Welkom


Welkom op mijn trektochten- en wandelweblog. Na maanden van trainingswandeltochten maak ik eenmaal per jaar een trektocht. Meestal in de bergen. Het verslag daarvan zet ik op dit weblog. In 2011 heb ik er voor gekozen ook de dagwandelingen in aparte blogberichten te publiceren. Tegelijkertijd rijg ik die berichten op een afzonderlijke pagina aaneen tot een compleet verhaal. (Zie de rechter kolom). Mijn bedoelingen met deze verhalen staan te lezen in 'Over mij', hieronder in de linker kolom. Veel lees- en kijkplezier.
Groet Frans

zondag 9 juni 2019

GR 128 Vlaanderenroute; Wandelen van Drongen via Gent naar Destelbergen

Drongen - Gent - Destselbergen
1 juni 2019
16,5 km
St Baafsplein met de Belforttoren van Gent

Gewoon Gent

Gewoon prachtig Gent
Gewoon, wanneer is iets gewoon? Is Gent gewoon? Alledaags, eenvoudig of gemiddeld is het zeker niet. Nee, de oude binnenstad is schitterend. En toch was er geen cultuurschok. Er was niet meer die overweldigende indruk van de eerste keer toen ik de drie torens van de Sint-Niklaaskerk, Het Belfort en de Sint Baafskerk in het verlengde van elkaar zag. Frank en ik waren er beiden al een keer met Linda en Judith geweest. We hadden ons al eerder verschillende dagen aan de middeleeuwse gebouwen, straten en stegen gelaafd. Die eerste vergaping was er helaas niet meer. Maar genoten hebben we opnieuw, al wandelend en kijkend naar enkele van de beeldbepalende gebouwen. En er was zeker ook een nieuw stuk stad om te leren kennen, het Groot Begijnhof.
het begijnhof is inderdaad groot
Vertrek
Bij het ontwaken ontdekten we dat er vele uren educatie door onze vingers was geglipt. IJdel hadden wij ons afgewend van de zingevingsbronnen op het nachtkastje. Naast de Koran en de Bijbel hadden we ons nog meer kunnen verdiepen in de krijgswetenschappen met Vom Kriege van Von Clausewitz of naslag kunnen plegen in de Rechten van de Mens. Alles onaangeroerd, een gemiste kans.
De 
éducation permanente, het levenslang leren, had het afgelegd tegen levenslang lopen. Heerlijk. Tijdens het overvloedige ontbijt werden we er niet over terecht gewezen, maar ging het gesprek met de eigenaresse van de B&B over het concert met haar kleinkind en de evaluatie van de prima opvang door Erna. Goed dat ik gisteren niet naar de raad van Erna had geluisterd om nog meer te bestellen. Wandelen is niet om aan te komen, maar om te genieten. Ondanks de naam van de B&B lieten wij om kwart over acht het bord van de B&B in spiegelschrift achter ons. We gingen daarmee de goede kant op. 
Waterlopen
Gent is omgeven en doorsneden door water. Meer dan je zou denken. Ten oosten de Schelde, er dwars doorheen de Leie en er omheen loopt er zelfs De Ringvaart. Ten noorden de zeehavens, waarbij de zee er bij gedacht moet worden. Hoewel, de afstand naar de Westerschelde bij Terneuzen is net zover als van Rotterdam naar de Noordzee, dus oké, 'Gent Zeehaven'.
de zogenaamde Baerput in de Oude Leie
Opnieuw zou een groot deel van de dag langs de Leie gaan. Aanvankelijk nog langs prachtige villa's aan de overkant, met gemillimeterde gazons waar grasmaairobots eindeloos op zoek zijn naar de laatste oprisping. Ter hoogte van het dorp Afsnee sneden wij af via de Oude Leie om een kilometer later met behulp van een spoorbrug De Ringvaart te overbruggen en daarmee echt de buitenwijken van Gent te bereiken. Spoorbruggen en taluds zijn blijkbaar zo mensonvriendelijk dat wilde bloemen daar ongestoord hun schoonheid durven uitstralen. Prachtig op zo'n onvermoede plek.




