Heuvelrughike: Wandelen van Huizen naar Hilversum

  Heide hoppen

Zaterdag 24 januari 2026

± 20 kilometer, 5 graden

op de Tafelbergheide met op de achtergrond de naamgever

Heide hoppen

Limitische heide, Nieuw Bussumerheide, Vliegheide, Tafelbergheide, Blaricumerheide, heel klein stukje Noorderheide, Westerheide, Zuiderheide; de startetappe van de Heuvelrughike is een aaneenschakeling van Gooise heides. Na afloop moet je goed in je geheugen terug welke hei waar ligt. De Tafelbergheide, de Westerheide en de Zuiderheide zijn niet over het hoofd te zien, maar de andere heides zijn mooie verbindingstukken die zo weer uit je hoofd waaien als je niet een paar keer achterom kijkt en een foto maakt.

later in de middag op de Zuiderheide

Naar huis in Huizen

Deze week wandelen zonder logeerhond Senna. We wachten tot ze aan het einde van de ochtend wordt opgehaald door baas Fons uit Huizen. Met veel amicale geluiden verwelkomt ze hem en is tevreden met de terugkeer. Voor mij een mooie gelegenheid om mee te rijden naar het startpunt van de Heuvelrughike om van daaruit naar Hilversum te wandelen. Voor Senna een moeilijke keuze als ik bij de haven van Huizen uitstap. Lekker wandelen is ook leuk. Dit keer mooi in de auto blijven en naar huis. We zien je eind februari wel terug. Dan mag je mee en gaan we samen met Judtih weer verder over het Veluwe Zwerfpad.

vorig jaar op de Elspeeterheide

Gooise bergen

Met Frank heb ik eerder een keer rondom Huizen gewandeld. Toen over de 6-Bergenroute. Daarom kijk ik er niet van op dat de Heuvelrughike ons ook langs enkele 'bergen' voert. De eerste tot berg bevorderde welving in het terrein is de Aalsberg. Tot mijn verbazing ligt die zo dicht bij Huizen al op het grondgebied van mijn oude stad Naarden. Het doet mij denken aan een schoolreisje lang geleden met een paard en wagen naar de toen nog speeltuin Oud-Valkeveen, die hier niet ver vandaan ligt. Andere tijden. Van bergen in Naarden had ik toen nog nooit gehoord. 

Geheel in stijl met de wandeling van vandaag is het aan het begin van de middag nog steeds heiig op het Gooimeer. Na de eerste kilometer zie ik vanaf de Aalsberg wat vage hoogbouw van Almere aan de horizon. Over een zigzag-route langs enkele bosakkertjes van de Naarder Eng bereik ik weer een kilometer verder het tweede heuveltje met uitzicht over het water.

Deze Eukenberg is volgens mijn gids kunstmatig aangelegd en werd in de middeleeuwen letterlijk als vuurbaken gebruikt voor de schippers op de Zuiderzee. Nu is er op het water niet veel beweging van boten. De vaargeul ligt een eind uit de ondiepe kust. Dat verklaart ook de rust in de enorme groepen zwanen die niet ver uit kust drijven. Mooi hoe de witte spikkels in de zon afsteken tegen het blauwe water.

Je moet niet te lang in de schaduw op dit heuveltje blijven staan anders krimpen je benen van de januari-kou. Anno 2026 geen vuur om je bij op te warmen. Snel verder in zuidelijke richting om echt te beginnen met het bedwingen van de Heuvelrug.

De route gaat verder tussen de mooie akkertjes van de Naarder Eng. Kleinschalige bouwgrond waar zo te zien nog steeds op geboerd wordt. Net zo klein als deze landbouwnering zijn de spelende kinderen bij Theehuis Bos en Hei. Ik ben nog te kort onderweg om mij hier bij aan te sluiten. Meteen door naar de eerste heide. 

