld.



Met de kaart in de hand nog wat zig-zaggen over de bospaden en je staat bij het Verscholen Dorp. Een onderduik-schuilplaats uit de oorlogsjaren 1943-1944. Van de ooit negen hutten zijn er drie nagemaakt. Zij geven een indruk hoe hier onder leiding van tante Cor en opa Bakker 80 tot 120 onderduikers, joden, ondergedoken agenten, geallieerde piloten, hebben moeten leven. Helaas zijn ze bij toeval door jagende Duitse soldaten in 1944 ontdekt. De meeste onderduikers wisten te ontkomen, maar een achttal werd ter plekke geëxecuteerd, nadat ze eerst hun eigen graf hadden moeten graven.
http://www.4en5mei.nl/herinneren/oorlogsmonumenten/monumenten_zoeken/oorlogsmonument/43




op een informatiebord enkele afbeeldingen van de oorspronkelijke hutten
Oppassen
Het was vroeger in deze omgeving waarschijnlijk ook al een afgelegen gebied, buiten controle van de overheid. De weg waar je lang over loopt, heet 'Pas-Opweg'. Je moest er oppassen voor struikrovers. Tegenwoordig moet je oppassen voor elektrische fietsen. Na deze lange asfalt bosweg, gingen de laatste vijf kilometers over een betonnen fietspad, dat prachtig slingert door het bos. Daar moet ik nog een keer naar terug om te skeeleren.
Jack en ik moesten regelmatig de berm in om plaats te maken voor fietsers. Ter hoogte van het mooie ven Waschkolk maakten wij daarom een doorsteek door het bos en kon Jack weer afkoelen tussen de dikkopjes die er in grote getallen rondkrioelden. 


Jack beneden in de Zandenplas
Verder weer over het fietspad. Het gaat wel snel, maar je moet voortdurend achterom kijken of er geen aanvallende fietsen naderen. 
Op de kaart zie je dat Jack na het passeren van de A28 zijn dorst zou moeten kunnen lessen in een meer. Daartoe wordt je afgeremd door informatieborden, die beweren dat honden niet in dit water mogen. Gelukkig mag dat voor 1 mei nog net. Bovendien kan Jack niet lezen. On-Nederlands blauw ziet het water van de Zandenplas eruit als we over de natuurlijke heuvels klimmen die deze plas omzomen. Aanlokkelijk.
Jack ontmoette nog wat soortgenoten, die ook ongeletterd te water sprongen.
Zandenplas

Voort ging het over de boorden van deze vakantieomgeving richting de golfbaan. Ook daar vermaakten mensen zich in de Paaszon. Dichterbij station Nunspeet passeerden we nog een echtpaar, zij in grijze rok, keurig jasje, donker gekleurde kousen, grijs knotje. Hij in een combinatie, wel frivool zonder stropdas. Alles trekt er op uit. De Paaszon is heerlijk voor iedereen.

Alle berichten van de wandelingen op dit pad staan verzameld op mijn pagina Westerborkpad 

2 opmerkingen:

  1. Zondag jl heb ik ook deze etappe gelopen; ben helaas flink verdwaald, wschl door onoplettendheid hoewel de andere markering lastig te vinden was. Sommige foto's haast op dezelfde plek genomen..
    Met groet,
    Katy

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zondag jl heb ik ook deze etappe gelopen; ben helaas flink verdwaald, wschl door onoplettendheid hoewel de andere markering lastig te vinden was. Sommige foto's haast op dezelfde plek genomen..
    Met groet,
    Katy

    BeantwoordenVerwijderen