Graafschapspad: Wandelen Rondje Lochem - Barchem - Lochem

Bergland Lochem

Woensdag 18 februari 2026

14 kilometer, 5 graden, gevoelstemperatuur tussen 0 en 5 graden

op weg naar de bergen

Bergetappe

Na een aanloop vanuit het vlakke Lochem zullen wij vandaag de bergen in trekken. Twee bergen met er tussen een dal. Na de bergen een afdaling voor een rust in een berghut bij het dorp Barchem. Op de terugweg zullen we het bergland omtrekken en via het laagland bij buurtschap Zwiep terugkeren in ons basiskamp bij de Jumbo in Lochem. 

Lochem

Met het parkeren bij de Jumbo aan de Prins Bernhardweg was de terugkeer op het Graafschapspad snel gevonden. Binnen no time waren de roodgele markeringen weer in beeld om de winkelstraat naar de kerk te vinden. Wel in deze Molenstraat voor het thuisfront even een foto-stop gemaakt bij een lijstenmakerij met borduurwerk. 

Omdat we de kerk al kennen van de vorige wandeling laten we ons daarom bij de naastgelegen Bierstraat niet afleiden en slaan meteen af naar Het Ei. Alleen al voor de straatnamen wil je naar Lochem. Het gaat snel. Binnen tien minuten betreden we de wijk Berkeloord aan de oostkant van de gemeente. Hier neemt ons tempo af omdat wij ons vergapen aan de ruime vrijstaande villa's, ten dele uit het begin van de vorige eeuw en hier en daar nog meer opgefleurd met moderne rechthoekige woonpaleizen van enorme omvang.

Hoeveel mensen wonen er in dit soort kasten vragen wij ons af. We wachten niet op het antwoord. Je kunt hier ook voor verschillende dienende functies je kennis en kunde verrijken zoals voor de functie van burgemeester of butler. Frank probeert zijn vaardigheid voor het ambt te verhogen op een soort burgemeesterbank. Maar bij de opleiding voor butlers schiet onze dienstbaarheid te kort en melden we ons niet aan.

Op weg naar de bergen

Met het verlaten van de wijk Berkeloord verandert de blik op het landschap. Omzoomd door hoge eikachtige boomstammen bereiken we over een smal pad het buitengebied. In eerste instantie zelfs nog pal langs de Berkel met aan de overkant het indrukwekkende Kasteel De Cloese.

Het dal van de Berkel verlaten we om langzaam de eerste meters te klimmen. Over een inmiddels onverhard pad bereiken we bij de Hoge Enk de open velden. We zitten daarmee al bijna op 25 meter boven NAP. De aangekondigde gevreesde winterse oostenwind valt op deze hoogte nog mee. Maar hoe zal dat zijn als we dichter bij de Lochemse Berg komen?

al bijna op 25 meter boven NAP op de Hoge Enk

Tot ons geluk buigt de route af en gaat niet recht de Lochemse Berg op maar voorlopig nog langzaam stijgend een kilometer parallel aan de berg over de Hoge Enkweg. Je bent er dan nog niet want de bergtop ligt verscholen in het bos.

nee, je bent er nog niet. je moet nog verder omhoog

Bij het naderen van het bos overstijgen we de 30 meter grens en moet er meer kracht geleverd worden om het bergbos binnen te dringen. Het blijft nog zeker 500 meter klimmen voordat we de 45 meter hoogtelijn hebben bedwongen. Tot ons geluk gaat de route niet langs de bergtop anders hadden we nog bijna 5 meter hoger moeten doorbeuken.

Kale Berg

De volgende berg op deze alpiene dag draagt de naam Kale Berg. Dat belooft wat! Beelden van gure winden zoals op de Mont Ventoux roept alleen al de naam bij ons op. Eerst maar de afdaling van de Lochemse Berg en een oversteek van het dal naar de Witte Wijvenkuil aan de voet van de Kale Berg.