Huizer heides

Met het betreden van de Limitische Heide ben ik weer terug in de gemeente Huizen. Dat is zonder pijn gelukt al moet ik aardig doorstappen door het mulle zand dat de aanloop naar de echte heide vormt. Dat zand heeft ook te maken met de vreemde naam. In Wikipedia lees ik dat de Limitische Heide aan de rand ligt van het vroegere Naardense ontzandingsgebied. "De naam ontstond omdat er bij de vele zandafgravingen tot een grens, de Limiet, zand mocht worden gewonnen." Ja, je moest die Naardernezen wel in de gaten houden en duidelijke grenzen stellen.

In het tussengebied van de Limitische Heide naar de Tafelbergheide kom ik over kleine heitjes uit mijn jeugd. De Nieuw Bussumerheide die je altijd passeerde als je over de Naarderstraat op weg was naar familie in Huizen. De Vliegheide heeft nog herinneringen aan lunchwandelingen bij werkzaamheden op Oud Bussum. Herinneringen uit een oude doos.

Vliegheide

Het is tegenwoordig drukker op de hei en de paden zien er 'versleten' uit. Wat ogenschijnlijk gelijk is gebleven zijn de kleine en grote villa's die de heide omringen. Goois geld met prachtig uitzicht op deze natuur.

bospad langs een akker in Landgoed Bikbergen

Via een uitloper van de Vlieghei en een doorsteek door Landgoed Bikbergen kom je op de eerste echt grote heide, de Tafelbergheide. De Tafelberg met zijn 39,2 meter boven NAP is het kunstmatig hoogste hoopje aan de oostelijke rand van deze hei. Meer voldoening geeft de klim vanaf de Crailoseweg naar de wal die deze heide als het ware in twee delen klieft. Daar heb je een mooi uitzicht naar beide zijden. In zuidelijke richting de bomenrij langs de Oude Naarderweg die de grens vormt tussen deze hei en de Blaricumerheide met aan het eind Café-Restaurant De Eendracht, voorheen De Tafelberg.

vlakbij de Tafelberg

Blaricumse en Larense heides

Als ik bij De Eendracht aankom zit het er buiten en binnen zo vol met Gooise gezichten dat ik afzie van een lange wachttijd en meteen doortrek naar de aangekondigde Schaapskooi. Daar is dan weer net geen schaap te zien, dus ook daar geen oponthoud. 

De kilometers rijgen zich zo gestaag aaneen. In de lage winterzon geniet ik van de oversteek over de Blaricumerheide. Verscholen in de hei zont een jonge vrouw zittend tegen een boomstam. Veel zonnebrandolie zal ze niet nodig hebben bij een paar graden boven nul in een bibberende zon. 

De route loopt naar het noordoostelijke einde van de hei waar overgestoken wordt naar een klein stukje Noorderheide. Er volgt nu een lange doorsteek over het ecoduct Laarderhoogt. Je hoort wel de verkeersgeluiden van de Naarderstraat en de A1 maar waant jezelf nog steeds in de natuur ook al is die opgebouwd op een betonnen constructie van robuuste omvang. 

Na een flink stuk bos over een breed zandpad verschijnt de Westerheide. Ook hier heb ik al verschillende keren hardgelopen en gewandeld. De laatste keer over het bekende rondje om Hilversum, het Voetstappenpad. 

Hoewel enthousiast verteld in mijn gids hoe de Doodweg aan zijn naam komt laat ik deze omweg over de Westerheide dit keer rechts liggen en stamp rechtstreeks door naar een soort wegrestaurant aan de hei. La Place ligt volgens de website aan de A1, maar voor mij gelukkig veel dichter bij de hei dan de snelweg. De inrichting is wel in de sfeer van een wegrestaurant. Maar ik zeur. Voorlopig zit ik hier warm uit te rusten na 11,5 kilometer hei-crossen. Jammer dat mijn appelgebak zo snel op is.

