Welkom


Welkom op mijn trektochten en wandelweblog. Na maanden van trainingswandeltochten maak ik eenmaal per jaar een trektocht. Meestal in de bergen. Het verslag daarvan zet ik op dit weblog. In 2011 heb ik er voor gekozen ook de dagwandelingen in aparte blogberichten te publiceren. Tegelijkertijd rijg ik die berichten op een afzonderlijke pagina aaneen tot een compleet verhaal. (Zie de rechter kolom). Mijn bedoelingen met deze verhalen staan te lezen in 'Over mij', hieronder in de linker kolom. Veel lees- en kijkplezier.
Groet Frans

vrijdag 13 januari 2017

Floris V-pad; wandelen van Linschoten via Oudewater naar Schoonhoven

Jack langs de Hollandsche IJssel ten westen van Oudewater met wind tegen

Jack blijft wandelen

Woensdag 11 januari 2017

'Hé Whisky!'
Jack reageerde niet. Had hij nou Jack Daniels geheten dan had je er nog iets van kunnen zeggen, maar Whisky klinkt niet als Jack.
'Is die hond soms van jullie?' 
'Ja. Mag hij hier rondlopen?' 
De uitbater van Dorpshuis Vlisterstee in Vlist vond het prima. 
'Ik dacht dat mijn dochter terug was met mijn eigen hond 'Whisky', ook een West Highland white terrier'.
'Zo dus jij heet Jack?' Maar Jack had geen tijd. Eerst rond snuffelen of je hier op de vloer nog wat te eten kon vinden.
De uitbater ging weer aan het werk met zijn tijdelijke oplossing voor de zondagse kijkers naar de voetbalwedstrijden op Fox TV. 
'Voor komende zondag gaat het gebeuren via een beamer op dit grote scherm. Normaal zitten we in de andere zaal, maar die is zondag verhuurd. Maar ik kan mijn vaste klanten niet teleurstellen, die gaan voor. Daarom al deze inspanningen.' 
Natuurlijk, dat begrepen wij. Lekker kijken naar het voetbal op zondagmiddag in de dorpskroeg met een pint in de hand en dan 's avonds afgetraind weer naar huis. 
Even later kwam hij bij ons zitten.  
'Heeft die Westie van jullie ook zo'n last van zijn huid?'
'Nee, Jack heeft nergens last van. Hij is al veertien jaar, maar de tweeëntwintig kilometer van vandaag loopt hij nog net zo makkelijk mee.'
'Nou, die van mij niet. Die had ontzettend problemen met zwarte vlekken op zijn buik. Van de dokter moest ik hem dure injecties geven. Maandenlang, maar het hielp niets. Het heeft me een kleine auto gekost'.
'Oh ja joh?'
'Ja, een kleine vijftienduizend euro! Tenslotte kreeg ik van een mevrouw het advies om ander, biologisch, voer te nemen. Wel duur: zeventig euro per zak, maar na twee maanden was het over.'
Ik keek even waar Jack was en of hij niet teveel van de grond at. We hebben onze cola opgedronken en afgerekend. Buiten hebben Frank en ik Jack nog een keer uitgelegd niet overal van de grond te eten en vooral te blijven wandelen, want dat is goed voor je huid. Kijk naar ons. Het laatste stuk naar Schoonhoven begon Jack steeds meer te sloffen, maar dat kwam omdat hij moe werd.

Veenrivieren
Of dit een juiste benaming is weet ik niet maar vrijwel de hele dag hebben we langs riviertjes in het veen gelopen. Eerst van Linschoten langs de Lange Linschoten naar Oudewater. Als je dan de verkeerde markering volgt loop je verder langs de Hollandsche IJssel, die we in Hekendorp hebben verlaten. Vandaar zijn we alsnog op het echte traject van het Floris V-pad over de Tiendweg door de weilanden gelopen naar het riviertje de Vlist, dat ons bracht naar eindpunt Schoonhoven. 
We hebben op die manier bij Oudewater de Stichtse polders verlaten en zijn de Lopikerwaard binnengetreden. Later in de middag lieten we ook de provincie Utrecht achter ons en waagden ons in Zuid-Holland. We hebben er niets van gemerkt. Het bleef even groen.
Huis te Linschoten
De Lange Linschoten deed zijn naam eer aan. Eerst een passage langs het keurige Huis te Linschoten met de mooie oprijlaan met omringend bos en daarna kilometers slingerend langs het meanderende water naar Oudewater. Onderweg trok de lucht open en liepen we om twaalf uur zowaar in de zon tegen de wind in Oudewater binnen. 
de sluis bij het Amsterdamse veer in Oudewater
Oudewater
Oudewater was de moeite waard om rustig doorheen te wandelen. Een mooi historisch vestingplaatsje, waar we vlakbij de Heksenwaag in eetcafé Lumiere eerst rustten voordat we de markt overstaken. We lazen in de gids dat de Heksenwaag eeuwen geleden de enige plek in Europa was om je te laten wegen en daarmee te bewijzen dat je geen heks was. Dat moet een leuk stukje lopen zijn geweest om je te laten wegen als je bijvoorbeeld uit Italië kwam. Kon je toch beter op een bezem komen en vanaf de carpool het laatste stukje lopen. 
Markt in Oudewater
Velen vinden een markt leuk. Waarom weet ik niet. Door de kramen was er minder zicht op de gevels, die toch veel mooier zijn dan een paar van die tentdoeken. Voor een buitenlander moet het wel een aardig gezicht zijn om die kramen ook op een brug te zien staan. Ook mooi zijn de talrijke afbeeldingen van heiligentaferelen op verschillende gevels en muren. Het geeft een middeleeuwse devote sfeer. 