Sportstad Gent
Eenmaal weer terug bij de Leie pauzeerden wij ter hoogte van sport en recreatiecentrum Blaarmeersen, een immens sportcomplex met niet alleen voetbal- en rugbyvelden. Ik lees dat je er ook atletiek kunt bedrijven, tennis en squash, er is een hoogteparcours tussen de bomen en voor eenvoudige teambuilding is er een laagteparcours. Er is zelfs een kilometerslange watersportbaan en je kunt er kajak- en kanotochten op de Gentse binnenwateren starten. Van dat alles hadden wij geen last omdat wij net buiten de omringende bosschages rustig herstelden op een bank. Oh ja, er zijn ook verschillende trimpistes voor de joggers. En die zijn er heel veel en komen van alle kanten, er is geen boom waarachter je even rustig kunt plassen. Sportieve mensen daar in Gent.
zelfs de beelden in Gent zitten met een telefoon aan hun hoofd (bij de Slachthuisbrug)
Doofstommentaal
De Leie loodste ons al kronkelend dieper de stad in. Net voor de Ajuinlei moesten wij luidruchtig in actie komen om een studente te waarschuwen die in de bocht haar fietstas verloor. Maar hoe doe je dat tegenwoordig als ze met oordoppen diep in hun hoofd geplugd door het verkeer zombiën? Wij schreeuwden en klapten in onze handen. Kansloos. Je ziet haar stug doorrijden en in gedachte al aan het eind van de rit verbouwereerd en triest haar verlies constateren. 
De rest van de omgeving schonk ons wel alle aandacht. Op het terras van Café René keek iedereen naar die druktemakers midden op straat. Alle ogen waren op ons gericht. Eersterangs zitplaatsen voor een klein drama. Hoe zou het aflopen? Zou het die twee gasten lukken? Wat zouden ze doen met die tas?
Gelukkig hadden we zo hard geroepen en opvallend gezwaaid dat oplettende mensen vijftig meter verder ter hoogte van het Justitiepaleis haar met gebaren konden stoppen. Dat is ook de enige taal die nog werkt, gebaren, als bij een dove. Doof wordt je ook van al die oorpluggen met de volumeknop op vliesbeschadiging. Misschien worden ze ook wel een beetje op zijn Duits 'doof'?
Ze keerde gelukkig om en kwam met een dankbare glimlach haar tas halen. Ja en dan ga je al deze overdenkingen natuurlijk niet met haar doornemen. Nee, zo stoer en opvoedkundig zijn we nou ook weer niet. Je bent al lang blij dat je met een gerust hart en een goed gevoel verder kunt. Snel verder naar het centrum van Gent.
Pand van de Universiteit van Gent
Sint-Michielsbrug
Sint Michielsbrug
Middeleeuws Gent
De oude muur van het 'Pand' van de Universiteit van Gent kanaliseert ons naar de overkant van de Leie waar we bij de Sint-Michielskerk onder de gelijknamige brug door wandelen en de Graslei bereiken. Met een 360-gradenmoment tonen zich de Korenlei, de kade aan de overkant, de kanoërs over de Leie en met een bocht naar rechts verschijnt het beeld met de brede toren van de Sint-Niklaaskerk. Even stil staan, genieten en in je opnemen. Daarna allemaal verwerken op een terras aan de Korenmarkt en luisteren naar de Vlaamse taal om je heen. 
Het is dat onze rugzakken groter zijn dan de meeste zakjes om ons heen en dat wij er niet Aziatisch uitzien voor de rest passen we goed bij de toeristen en bewegen in het zelfde lage tempo mee langs de iconen. Links en rechts fotograferend trekken we langzaam voort. Een prachtige gevel rechts, de mooie toren van Het Belfort van Gent met de naastgelegen lakenhal links en dan het Sint-Baafsplein met de aantrekkelijke façade van de Koninklijke Nederlandse Schouwburg. Na een korte verbazing als Nederlander over de naamgeving van dit theater, drentelen we verder naar de tegenover Het Belfort gelegen kerktoren van de Sint-Baafskathedraal en bereiken daarmee de oostzijde van het Sint Baafsplein. Een schitterend plein om bewonderend over voort te schuifelen. 
Sint Baafsplein met op de achterfrond Het Belfort van Gent
en rechts de Koninklijke Nederlandse Schouwburg
Maar wandelen blijft toch een activiteit met het zoeken naar een wisselende balans tussen marcheren en toeristisch rondhangen bij beziens-waardigheden. Trekpleisters passen slechts tijdelijk in een trektocht. De Sint-Baafskathedraal wordt gepasseerd, het Bisschopelijk paleis achter ons gelaten en toenemende rust leidt ons uit het drukke centrum. Via de restanten van de Sint-Baafsabdij, die ons minder uit het lood halen, bereiken we station Dampoort waar we over het spoor het oostelijk deel van de stad bereiken voor de laatste vijf kilometers van deze zonnige dag.