Doorkijk naar het dal tussen de Lochemse Berg en de Kale Berg

De afdaling valt mee en biedt enkele mooie doorkijken naar de lager gelegen almen. Enig oponthoud biedt een korte discussie over onze exacte locatie op het bergpad. We komen echter zonder problemen op het correcte punt op de flanken van de Kale Berg.

terugblik over het dal naar de Lochemse Berg

de eerste stappen in het bos van de Kale Berg ter hoogte van de Witte Wijvenkuil

Witte wijvenkuil

Sinds het pleistoceen is de Kale Berg wat minder kaal. Eigenlijk blijkt hij volledig begroeid met bomen en wordt de grootste uitdaging gevormd in het vinden van de juiste afslag op het bospad. Die afslag mag niet gemist worden anders passeren we de berghut. Alles komt goed en tegen 12.00 uur zijn wij voldoende afgedaald om ons ingeroosterde rustpunt te betreden dat in dit dal bekend is als Koffie & Eethuis De Kaleberg.

Barchem

De service in De Kaleberg is snel en vriendelijk. Binnen een paar minuten staan de Cappuccino's en Apfelkuchen voor onze neus. Prima dal hier aan de Barchemse kant. Een half uur later gaan we er weer tegenaan. Alleen dit keer eerst naar ons keerpunt van vandaag, het centrum van Barchem bij de kerk.

Het is goed dat we al buiten het dorp hebben gepauzeerd want de overige horeca in de buurt van het centrale kruispunt maakt een afwerende houding. Misschien zijn ze nog aan het bijkomen van de carnaval? Voldoende aanleiding om de verkeerde richting in te slaan, in plaats van de richting Borculo meteen maar op weg naar Ruurlo. Het uitblijven van de gewenste zijstraat noopt tot een heroriëntering en terugkeer naar de kerk. Bij de gewenste Soerinkweg nog snel een foto van het voormalige tramstation van Barchem en daarna meteen links af op weg naar de noordelijke bosuitgang van Barchem.

Lochemse laaglanden

Lochem is een flink uitgestrekte gemeente; vanaf de IJssel bij Epse-Gorssel-Eefde in het westen tot Barchem en Zwiep halverwege Lochem-Borculo in het oosten. Hemelsbreed ongeveer 23 km. Niet gering. Bij terugblik op onze wandelingen op het Graafschapspad liepen we met uitzondering van enkele kilometers in Zutphen tot nu alleen in de gemeente Lochem. Dat Lochem heeft naast enkele bergen voornamelijk laagland. Voor onze terugkeer naar het basiskamp kiezen wij voor een omtrekking door het oostelijke laagland in de gemeente.

in de buurt van Zwiep zicht op de glooiingen rondom de Lochemse Berg

Na het doorkruisen van het bos ten oosten van Barchem over de Soerinkweg verlaten wij het Graafschapspad en beginnen aan een eigen route terug naar Lochem. Dat begint meteen mooier dan vanaf de kaart vermoed. We steken rechtdoor over de onverharde weg Rammelgoor die pal langs een nieuw natuurgebied in ontwikkeling loopt. Mooi. En het blijft mooi. Langs verschillende kleine bosgebiedjes bereiken wij het buurtschap Zwiep terwijl wij aan onze linkerhand zicht houden op de glooiingen rondom de Lochemse Berg.

aankomst in Zwiep

Een paar honderd meter verder verlaten we de harde kern van het buurtschap al weer. We blijven op de Zwiepseweg en nog geen kilometer later staan we opnieuw voor Kasteel De Cloese. Daarmee komt een eind aan de verkenning en doorkruising van de bergstreek van Lochem. We weten nu zeker dat we goed zitten om over de eerder belopen straten terug te keren naar centrum Lochem waar de auto zonder parkeerbon wordt teruggevonden bij de Jumbo. Goed geregeld hier. Wij komen hier terug. De volgende keer zetten we de verkenning van de Achterhoek voort vanuit Barchem, gemeente Lochem, naar Borculo gemeente Berkelland. Laat maar komen.