Zuiderheid met in de verre bosrand Theehuis 't Bluk

Ook de Zuiderheide is bekend gebied. Na de stille omgang van het Sint Janskerkhof nog een kort stuk door het bos en daarna opent zich de heide. Vanaf dit hogere plateau kijk je ver van je af. Schuin links zie ik in de tegenovergelegen bosrand Theehuis 't Bluk. De route in de gids wil je daar naar toe trekken. Maar omdat hij daarna weer terugkomt op het zandpad waar ik nu sta negeer ik deze korte omweg en steek rechtdoor naar de zandvlakte tussen 't Bluk en het Laarder Wasmeer.

Terug naar huis

De bebouwde kom van Laren ligt voor je gevoel op kilometers afstand. Dat gevoel wordt nog versterkt door de scheiding die de A1 in het gebied aanbrengt. Toch loop je op de Zuiderheide nog in de gemeente Laren ook al zie je aan de horizon in zuidelijke richting de randbebouwing van Hilversum.

donker gekleurde Hooglanders in de buurt van het Wasmeer

Voorlopig volg ik het mulle zandpad tot er eindelijk een knik komt in de afrastering rondom het natuurgebied Laarder Wasmeer. Die afrastering blijf je volgen in een omgeving van kleine met eiken begroeide duinen. Aan mijn rechterhand wordt het zicht op het natuurterrein uitgestrekter en tenslotte zie ik in de verte de weerspiegeling van het Laarder Wasmeer.

Op mijn kaart zie ik dat het eindpunt van de route wordt gevormd door de bushalte bij het Crematorium Laren. Of het symbolisch is bedoeld weet ik niet, maar ik hou het bij de bushalte. Tenminste dat denk ik. Na wat slingeren in het laatste stukje bos op zoek naar letterlijk de uitgang over een veerooster bereik ik uiteindelijk deze laatste halte. De dienstregeling is overeenkomstig de locatie, slechts 1 keer per uur en de eerst volgende bus komt over een half uur. 

Dat is lang afniften zo dicht bij een crematorium. Dan toch nog maar even verder kijken bij de bushalte in tegenover gestelde richting. Die bus komt over 10 minuten. Ah, mooi. Alleen zie ik nog maar drie vervolghaltes op de dienstregeling. Google Maps laat zien dat ik dan niet verder kom dan de buitengrens van Baarn.

Laarder Wasmeer 

Als ik direct vanaf het Wasmeer naar station Hilversum was gelopen zou ik nu al halverwege zijn geweest. Knoop doorhakken en alsnog die laatste drie kilometer er aan vast knopen. Onderweg heb ik enkele stukken afgesneden dus dat compenseert deze hiaten. Nog bij daglicht loop ik langs de zuidkant van het Laarder Wasmeer dat bij bestudering van Google Maps op Hilversums grondgebied ligt. De Gooiers maken er een rommel van, maar ik verleg mijn blik naar het nieuwe eindpunt. Snel door nu de schemering invalt. De laatste hop weg van de heides.

Zie al mijn wandelingen in Nederland 

Heuvelrughike: Wandelen van Soesterberg via Pyramide van Austerlitz en Maarn naar Doorn

 Midwinter lentedag

Zaterdag 17 januari 2026

± 19 kilometer, 11 graden, volop zon

Pyramide van Austerlitz halverwege deze etappe

Zonwandelen tussen de laatste sneeuw

Vorige week liepen Judith en ik nog te stampen en te hijgen door de dikke laag sneeuw op het Caitwickerzand bij vier graden onder nul. Een week later is bijna alles weggedooid. Hier en daar nog wat laatste dampende hoopjes ijssneeuw die de avond niet gaan halen. Heerlijk was het vandaag in de ononderbroken zonneschijn tussen Soesterberg en Doorn.