Groot Begijnhof
De route gaat al zigzaggend door de wijk Dampoort/Sint-Amandsberg naar het Groot Begijnhof. Met je Nederlandse idee van een begijnhof sta je hier verbaasd te kijken. Geen klein hof met dito kleine huisjes rond een plantsoen. Hier is sprake van een klein ommuurd dorp met een grote eigen kerk, een kapel en een aantal gemeenschappelijke ruimtes. Niks via een klein poortje naar binnen. De entree gaat door een ruime poort waar ook auto's naar binnen kunnen. 


Wij volgen het spoor door verschillend straatjes en inspecteren onderweg de zijstraten. De huizen zelf zijn weer met een eigen muur van de straat afgescheiden. Die begijnen leefden goed afgeschermd. 


Er zijn zelfs huizenblokken met drie verdiepingen. Waarschijnlijk voor getrainde begijnen. Dit Groot Begijnhof werd gebouwd omdat de begijnen elders in de stad moesten wijken voor stadsuitbreiding. Na slechts twee jaar werd het in 1874 opgeleverd. De vorige eeuw werden begijnen blijkbaar een uitstervende mensensoort. In 2003 stierf de laatste. Wij konden de diverse geparkeerde auto's ook al niet zo goed combineren met ons beeld van een begijn. Tien minuten later verlaten we de hof via de andere poort. 

Kastelen bij Destelbergen
De wijken krijgen meer het karakter van buitenwijken. De grens van Gent komt in zicht. Net als bij binnenkomst is er plaats voor een sporttempel. Dit keer een groot, zeker honderdvijftig meter lang, zwembadencomplex met naast een olympisch bad allerlei ontspannings- en wellnessbaden. Indrukwekkend. Wij zweten verder, liggen nog wat op een zeiltje in de schaduw van een boom op een klein plantsoen en trekken voort. 
Destelbergen, het eindpunt komt naderbij. Destelbergen is omgeven door een tros kastelen. Op twee vierkante kilometer op mijn kaart tel ik er al zeven. Een soort kastelenwijk voor de rijken en machtigen van weleer. Ook toen, net als nu goed afgeschermd van de opdringerige buitenwereld. Vooral hekken en hagen zagen we.

Net buiten het terrein van kasteel Succa is een plek ingericht voor een buitenmis met achter het altaar de verschillende staties van de kruisweg waarmee de lijdensweg van Christus wordt uitgebeeld. Het schijnt een bedevaartplaats te zijn. Te zien aan de versieringen is er nog kort geleden een bijeenkomst geweest. Ik neem nog even plaats achter het altaar en spreek Frank moed in voor de laatste kilometer van onze eigen vaart. Het werkt. In stilte verlaten we de gewijde plaats en gelouterd bereiken we Destelbergen. 