Zie al mijn wandelingen in Nederland 

Veluwe Zwerfpad: rondje Hoog Buurlo - Kootwijk - Hoog Buurlo

de mist trekt op en daar verschijnt Judith

  Na zonneschijn komt ...

Zondag 8 februari 2026
± 14 kilometer

Mist, zonneschijn, mist

Na mist komt zonneschijn en na zonneschijn komt mist. Het zal wel een oud Veluws spreekwoord zijn. Wij kenden het nog niet en het deed ons ook niets. De hele dag genoten we zowel van het weer als de omgeving tussen Hoog Buurlo en Kootwijk.

al wat zicht vanaf de Turfberg

Hoog Buurlo

Om op de parkeerplaats bij Hoog Buurlo te komen was het ondanks de hulp van de navigatie toch nog even een zoektocht in de mist. Na de afslag in Kootwijk richting Assel veranderde het wegdek van asfalt naar onverwacht onverhard en daarna over klinkers en asfalt waarbij je ook nog twee keer de A1 passeert.

Met aangepaste snelheid bereiken we de parkeerplaats die ik tevoren via internet heb verkend. In mijn geheugen bestaat Hoog Buurlo uit een rijtje huizen. Maar dat is lang geleden. In werkelijkheid bereiken we over een mooie beukenlaan de schaapskooi en omtrekken het enige woonhuis dat we zien. Einde Hoog Buurlo. 

Niks einde Hoog Buurlo. In de tijd gezien is deze schaapskooi veel indrukwekkender dan deze eerste indruk. We lezen in de gids dat hier al vanaf de negende eeuw! een schaapskooi staat. Wow. Oké, maar de schapen zijn jonger.

Radio Kootwijk

Door een bos met bomen in alle leeftijden en fasen van ontbinding trekken we naar de Turfberg. Op dit heuveltje kijken we uit over de heide in de richting van het Buurtschap Gerritsflesch. Boven ons is de lucht al blauw, maar turend naar het zuiden blijft de laaghangende nevel als een smerig douchegordijn voor de zon hangen.

op de Turfberg

Een informatiebord op de Turfberg leert dat hier in de jaren na de Tweede Wereldoorlog een Radiotelescoop stond die gebruikt werd om de zon en de atmosfeer te bestuderen. Wij laten vandaag de zon de zon en gaan er niet tegen in kijken. We draaien ons af in noordelijke richting, richting Radio Kootwijk. 

De route brengt ons bij de huizen van Radio Kootwijk die ik eerder in mijn versleten geheugen bij Hoog Buurlo heb ingedeeld. Met een geestelijke herindeling reken ik ze weer bij Radio Kootwijk. 

Het monumentale gebouw waar in de begintijd de enorme dynamo's stonden lokt ons. Het staat er schitterend bij in de doorkomende zon. 102 jaar geleden werd deze zender door de PTT geopend voor de communicatie met toen Nederlands Indië. 

de grote hal achter de toren van achteren gezien

Kootwijkerzand

Met het verdwijnen van de immense hal van Radio Kootwijk achter een glooiing wandelen we verder in de richting van het Kootwijkerzand. Prachtig slingert de route over de heide. Achter ons nog steeds een hijgende zon en voor ons de blauwe lucht boven steeds groter wordende zandstroken.

Andere route terug

Niet lang na de doorsteek over het zand krijgen we weer vaste bodem onder de voeten en overbruggen de laatste kilometer naar het beoogde rustpunt in Kootwijk, restaurant 't Hilletje. Na 8 km even zitten is niet verkeerd. Dat we te vroeg voor de lunch zijn overbruggen we zonder problemen. De tonijnsalade en uitsmijter smaken er kort na twaalf uur nog beter door.