Stadhuis
Havenstraat aan de Lange Linschoten in Oudewater
Hollandsche IJssel bij Oudewater met de Grote Kerk
Fotomoe langs de Vlist
De routemarkering in Oudewater is prima. Zo duidelijk, dat we keurig van sticker naar sticker over een ander pad, het Hollandsche IJsselpad, het stadje verlieten. Wel in de gewenste westelijke richting. Wij zijn zo nu en dan van de weidse gebaren, dus liepen we naar onze inschatting volledig juist. Wat daarbij ondersteunde was de snel opgezochte informatie dat er bij Hekendorp een overstap naar 'ons' Floris V-pad mogelijk was. De wind nam toe en Frank moest zijn kleppet met beide handen vasthouden. Zijn muts had hij vanochtend gedoneerd bij gevonden voorwerpen van busmaatschappij Syntus. 

met tegenlicht en tegenwind ging het westwaarts over de Tiendweg
Boezemmolen langs de Vlist vlakbij Haastrecht
Het was niet vervelend om bij het bereiken van het riviertje de Vlist eindelijk voor de wind te mogen lopen. Dat hield de gang er in om al goedkeurend onze mening te geven over de vele prachtige boerderijen langs dit water. Het moet hier schitterend zijn om in de lente of zomer te fietsen. En als de winter binnenkort natuurijs brengt zal ik hier zeker een keer mijn slagen willen maken. Dan zal ik ook nog een keer stoppen bij het dorpshuis om kennis te maken met Whisky. Kijken hoe het met zijn kostbare huid is. 
Foto's van al dit moois vergaten we te maken. De blik ging toch een beetje op oneindig, verlangend naar het eindpunt in Schoonhoven. Oke, de Bonrepas wipmolen hebben we nog even meegepakt. Regelmatig uitwijkend voor de vele moeizaam tegen de wind in fietsende polderscholieren volgde daarna het laatste stuk naar onze bushalte. Twintig minuten later waren we helemaal weg uit de groene wandelwereld. We zaten lekker warm in een bus een beetje interessant te doen met onze smartphone. Dan hoor je er weer bij.
Bonrepas wipmolen van Vlist

De dagverslagen worden verzameld in de pagina 
Floris V-Pad; wandelen van Amsterdam naar Bergen op Zoom

dinsdag 13 december 2016

Floris V-pad; wandelen van Kockengen via Woerden naar Linschoten

Stroeve ijscondities

Vrijdag 9 december 2016

Vorige week nog min acht en vandaag weer plus elf, bijna twintig graden verschil. Daar schiet je als schaatser niet veel mee op. Zouden jongeren nog weten wat het voorstelt, ijs, schaatsen? Zouden ze de valbeweging nog herkennen? De wat? Ja daar heb je het al, geen idee dat je bij schaatsen jezelf min of meer van je ene been op het andere laat 'vallen' om goed te kunnen afzetten. In Woerden houden ze de herinnering aan schaatsen en het ijs dan maar in leven met een beeldhouwwerk van brons. Je kunt zien hoe ze net naar rechts 'vallen'. Ze zitten ook mooi 'diep'. Ze hebben er goed de gang in met hun haren strak naar achteren. Alleen vind ik het 'treintje' wel erg dicht op elkaar zitten, niet helemaal mijn smaak. Maar je moet ook iets hebben om te verbeteren. 
Centimeters dik
Wij zijn maar gaan wandelen in Luilekkerland. Niet over het ijs zoals tijdens de wandeling van het Waterliniepad in 2012 tussen Jutphaas en Culemborg, twintig centimeter dik! Ook niet over de dijk langs het afwateringskanaal De Bijleveld. Heel even klauterde Frank naar boven op de net verhoogde en versterkte waterkering. Hij groeide zienderogen. Goede klei hebben ze gebruikt om het dijkje te versterken, centimeters dik onder zijn schoenen, niet meer van los te komen. Dan maar omlopen naar de ophaalbrug om het oude deel van Kockengen te bekijken en vooral veel door het plantsoen te schaatsen om die klei kwijt te raken.