Elk jaar maken we enkele wandelingen over dit mooie pad. De dagberichten staan in een totaalverslag: GR 128 Vlaanderenroute.

dinsdag 4 juni 2019

GR 128 Vlaanderenroute; Wandelen van Sint-Martens-Leerne naar Drongen ten westen van Gent

Sint Martens Leerne - Deurle - Sint Martens Latem - Drongen
31 mei 2019
19,5 km

De Leie bij Deurle

Lux Leie-land

Erna
"U moet wel goed eten hoor!". Buurvrouw Erna keek aanmoedigend naar het ontbijt-wensenlijstje dat ik net had ingevuld. Voor brood had ik bruin aangevinkt, voor drank: thee, voor beleg: kaas en ei met gebakken spek. Vier vinkjes in een rij van twintig. Het leek mij toch bodemleggend genoeg voor een ontbijt. Ze vond het maar weinig. Ze nam haar taak serieus. 
De eigenaresse van B&B 'Het tijdloze uur' vroeg vanochtend in haar mail of we er om vijf uur konden zijn? Ze wilde naar een concert met haar kleindochter. We hadden dat wel voor haar willen doen, maar een wandeling in de looppas zit er dit jaar nog niet in. Bij aankomst om zes uur stond er op het briefje bij de hoofdingang dat buurvrouw Erna de deur zou openen. Alleen even telefoneren en alles zou goed komen. Ik had direct contact. Het was de aarzelende stem van Erna in een voicemailbericht. Dat hielp niet echt. 
B&B Het Tijdloze Uur. Een mooi art deco huis.
Waar zit buurvrouw Erna? Er kwamen vier huizen in aanmerking voor een potentiële buurvrouw. Zoals dat hoort, waren de eerste twee pogingen vergeefs. Daar was niemand aanwezig. Bij het derde huis, een huis dat het dichtst bij stond, hoe kan het zo uitkomen, ging de deur spontaan open, met de vraag of ik Jean-Philippe was. Als ik daarmee in de B&B had kunnen komen dan wilde ik wel tijdelijk Jean-Philippe zijn. Gelukkig stond er ook een Frans op haar lijstje. 
een alternatieve boei bij een van de
vele jachthavens langs de Leie
Buurvrouw Erna had vandaag nog niet veel mensen gesproken en dat ging ze nu inhalen. Zeer hulpvaardig en niets vergetend informeerde ze over alle  vertrekken, trappen en overlopen van het huis, wees op de mogelijkheden in de ontbijtkamer en spoorde mij aan om toch maar vooral goed te eten. Wandelen is een gezonde sport waarvan je goed schijnt af te vallen, maar dat het na één dag al zichtbaar is, had ik niet verwacht. 
Buurvrouw Erna leek ons niet zo'n wandelaar. Wel, wisten wij na een kwartier, dat ze elke dag om vijf uur op staat om eerst haar eigen kippen te voeren en daarna die van de B&B, daarna de eenden en de ganzen in de Leie en tot slot de poezen. Voeren is niet het juiste woord. De volgende ochtend hoorden we van de vriendelijke eigenaresse dat het driegangenmenu's zijn, die op borden worden opgediend. Erna houdt blijkbaar van eten in stijl en niet van die kleine beetjes zoals op mijn briefje. Maar Erna was ontzettend vriendelijk en nu wij binnen waren en wisten waar de koelkast stond, waren wij een en al oor voor haar dagindeling en haar goede adviezen. Van een wandeling wordt je ook rustig. Erna stemde ook in met onze keuze voor restaurant In Den Karpel. Wij blij en zij gerustgesteld. Je weet het maar nooit met die wandelaars. Zorgen ze wel goed voor zichzelf? Je moet ze in de gaten blijven houden. 

Mooiste dorp
Dineren in stijl past wellicht ook goed bij de omgeving waar we het grootste deel van de dag voortschreden. 
Al op het Gent-Sint-Pieters-busstation had een dame ons waarschijnlijk willen voorbereiden op dit Belgische Wassenaar, Bloemendaal of Blaricum. Ze zag ons zoeken naar de overstap. Toen wij vertelden te zoeken naar buslijn 16 voor Sint-Martens-Leerne leek het of ze ons wilde waarschuwen. Ze maakte haar zin niet echt af. Zou het een gevaarlijke buurt zijn dacht ik nog. Mogelijk dat ze onze wandeloutfit niet vond passen en ons wilde behoeden voor een underdressed shock. We waren inderdaad niet ingelicht over de rijkdom waardoor we gingen wandelen. Kilometers grote villa's en buitenhuizen in nog grotere bostuinen of enorme oevertuinen langs de Leie. Wat een rijkdom. Ik snap dat ze in Deurle zijn uitverkozen tot 'mooiste dorp Provincie Oost-Vlaanderen 2008'. Een totaal andere wereld op ongeveer zeven kilometer ten westen van Gent.
'De Latemse Kluis'