Drie kwartier na aankomst verlaten we versterkt het restaurant. Maar wat is dit? Toe we aankwamen stond het kerkje nog in volle zonneschijn en nu is het grijs omkleed met opkomende nevel. De temperatuur is ook lager. Ritsen dicht en kraag omhoog op deze aangekondigde lentedag. De pas er in.

Op het uiterste oostelijk deel van het Kootwijkerzand is geen zand meer te bekennen. Het zand is hier in de loop der jaren met een dun laagje mos overgroeid. Om het niet kapot te lopen is het niet toegestaan hier overheen te banjeren en moet je terecht op het pad blijven. Ook, of juist door de nevel geven deze mosvlaktes een mooie rustgevend sfeer aan onze passage.

We lopen niet meer over het Veluwe Zwerfpad. Thuis heb ik een andere, kortere route terug naar de auto uitgepuzzeld. Met een uitgeprinte kaart van het gebied zag dat er thuis makkelijk uit. In werkelijkheid blijft het wat gokken, maar met steun van een navigatieapp komen we goed uit op de gewenste oversteek van de Radioweg. Daarna gaan de laatste 2,5 kilometer naar de auto over een niet te missen pad over heide, door bos en langs opgegeven akkers.

Het aantal medewandelaars over de alternatieve route is beduidend minder dan vanochtend. Misschien dat de mist verdere wandeldrift heeft weggevaagd en zit iedereen nu thuis te lezen over de lente. Wel kan Judith zich nog populair maken bij een drietal amazones. De gemaakte foto's worden enthousiast ontvangen. Een telefoonnummer wordt aangereikt en binnen een minuut zijn de stoere beelden toegevoegd aan het fotoboek van de ruiters. Voor hen is deze dag nog meer geslaagd.

Voor ons ook. Ondanks de omslag van het weer zitten we een half uur later tevreden in de auto. Deze wandeling in zon en mist geeft weer een boost. En zie, voorbij Barneveld schijnt ook weer de zon. Toch nog lente vandaag.

Zie al mijn wandelingen in Nederland 

Heuvelrughike: Wandelen van Hilversum naar Soesterberg

   Zoektocht

Vrijdag 30 januari 2026

± 20 + 8 kilometer, 5 graden

de Pannenkoekenvijver in de Vuursche Bossen was niet te missen

Zoektocht

20 kilometer staat er in mijn wandelgids als afstand voor de etappe van Hilversum naar Soesterberg. Die afstand is gemeten met de start vanaf de bushalte bij het Crematorium Laren. Met het oog op mijn training wil ik iets meer lopen en besluit meteen na aankomst op station Hilversum met wandelen te beginnen en zo de 3 km naar de start als aanloop er aan toevoegen. Eigenlijk net zo als ik vorige week was geëindigd. Een mooie opbouw na de vorige wandelingen van 19 en 20 km. Daarmee zou de wandeling op 23 km komen. Zou.

"Houd schuin rechts aan, paadje dat de heuvel op gaat.
Ga bovenop LA en blijf dit pad over de stuifduinen
zo veel mogelijk op hoogte volgen".

Marianne Wildenberg staat er bij 'Route en Tekst' in het colofon van diezelfde wandelgids. Nou die Marianne is er in geslaagd een afwisselende tocht aan te bieden. Ze hanteert daarbij de methode om je langs herkenbare objecten in het landschap te leiden en daarbij het ontstaan te beschrijven. Omdat je zelf je weg in het bos moet zoeken geeft het vinden van zo'n terreindeel naast extra inhoud aan je wandeling ook de bevestiging dat je nog steeds op de juiste route zit. Iedere keer weer geruststellend. Dat gaat goed totdat er verschillende terreindelen opdoemen die aan de beschrijving in de gids voldoen. "Houd schuin rechts aan, paadje dat de heuvel op gaat. Ga bovenop LA en blijf dit pad over de Stuifduinen zo veel mogelijk op hoogte volgen". Wat als je haar tekst niet leest en eigenwijs een beetje op gevoel een stijfduin kiest en niet linksaf slaat? Dan wordt je tocht een stuk langer. Alsmaar meer training.