Kockengen is nog echt een oud dorp, met kleine huizen en winkeltjes. Leuk om op je gemak doorheen te lopen. Het gaat wel met de tijd mee, er staan ook winkeltjes leeg. Zouden ze hier ook online kopen? Past niet bij dit dorpsgezicht. Moeten ze niet doen. Appeltaartentijd was het helaas nog niet, anders waren we bij het kleine eetcafé De Voorstraat naar binnen gegaan. Eerst maar eens kijken hoe we op de Hollandse Kade komen via een alternatieve route. 

Stichtse Groenlanden
Dat er geen gladheidsbestrijding is op de Hollandse Kade namen wij voor lief. Zonder aarzeling gingen we deze uitdaging aan en begaven ons in de onafzienbare 'Groenlanden'. Zover je kon kijken groen. Nou kon je niet zo ver kijken door het grauwe weer, maar het groen verplaatste met ons mee, vijf kilometer lang. Het meest opwindende was de vaststelling dat de sloten hier een behoorlijk breedte hebben. Waarschijnlijk ziet het er met zon en goed zicht mooier uit.
Zo ook het lange jaagpad langs de Oude Rijn. De grootste afwisseling daar was de vraag of de rustende eenden voor ons in het water zouden springen of het lef zouden hebben ons te negeren. Slechts één keer maakten we geen indruk en bleven er twee achteloos op de kade liggen. We lieten er ons niet door stoppen.


Vesting Woerden
Pas interessant werd het weer met de entree van de vesting Woerden. Als eerste haalden we de bronzen schaatsgroep bij de vestinggracht in. Daarna volgde een korte blik in het binnenste van het 'kasteel van Woerden'. Ooit begin vijftiende eeuw door Jan van Beieren gebouwd als verdedigingswerk. Jan was ook heer van Woerden. 
foto van wikipedia
Hij had blijkbaar een vooruitziende multifunctionele visie; later is dit gebouw achtereenvolgens gebruikt als gevangenis, hospitaal (die combinatie zie je wel meer), opvangkamp voor Ambonezen, centraal kledingmagazijn voor Defensie en tegenwoordig appartementen en horeca. De binnenplaats ziet er aantrekkelijk uit. 
Direct naast het kasteel staat de dominerende Sint Bonaventurakerk. Een karakteristieke kerk door de verschillende spitse torentjes naast de hoofdspits. We zijn niet naar binnengegaan, want na drie uur wandelen was het nu wel appeltaartentijd. Op de gok de Voorstraat in, een drukke winkelstraat met vandaag allerlei kramen. Of het de wekelijkse markt was of een versplinterde kerstmarkt werd ons niet duidelijk. Het had ook niet onze volle aandacht, wij speurden verwoed naar een horecavlag of een menubord, zelfs een bierreclame hadden we goed gerekend. Maar het bleef een gemiddelde Nederlandse winkelstraat met ketennamen, die je overal tegenkomt. Maar zie, ginds bij de kerk, geen kribbe, geen ster van Bethlehem, maar Grand-café Plein 7. Niet verder zoeken meteen naar binnen. 
We waren de enige mannen in dit marktdagvrouwenbolwerk. En die maken wat mee, af te leiden aan de verhalen die links en rechts van ons werden afgestoken. In gedoogstatus aten wij onze appel-pruimentaart, die zeker zo goed smaakte als op andere dagen. Complimenten.


Stellingmolen de Windhond
We verlieten de vesting via het sfeervolle Kazerneplein en langs de stellingmolen De Windhond. De wallen waar hij in het verleden op gebouwd is zijn niet echt meer te herkennen. De vlakbij gelegen brug over de Singel was het definitieve einde van onze Woerdense Vestingwandeling.
mooie boerderijen aan de rechter hand
Daarna verloor Woerden snel zijn charme om ons vervolgens te droppen in het verkeerslawaai van de zesbaans A12. Tot vlakbij deze snelweg loop je door een ambivalente wereld met aan je ene hand oude boerderijen, stille getuigen van een tijd van noeste handarbeid. En aan je andere hand optrekkende vrachtauto's, remmende bestelbussen, gierende personenwagens, alles met haast en waarschijnlijk net als vroeger hard aan het werk. Het jammere is dat al het lawaai zich voortzet tot diep in het ooit rustige land.


verkeerslawaai aan de linker hand
Wij zetten door, passeerden de A12 onderlangs en sloegen af richting Huis te Linschoten. Slechts langzaam stierf het geluid achter ons uit, terwijl wij ons lieten opslokken in de waterige veenbossen, die ons begeleiden richting Linschoten. Dat zag er weer beter uit. De Lange Linschoten hebben we al ontmoet. Dat smalle water zal ons de volgende keer leiden naar Oudewater. Dat moet ook een mooie oude plaats zijn. Weer iets om naar uit te kijken.

De dagverslagen worden verzameld in de pagina