De overeenkomst met gemeentes in Nederland als Blaricum, Laren en Bergen (NH) is opvallend. Deurle en Sint-Martens-Latem waren vroeger boerendorpen op arme grond. Die armoede, de gegroefde gelaten, de nog onaangetaste natuur, de rust hadden in de periode van de impressionisten en later de expressionisten een grote aantrekkingskracht op kunstenaars. In Deurle heeft Gust de Smet gewoond en veel schilderijen gemaakt. In mijn wandelgids lees ik namen van schilders als Constant Permeke, Gustaaf van de Woestijne en dichter Karel van de Woestijne. Verschillende kleine musea herinneren aan die inwoners. In de Dorpsstraat van Deurle herken je nog het karakter van het vroegere leven aan de kleine woningen. Nu bewoond en besprenkeld met bedrijfjes, horeca, sportwagens en four wheel drives, die je alleen in welgestelde buurten tegenkomt.


Op een of andere manier trokken die kunstenaars later, vaak na hun dood, geld aan. Geld op zoek naar de mooie plekken, rust, privacy en goed vertoeven onder elkaar in overgebleven bossen en aan stille riviertjes. Ooit arme-boeren-ploetergrond, nu verscholen en afgeschermde rustoorden voor gefortuneerden. Vele gezinnen zouden in verschillende van deze villa's kunnen wonen. De rust doet vermoeden dat het in werkelijkheid om enkele personen per gebouw gaat. Hopelijk in stil geluk.
Het is wel leuk om al rondkijkend van de ene naar de andere bewondering te lopen. Als je van mooie tuinen en prachtige huizen houdt moet je dit stuk van de Vlaanderenroute zeker een keer doen. Frank en ik hadden commentaar op van alles en nog wat. Willen lang niet in elke optrek wonen. Vinden veel huizen te megalomaan. En vergeten daarmee dat onze bankrekening ook geen last van grootheidswaanzin heeft. Doorlopen maar.
Met rechts prachtige huizen en links de innemende natuur op een golfbaan zweven wij verder in dit heelal. Waar het opschrift 'OPGEPAST WANDELAARS' ons terug brengt op aarde. Afhankelijk van de klemtoon moeten er andere mensen oppassen: tegemoetkomende fietsers, golfspelers of wij voor golfballen en demarrerende e-bikers.


Langs de Leie
Met je lijer langs de Leie loope. Ik kon het niet nalaten deze beginletterrijm een paar keer op zijn plat-Haags of Rotterdams te herhalen. Het slaat verder nergens op, maar het klinkt heerlijk als je een keer echt langs de Leie loopt. Lekker met je lijer langs de Leie loope. Fantastisch zoals zo'n zin over je tong stroomt. Simpel en misschien niet netjes, zeker niet in deze omgeving, maar je bent zonder het te merken zo weer honderd meter verder langs die Leie. Gewoon een paar keer doen. Lekker.
Daarna stoppen bij een ogenschijnlijk eenvoudig etablissement, waar de geboeide kreeften en de prijslijst, je vertellen dat eenvoud een gouden deugd is. Je flesje bier wordt dan wel in een bak met ijs geserveerd. Ook wat waard.
Sint-Martens-Latem
In Sint-Martens-Latem is er nog een verbinding met het kunstenaarsverleden te bespeuren. Al bij binnenkomst valt het oog op een enorme sculpture van een liggend naakt in het plantsoen. Aan de voetsporen te zien is het ook een geliefd speelobject. Lig je daar al naakt, wordt je ook nog besprongen.
Angel Warrior