en maar rechtdoor gaan

Start

De start was nog simpel. Bij Hilversum centraal uitstappen, kraag omhoog en met waterige ogen over de Kleine Drift naar de Minckelerstraat en deze volgen tot het niet te missen Laarder Wasmeer. Als je onderweg de hoogbouw passeert die omhult is met de contouren van de vroegere gashouders weet je dat je goed zit en al bijna halverwege bent naar het Wasmeer.

Oké, daar is het Wasmeer. Vandaag omkranst met witte oevers na de lichte sneeuwval van gisteren. Een mooi grauw-wit winters beeld. De uitkijkheuvel ziet er al even besuikerd uit.

Laarder Wasmeer vanaf de Hilversumse kant

uitkijkheuvel bij het Laarder Wasmeer

Maar ik zit nog in de aanloop van deze etappe dus laat ik de klim naar het uitzichtpunt achterwege en kuier rustig verder door de meest zuidelijke punt van de gemeente Laren naar de provinciegrens tussen Noord-Holland en Utrecht. Hier wordt de Heuvelrug dus echt Utrechts. Tenminste als je aan de linkerkant van de weg loopt.

Pannenkoeken

De eerste 3 km zitten erop, meteen door en met de kaart in de hand beginnen aan de echte etappe. Eerste herkenningspunt; de overgang over de spoorlijn Amersfoort-Hilversum waarover ik een uur geleden zittend voorbij kwam. Die is simpel te vinden. Nu lopend door naar het volgende doel, de Pannenkoekenvijver. Nooit van gehoord. Ben benieuwd.

Na de spoorovergang bij spoorweghuisje 33 duikt de route het bos in en wil dat ik verschillende hoekige bochten maak. Nu wel regelmatig stilstaan om de omgeving met de kaart te controleren. De sneeuw ligt ook hier nog tussen de bomen. Hele golven jonge grove dennen liggen nog gestrekt door de flinke sneeuwval van begin deze maand. Zullen ze nog herrijzen? Ik hoor het wel.

Het kaartlezen gaat goed. Daar is een vreemde vijver midden in het bos met zelfs nog een klein eilandje, de pannenkoek. Wie maakt nu zo'n vijver midden in het bos? In de gids lees de toedracht.

Net als ik al las tijdens mijn eerdere tocht over deze Heuvelrughike, de etappe van Soesterberg naar Doorn, was de Heuvelrug in de Napoleontische tijden en daarvoor een veel opener gebied met heides, veen, weides en turfakkers. Er lagen toen veel landgoederen op de stuwwal. Onder andere van rijke koopmanshuizen zoals je die ook ziet in 's Gravenland en langs de Vecht. Deze vijver schijnt onderdeel uitgemaakt te hebben van het landgoed Hooge Vuursche. Niet het huidige landgoed met dezelfde naam dat verderop ligt, maar een landgoed aan het eind van de achttiende eeuw. Het landhuis is al in 1815 afgebroken.

Grand Canal

Pas in de negentiende eeuw werd er minder geboerd op de heides en plantten de landeigenaren veel bos aan. Voor de verkoop van het hout en ook om teveel zandverstuiving tegen te gaan. Even terug in de tijd bij deze pannenkoekenpanvormige! vijver. Zo loop ik een kwartier later langs een langwerpige vijver die ooit als 'Grand Canal' het uitzicht vormde vanuit dat landhuis Hooge Vuursche. Het moet aardig wat allure hebben gehad.