Nieuwe route

In voorbereiding op mijn jaarlijkse trektocht, dit jaar de Baltic Forest Trail in Litouwen, ben ik weer op zoek gegaan naar nieuwe paden in Nederland. Liefst niet te ver van huis. De uitkomst is dat de eerste vijf trainingen dit jaar gaan over de Heuvelrughike. Deze nieuwe route over de Utrechtse Heuvelrug is met veel enthousiasme samengesteld door Marianne Wildenberg, die al wandelend van het landschap wil genieten. Dat past geheel bij mijn benadering. Niet blind marcheren voor de kilometers, maar rustig aan genieten. Meer dan gebruikelijk beschrijft Marianne in de bijbehorende gids wat je zoal aan interessante geschiedkundige objecten onderweg passeert. Verder bevat het boekje een mini-veldgids met de typische planten, bomen en dieren in dit gebied.

een globaal overzicht gekopieerd uit de wandelgids

De route begint bij de haven van Huizen, de noordelijkste punt van de Heuvelrug. Door het Noord-Hollandse Gooi loopt je naar Hilversum waarna je de provincie Utrecht betreedt en via Soesterberg, Doorn, Amerongen naar de Grebbeberg bij Rhenen trekt. Een totale afstand van 95 kilometer. 

Uitdagend is het ontbreken van markeringen. Je moet zelf je weg vinden met behulp van de kaartjes en beschrijvingen. Ik beperk mij tot de kaartjes. Die snap ik beter dan beschrijvingen.

De wandelgids kost € 17,95 en is online te bestellen bij Uitgeverij Gegarandeerd Onregelmatig, ISBN: 978-90-76092-18-8. Inmiddels zijn er al twee drukken uit.

Derde etappe als eerste

Hoe je naar de verschillende startpunten kunt reizen staat ook beschreven in de gids, evenals de terugkeer vanaf de eindpunten. Dus ik had al uitgedokterd hoe ik in Huizen zou komen en vanaf het eindpunt bij Hilversum terug naar huis. Makkie, iets meer dan een half uur voor mij. Alleen niet meer toen ik de avond tevoren mijn reis op de 9292-Reisplanner controleerde. Anderhalf uur was de uitkomst. Een vreemde omweg via Utrecht werd aangereikt. Net in dit weekend reparaties aan het spoor in de omgeving van Baarn. Twee keer anderhalf uur reistijd zo vlak bij huis. Oké, plan aanpassen. Toch net iets meer dan een half uur heenreis, maar nu naar Soesterberg. We beginnen gewoon met de derde etappe.

Met logee Senna van start bij Kontakt der Kontinenten
ten oosten van Soesterberg

Soesterberg

Vanaf startpunt Kontakt der Kontinenten neem ik direct een andere route dan Marianne Wildenberg voor ogen heeft. Niet de rust genomen om de beschrijving bij de kaart te lezen. Door de tuin van het Kontakt bereik ik de parkeerplaats van Thermen Soesterberg. Daarna op gevoel naar het beoogde bospad langs het bos van Landgoed De Oude Tempel. Met wat kriskrassen door de wijk waar in de Koude Oorlog het Amerikaanse luchtmachtpersoneel woonde bereiken we het fietspad dat we niet meer loslaten tot de overgang over de A28. De eerste 2,5 km zijn alweer gepasseerd en tot zover geen schokkende vergezichten. De wand aan mijn linker hand houdt zowel geluid als zicht tegen.

Kozakkengeluiden

Tot mijn en Senna's opluchting mogen honden in het gebied van de Kozakkenput loslopen. Ik ben hier meer geweest maar de eigenlijke Kozakkenput heb ik nog nooit gezien. In de aantekeningen van Marianne Wildenberg lees ik dat hier in de Napoleontische tijd 18.000 man waren gelegerd waarvoor wel dertig waterputten zijn  gegraven. Zo ook waren er Kozakken in Franse dienst. Het gebied was hier toen nog open en bestond uit heide, weides en zandverstuivingen.

 

Met wat afslagen over bospaden die je goed moet tellen in combinatie met een beetje gevoel voor afstand nader ik het punt waar die Kozakkenput op mijn kaart staat. Voorlopig zie ik niets maar hoor wel stemmen. Verder onderzoek brengt mij aan de rand van een diepe kom waarin een familie gezellig hun honden uitlaat. Aardig om te zien, maar geen water. Die Kozakken moeten de volgende keer flink verder graven. Ach, laat ze maar in eigen land blijven. Dat is beter voor iedereen. Ze waren begin negentiende eeuw ook al vanwege hun wilde gedrag uit de stad Utrecht verdreven.