Dancing Hares
Even verder trekken beelden bij The Boutique Gallery de kunstzinnige aandacht. Een mooie grote uitvoering van een bronzen 'Angel Warrior' (van Samuel Allerton weet ik nu) en twee Dancing Hares van Guy du Toit sieren de entree. Het is weer eens iets anders dan een mooie gevel of een schitterend bos. Maar zeker opvallend genoeg om een moment voor stil te staan. Stil staan we even later ook bij de zogenaamde Koutermolen. Duidelijk een ander model dan wij in Nederland veel zien. Wind en graan blijven de gemeenschappelijke deler.
Drongen
We slingeren langzaam het bosgebied van Sint-Martens-Latem uit en komen in het overgangsgebied naar Drongen. Nog enkele opvallende huizen en dan zal het wel afgelopen zijn met de rijkdom. Had ik vooraf van de kaart de indruk gekregen dat we nu het stedelijke gebied van Gent zouden binnendringen, in de praktijk viel dat reuze mee. De doorsnijdende snelweg E40 wordt bij het viaduct over de Leie zowel gepasseerd als "onderbrugd". Met een hangende constructie onder het viaduct wordt halverwege de onderdoorgang ook nog eens de ander oever van de rivier bereikt. Een ingenieuze en creatieve oplossing. Zoiets heb ik in Nederland nog niet eerder gezien.  Knap van die Belgen.


Op de andere oever vervolgen we weer over een smal wandelpad langs de Leie. Terug bij de rivier, terug bij de tuinen om te becommentariëren, terug bij allerlei motorbootjes in een lint van watersportverenigingen. Voldoende om te bekijken en van een waardeoordeel te voorzien. Als een soort mopperende muppets vorderen we door het landschap.
Het dorp Drongen is een deelgemeente van de stad Gent. Van oorsprong is het dorp ontstaan rondom de enorme Abdij die er nu nog steeds domineert en bij ons de vraag oproept of er nog leven in, en gebruik van dit grote complex zou zijn. Ik lees op internet: Het hele domein, met inbegrip van de tuin, is sinds 1998 als monument beschermd. De abdij herbergt thans een bezinningscentrum, enkele jezuïeten, een arkgemeenschap en enkele andere bewoners. 
Het was zaterdag, misschien waren de kloosterlingen met weekendverlof. Wij inspecteerden eigenlijk meer de mogelijkheden van de lokale horeca: bij de abdij een Grand Café en op de Dijkweg een visrestaurant

In Den Karpel
Na de aanmelding bij Erna en haar instemming met onze keuze voor visrestaurant In Den Karpel lopen we weer anderhalve kilometer terug om te kijken of ze naast vis ook vleesgerechten serveren. Anders hoeft het van Frank niet. Volgens de enthousiaste oproep-serveerster hebben we pech want dat staat niet op het bord met het menu van de dag. Gelukkig vult de eigenaar lachend aan dat dit restaurant ook een kaart heeft met een veel uitgebreider menu. De flex-serveerster verwerkt dit soepel en is zelfs bereid een foto van ons te maken. Net zo soepel glijden even later de sliptongetjes naar binnen en laat Frank zijn krachten terugkeren met een prima steak. Altijd een speciaal moment zo'n diner tussen de beide wandeldagen. Kameraadschappelijk de dingen van weleer ophalen, de plannen voor de komende tijd bespreken en gezellig samenzijn in het nu.
Op de terugweg naar Het Tijdloze Uur gaat mijn mobiel over voor een videogesprek en sta ik in de laatste zonnestralen met uitzicht over de Leie oog in oog met Judith. Ze maakt zich duizenden kilometers verder verdienstelijk met quilt-workshops en een beurs in Virginia (USA). Zo heeft ieder een hobby. Terwijl er een pelgrimsgroep achter ons langs loopt nemen Judith en ik afscheid in de wetenschap volgende week weer bij elkaar te zijn. Dan is er ook tijd om onze trouwdag te vieren. Iets verlaat, maar minstens zo waardevol. Een rijk einde van deze rijke dag.


Elk jaar maken we enkele wandelingen over dit mooie pad. De dagberichten staan in een totaalverslag: GR 128 Vlaanderenroute.