Binnen of Buiten in de Kuil van Drakensteyn

Op de kaart staat na een kilometer of acht een koffiekopje getekend. Het ligt vlakbij Lage Vuursche en heet Buiten in de Kuil lees ik. Geen idee, maar dat wordt het volgende doel. Op de kaart een makkelijke route, recht toe, recht aan over de Vinkenlaan en dan even het pad verlaten voor een bezoek aan het restaurant. Even opwarmen.

de Vinkenlaan

De werkelijkheid ziet er anders uit dan gedacht. De Vinkenlaan is een breed bospad. Dat wel. Maar er is de afgelopen weken driftig met zware bosbouwmachines rondgereden. Al soppend nader ik Lage Vuursche en op het eind moet ik voorzichtig over de blubbersporen stappen en een omtrekking maken om droog naar Buiten in de Kuil te ontsnappen. Er tekent zich een verzameling natuurterrassen en partytenten in de kuil af, de Kuil van Drakensteyn lees ik nu thuis.

Buiten in de Kuil in Lage Vuursche (foto van avontuuropreis.com)

Geen mens te zien. Hopelijk zijn ze niet gesloten. Als ik na wat scharrelen in de kuil een benedenverdieping van de stenen bebouwing betreed wordt ik door een pauzerende dame buitenom naar boven verwezen. Gelukkig, toch naar binnen in Buiten in de Kuil. Verwarrend, maar tenslotte bereik ik weer het normale niveau boven de kuil en kan in het restaurant in. Uitrusten, cappuccino, appelgebak in een restaurant dat barstensvol zit met sportieve en hier en daar amoureuze mensen. Een populaire tent deze Buiten in de Kuil waar je ook binnen kunt zitten.

op weg naar De Stulp

De Stulp en het Pluismeer

Al sinds de Vinkenlaan loop ik in het omvangrijke Landgoed Pijnenburg. Dat zal de komende kilometers nog zo blijven. Via een redelijk uitgedunde bosstrook ten oosten van de Kuil van Drakensteyn bereik ik heidegebied De Stulp. Hier ben ik vorig jaar voor het eerst geweest en heb toen deze omgeving uitvoeriger beschreven. Dat was op het Utrechtpad tussen Baarn en Hollandse Rading .

Een mooie heide met holle paden tussen en over de duinen. Nu ziet het er met de dunne sneeuwlaagjes prachtig koud uit. Voldoende koud om rustig langs de rand op zoek te gaan naar de uitgang op weg naar het inmiddels ook al bekende Pluismeer. Daar waar ik vorig jaar januari in één keer met behulp van de roodgele markeringen het meer vond gaat het nu pas na wat heen en weer lopen en een doorsteek op gevoel door opeengedrongen grove dennen. Wat natter door de afvallende sneeuw wordt mijn gezoek beloond en heb ik weer 500 meter extra aan mijn trainingsdoel toegevoegd. Grr. Wel mooi genoeg om stil te staan.

Pluismeer

Pijnenburg

Het Pluismeer achter gelaten volgt er een brede beukenlaan langs het grote park rondom het landhuis Pijnenburg. Interessant om thuis na afloop de geschiedenis van dit huis te lezen. Maar voor nu een snelle foto door het toegangshek om daarna weer verder te trekken over delen van dit landgoed, dit keer aan de Soester kant. Daar gaat alles goed over makkelijk te volgen lange slagen tussen de weilanden van het gebied Op Hees. 

tussen de weilanden van Op Hees

De Zoom

Ook in het boxcomplex Op Hees gaat het nog prima en vind ik met behulp van de hoogspanningslijn de route over de stuifduinen. Dat wil zeggen het begin van het spoor over de stuwal. Helaas ga ik na het begin niet linksaf maar rechtdoor. En maar lekker rechtdoor lopen over deze prachtig hoge stuwwal. Links er rechts neem ik nog foto's. Helaas, bij reconstructie thuis zie ik dat ik aardig op weg was naar de Willem Arntsz Hoeve in Den Dolder. Dan ben je de weg redelijk kwijt.