Kozakkenput

Wallenberg

Het volgende herkenbare doel wordt de put en voormalige hofstede Wallenberg. Met de kaart in de hand zigzaggen Senna en ik door het bos. Regelmatig staan we stil om te controleren of de kaart en de werkelijkheid nog overeenkomen. Eigenlijk sta ik meer stil en komt Senna met stokken aan sjouwen die ik dan richting de zon moet gooi. We hebben geen haast en in die laagstaande zon is het hier goed toeven.

Zonder omlopen bereiken we de omwalde heide rondom een vierkante beukenhaag. Het informatiebord legt uit dat in 1797 de Fransman Jean Maurice d' Amblé hier een boerderij bouwde. Hij was als protestant zijn land ontvlucht op zoek naar godsdienstvrijheid. Een paar jaar later deed hij zaken met zijn oude landgenoten. Hij ruilde zelf gemaakte producten voor paardenmest om het land te bemesten. Toen de Franse soldaten vertrokken heeft ook hij deze arme gronden verlaten. De put die ik zie zou van hem zijn geweest. Ik geloof alles. Het omhaagde vierkant stelt zeker de woning voor.

de omwalde heide bij Wallenberg

HZB

Er volgt een aangename voortzetting van de tocht over bospaden en langs verschillende kleine heitjes waar ik nog nooit ben geweest. We passeren de Grensweg tussen Zeist en Woudenberg. Een vrouw met hond en rugzak is zo te zien bezig met een echte meerdaagse hike.  Ze houdt afstand van mij en Senna. Van wie het meest weet ik niet. Wij gaan door en steken de Oude Driebergseweg over. Dat deze bospaden namen hebben weet ik nu pas via Google Maps.

Op die Oude Driebergseweg laat het kaartje ons een smal pad in slaan dwars door de zonbeschenen sneeuwmist. Prachtig. Over dit pad draaien en keren we van links naar rechts om aan het eind zicht te krijgen op het hoogtepunt van de wandeling, de Pyramide van Austerlitz. In de gids lees ik dat in 1804 de commandant van de hier gelegerde Franse troepen, generaal de Marmont, een project verzon om zijn mannen te 'inspireren en te motiveren'. Ze mochten een pyramide maken op een van de hoogste punten, de Botterstop. Pyramides had hij gezien tijdens de veldtocht met Napoleon in Egypte. Binnen een maand werd er een 36 meter hoge bult opgetrokken met er bovenop een houten obelisk. In mijn militaire tijd noemde ze dit hzb; 'houdt ze bezig'. Tijden veranderen.

Buitenlunch

De Pyramide heb ik al verschillende keren gezien. Van dichtbij tijdens wandelingen en hardlooptrainingen. Van veraf lang geleden tijdens oefeningen op de Leusderhei waarbij hij soms als oriëntatiepunt diende. We houden niet stil en gaan vol verwachting naar het gelijknamige restaurant een paar honderd meter verder langs de Zeisterweg. Hier wordt de pyramide pas echt uitgebaat; een restaurant, een snackbar, een speeltuin, een klein museumpje. De parkeerplaats staat aardig vol. Er lopen verschillende groepjes van en naar de pyramide, er spelen kinderen op eigen toegang in de speeltuin, maar het uitbaten gebeurt niet op zaterdag, maar op zondag. Lekker lunchen hier.

Dan maar een plek zoeken op een van de lege natte banken. Wel in de zon, dat scheelt.