hier klopte alles nog

mooi wandelen in wat later het Willem Arntszbos blijkt

Na een kilometer kom ik op het briljante idee om Google maps eens te raadplegen. Het is weliswaar Amerikaans maar kent de weg hier toch beter dan ik. Het wordt tijd dat Europa en ik op eigen benen de weg kunnen vinden. Eerst maar terug in de richting van de spoorlijn waar ik bij ecoduct Op Hees weer houvast krijg met mijn kaart. Met de kilometer in de verkeerde richting en de daarna twee kilometer zigzagen om terug te komen op de route voeg ik drie kilometer toe aan de geplande afstand. Dit wordt echt een wandeltraining.

onbedoeld over de prachtige hei bij het Ecoduct Op Hees

Lange Duinen

Lange Duinen, Paltz, Soester Hoogt

Veel delen van De Zoom heb ik gezien als ik een uur later eindelijk de spoorlijn Soest-Utrecht oversteek naar de Soesterduinen. Nog een kilometer of zes als ik de Lange Duinen op stap. De route gaat gelukkig niet te lang door het zand. Maar het blijft hier mooi lopen en vooral mooi van je af kijken. Toch even snel weer de verharde bospaden op zoeken en nu versneld door naar de spoorwegovergang op de lijn Utrecht-Amersfoort.

oude bunker op de flank van de Lange Duinen

Een kleine kilometer verder betreed ik door een zijdeur van het brede toegangshek de hoofdweg van Landgoed De Paltz. Omzoomd met overal aanwezige markante straatlantaarns met koperen kappen trek ik door tot vlak voor het landhuis.

De route in de gids negeer ik en houd wat meer afstand van het huis. De bordjes eigen terrein staan er begrijpelijk niet voor niets en je wilt de mensen van Herman van Veen Arts Center ook niet storen. Wel loop ik bij mijn omtrekking tegen een keur aan kunstwerken op. Toch even stil staan.

Ten zuiden van het landhuis is voor de Tweede Wereldoorlog een grote hap uit de Heuvelrug weggegraven. Inmiddels is die diepe kuil weer begroeid met laag gras wat deze open glooiingen een mooie uitstraling geeft.

Maar ik wil verder en voeg voor de training weer 500 meter extra toe door van de route af te dwalen en via de oprijlaan van het landhuis terug te keren op de hoofdrijlaan. Kan er ook nog wel bij. Zo kom je ook langs enkele andere mooie bijgebouwen. Alles heeft een voordeel. Gelukkig is aan de oostzijde van het landgoed het voetgangershek ook open en kan ik op weg naar het Soester Hoogt, het laatste hoogtepunt van de dag.

Soester Hoogt

Met een beetje klimmen ga ik dit keer wel naar het hoogste punt. Tegen beter weten in, want ook al staat er een oriëntatietafel je ziet door de bomen wel het bos maar niet het uitzicht waarvoor deze tafel ooit uitleg gaf. Als je de foto de goede kant op neemt zie je niet het restaurant dat er vlakbij tegen 't Hoogt is opgebouwd. Ook al heb ik vandaag maar één keer gerust na deze lange dag zo vlakbij het eindpunt heb ik geen zin meer een tweede. Het is vier uur. Na zes uur wandelen lijkt mij een beetje zitten in de bus naar station Amersfoort minstens zo lekker.

Langs het voormalige vliegveld Soesterberg nog een laatste foto van een Starfighter. Kan mij die niet herinneren van de tijd dat ik hier niet ver vandaan onder de aanvliegroute van de Amerikaanse F15 werkte. Nu is hier alles rustig. Maar je weet het nooit of deze basis nog gebruikt moet worden voor het afhouden van ongewenste indringers. Alles kantelt in deze tijden.

Een kilometer verder kantel ik mijzelf in de bus. Als ik thuis op mijn smartwatch kijk staat er meer dan 28 kilometer op. Hij heeft het lopen van en naar het treinstation thuis er ook bij opgeteld. Even zitten.

Zie al mijn wandelingen in Nederland