Den Treek-Henschoten

Niet lang duurt de buitenlunch. Toch iets uitgerust steken we even later de Zeisterweg over en zetten aan de borden te zien de tocht voort binnen het landgoed Den Treek-Henschoten. Al sinds de Oude Driebergseweg lopen we binnen dit enorme natuurgebied van de familie De Beaufort. Tussen de Zeisterweg en Maarn passeren we verschillende huizen die prachtig zijn neergezet op de verhogingen van de Heuvelrug. Allereerst een soort theehuisje, de Koepel van Stoop. Blijkbaar ooit in 1840 bedoeld als paviljoen in de tuin van een landhuis. Dat paviljoen is gelukt, het landhuis is er nooit gekomen.

Het pad volgt over een kilometer de glooiing van de Heuvelrug en loopt van de heuvel De Laagt naar de heuvel De Hoogt. De overeenkomst is dat op beide heuvels een huis is gebouwd met een uitgestrekte weide als uitzicht. Op de Laagt het betrekkelijk kleine Berghuisje en een kilometer verder het imposante landhuis De Hoogt.

Het Berghuisje op heuvel De Laagt

Landhuis De Hoogt

Het huis De Hoogt werd in 1908 in opdracht van een zoon van de familie De Beaufort gebouwd. In de gids lees ik dat het gebied toen nog zo open was dat hij vanuit zijn huis uitzicht had op het huis van zijn ouders, Huize Den Treek, hemelsbreed 5 km richting Leusden. Blijkbaar kon je vanaf dit hoge punt ook uitkijken over de Gelderse Vallei.

Maarnse Berg
Senna en ik lopen om een groot deel van de weide voor De Hoogt. Aan de schaduwzijde dampt de wegsmeltende sneeuw. Een mooi gezicht in de winterzon. Ons volgende herkenningspunt wordt de onderdoorgang van de A12 en de spoorlijn. Vlak voor Maarn doorkruizen we een verschijnsel dat om zich heen grijpt, een kabouterbos. Senna kijkt er niet van op, omdat ze thuis in het bos bijna dagelijks ook al door deze gnomen wordt aangestaard.

Vlak voor de onderdoorgang van de A12 kijk ik nog even met bewondering naar een prachtige villa tegenover de "Heilige Theresia van het Kindje Jezus Kerk". 

De villa is een stuk mooier dan de kerk, maar heeft waarschijnlijk een kortere naam.

Na de onderdoorgang van de spoorlijn en de snelweg maakt de route een zwenk naar het westen om je te laten genieten van het natuurgebied dat is ontstaan in een zandafgraving, Zanderij Maarn, of voor locals het Maarnse gat. Het verdwenen zand is gebruikt voor de aanleg van spoorlijnen. Het enorme gat ziet er aantrekkelijk uit, maar is verboden voor honden. Dat bespaart ons een flinke afdaling en klim omhoog. Vanaf een uitkijkpunt dan maar een foto naar beneden.

De belangstelling gaat sowieso de laatste kilometer uit naar het horeca teken op mijn kaart. Even zitten op een echte stoel met een kop koffie zal een oppepper zijn voor de laatste kilometers. Het blijkt restaurant Onder de Pannen op Vakantiecentrum de Maarnse Berg. Hoewel wij niet komen dineren mogen we gelukkig rustend in de openhaardhoek de appelgebak met cappuccino verteren. Prima gastvrijheid. Zelfs Senna gaat er even bij liggen. De kilometers brengen ook rust in het hondenlichaam.

Doorn

Na de rust gaat deze natuurwandeling onverdroten verder met een prachtige start langs een golvende weide en een kleine omweg over de Stamerense Heide. Beide voldoende mooi om verschillende keren voldaan over uit te turen. De betere momenten van een wandeling.

Stamerense Heide

Van de busmaatschappij weet ik dat de bus bij halte Drift om 23 en 53 over het uur vertrekt. Hangen bij een bushalte vind ik een crime. Zeker na zo'n mooie tocht in de zon. Dus als ik vanuit Stameren een rechtstreeks bospad neem naar de straat Drift kan ik misschien nog net die van 14.23 halen. Naarmate Doorn dichterbij komt gooi ik er ook wat stukjes looppas tegenaan. Senna kijkt mij vragend aan, maar zegt niks. Met nog een marge van acht minuten bereik ik de bushalte. Die marge wordt ineens verlengd als ik in het bushokje een heel ander schema zie; eenmaal per uur om 45 over. Mooi waardeloos. Ik schiet een wachtende jongen aan. "Nee, de bus komt over twee minuten. Ze hebben het nieuwe schema nog niet opgehangen." Ik draai mij om en daar is de bus. Met welk schema ik 30 seconden later wegrij weet ik niet, maar de speedmars is niet voor niets geweest. Prima hike op deze Heuvelrug.

Zie al mijn wandelingen in Nederland 

Veluwe Zwerfpad: rondje Caitwickerzand - Kootwijkerduinen in de sneeuw

 

Stampen en glijden
Zondag 11 januari 2026
± 8 kilometer

Zwaarder dan gedacht

Thuis is het plan makkelijk gemaakt; een korte wandeling op deze echte koude winterse dag. Vanaf de ingang van het Caitwickerzand een doorsteek over het Veluwe Zwerfpad van hemelsbreed 2 km in westelijke richting naar de doorgang onder de A1 en dan via Kootwijk terug. Dat valt tegen.

Mooi is de sneeuw wel, zeker de moeite waard. Maar die moeite is meer dan gedacht. Schachtdiep zakken we hele stukken weg in de hoge sneeuw op het slechts licht belopen Caitwickerzand. Na anderhalve kilometer lopen we tot onze verbazing over een fietspad. Daar komen we pas achter bij een eerder weg gedooid stukje asfalt. Voor de rest ligt het verborgen onder minstens tien centimeter sneeuw. Het blijft goed kijken op de kaart en zoeken naar de overeenkomst in het echt. De markeringen staan gelukkig op de juiste punten om het kaartlezen te vergemakkelijken en onze weg te vinden.

Halverwege het Caitwickerzand lopen we nog een keer 600 meter extra als we de half met sneeuw afgedekte markeringen niet goed uitleggen. Gelukkig helpt Google Maps ons terug op het juiste pad.

Meer naar het westen zijn er wel voorgangers geweest op de paden, maar die voetstappen zijn inmiddels glad bevroren net als de kleine plasjes van de dooi van twee dagen geleden.

de bomen in het begroeide deel van het Caitwickerzand zijn hoog

maar als je de foto inzoomt groei je zelf ook

Judith gaat een keer pijnlijk onderuit. Na deze uitglijder wordt het tempo trager door de omtrekking van tal van gladde stukken. Door de wat stroevere sneeuw ploegen we er omheen. Kleine strookjes asfalt op het fietspad worden argwanend betreden.

Na de onderdoorgang van de A1 en de oversteek over de spoorlijn komt het Kootwijkerduin in zicht. Over 4 kilometer doen we inmiddels anderhalf uur. Het schiet niet echt op terwijl een rust welkom wordt door de flinke inspanning. Maar met min drie graden ga je niet even op een paaltje zitten. Dat Gasterij 't Hilletje in Kootwijk gesloten is vandaag weten we van internet. De rust is daarom gepland bij Pannenkoekenrestaurant Kootwijkerduin. We besluiten na deze onverwacht zwaardere voortgang centrum Kootwijk rechts te laten liggen en slaan eerder dan gepland links af langs de zuidkant van het Kootwijkerduin. Ook daar blijft het zoeken naar de minder gladde sneeuw om traag verder te komen.

Gelukkig staat het pannenkoekenhuis op de aangegeven plek en is er een tafel vrij in het restaurant. Door gebrek aan personeel duurt alles wat langer. Na een flinke aanlooptijd laten we de pannenkoeken toch goed smaken. Past prima bij deze winterse wandeling. De laatste anderhalve kilometer terug naar de auto gaan over schoongeveegd fietspad langs de N302. Een peulenschil, wat gaat dat hard zonder sneeuw. 

Zie al mijn wandelingen in Nederland