Welkom


Welkom op mijn trektochten- en wandelweblog. Na maanden van trainingswandeltochten maak ik eenmaal per jaar een trektocht. Meestal in de bergen. Het verslag daarvan zet ik op dit weblog. In 2011 heb ik er voor gekozen ook de dagwandelingen in aparte blogberichten te publiceren. Tegelijkertijd rijg ik die berichten op een afzonderlijke pagina aaneen tot een compleet verhaal. (Zie de rechter kolom). Mijn bedoelingen met deze verhalen staan te lezen in 'Over mij', hieronder in de linker kolom. Veel lees- en kijkplezier.
Groet Frans

donderdag 24 september 2020

Wandelen Alpe-Adria Trail, Oostenrijk 2020; Review - Ervaringen en Tips

Review



Enkele ervaringen en tips

Samenvatting tochtbeschrijving
De Alpe Adria Trail is een wandeltrektocht die start bij de hoogste berg van Oostenrijk, de Großglockner, en eindigt in Slovenië, vlakbij het Italiaanse Triëst. Afhankelijk hoe je hem loopt tussen de 700 en 750 kilometer. In 2020 wilde ik lopen van het startpunt bij de Kaiser-Franz-Josefs-Höhe bij de Gross Großglockner naar Velden am Wörthersee, niet ver van Klagenfurt. Ongeveer 330 kilometer. Dat is niet gelukt. De oorzaak lag in mijn zwaardere bepakking. Zie de opmerkingen bij etappeplanning. Ik ben in 2020 doorgegaan tot aan Döbriach.
Etappeplanning
Bij de voorbereiding heb ik gebruik gemaakt van de website van de Alpe-Adria Trail. Hierin zat mijn 'valkuil'. Deze site stelt etappes voor van behoorlijke dagafstanden met flinke aantallen meters klimmen en dalen. De organisatoren van deze trail gaan er namelijk vanuit dat je met een klein rugzakje loopt en je bagage laat vervoeren. Daar zie je op de site veel mogelijkheden voor. (Op de site staan per etappe de afstanden, hoogtemeters, bezienswaardigheden, hutten en Gasthöfe). Deze aanpak is enerzijds aantrekkelijk omdat je minder hoeft te sjouwen, anderzijds ben je gebonden aan de vooraf gereserveerde overnachtingsadressen. Adressen die niet altijd veel afleiding bieden. 
Met mijn zware rugzak met onder andere tent, slaapzak, water en eten, had ik die beperkingen niet, maar moest ik teveel inspanning leveren om de voorgestelde etappes te volgen. Die planning heb ik na drie dagen losgelaten. Daardoor heb ik enkele keren op onverwachte plekken overnacht. Zie kamperen.
op de site staan per etappe de afstanden, hoogtemeters, bezienswaardigheden, hutten en Gasthofe
Routegids
Via internet had ik het Engelstalige boekje Alpe-Adria Trail van Rudolf Abraham gekocht. Het is een trekking-guide in de reeks van de Bradt-uitgeverij. Het geeft een goede algemene beschrijving, en praktische informatie. De etappevoorstellen zijn gelijk aan die van de Alpe-Adria organisatie, die je op de website vindt. De beschrijving van de route vond ik niet echt duidelijk. Normaal kijk ik daar ook niet naar en maak ik gebruik van de kaart. De kaartjes in de gids waren redelijk, maar een grote 1 op 50.000 kaart met kleuren lijkt mij beter. Ik kon met de kaartuitsnedes in de gids bijvoorbeeld niet goed volgen waar ik bij een omleiding was. Dan moest ik mijn mobiel gebruiken. Tevoren had ik alle etappes van de website naar mijn mobiel gedownload voor offline gebruik.
Kamperen/overnachten
De route gaat door natuurparken waar wildkamperen verboden is. Op verschillende plaatsen is overnachten op een camping mogelijk. Helaas is dat lang niet overal het geval en ben je aangewezen op hotels, pensions of hutten. Door het loslaten van de voorgestelde etappeplanning kwam ik niet meer uit bij de aangeraden overnachtingsadressen. Daar kwam dit jaar bij dat sommige andere tussengelegen mogelijkheden door de corona-epidemie geen overnachtingen aanboden of zeiden dat ze vol waren terwijl je een kanon kon afschieten zonder iemand te raken. Het resultaat was dat ik toch enkele keren in het wild moest kamperen. Lees mijn blogs voor details. 
Ik kan dus geen goed oordeel geven over de hutten en andere overnachtingsmogelijkheden. Misschien dat ik volgend jaar in het geval dat corona voorbij is, net als bij de Tiroler Höhenweg, op pad ga met een bivakzak en een ponchotent voor noodgevallen. Dat scheelt weer gewicht. Dan ben ik wel voornamelijk gericht op overnachtingen in pensions en hutten. Ik moet er nog over nadenken.
Drinkwater
Geen probleem. Natuurlijk op de campings of bij de andere overnachtingsmogelijkheden. Verder zijn er onderweg voldoende horecagelegenheden om tijdens het wandelen aan te vullen. En ik zag ook regelmatig water uit een bergwand druppelen of stromen. Dat is voldoende gefilterd. Rechtstreeks uit beken doe ik liever niet omdat er op de almen hogerop veel vee loopt.


Voeding
In de dorpen, maar ook hoger op de almen zijn voldoende Gastwirtschaften waar je prima kunt eten en drinken. In de paar grotere dorpen zijn kleine supermarkten. 
Voor onverwachte situaties had ik drie Adventure food-maaltijden en vijf muesli-ontbijten bij me. Slechts een avondmaaltijd en drie ontbijten heb ik gebruikt.
Het weer
Controle thuis vlak voor vertrek op een weerwebsite liet elke dag regen in dit deel van Oostenrijk zien. Van de Tiroler Höhenweg in 2018 wist ik dat het helemaal niet zo nat is als je van die verwachtingen zou denken. Wel is er laat in de middag of het begin van de avond in de zomermaanden regelmatig een onweer. Iets om bij de dagplanning rekening mee te houden. Natuurlijk kan het warm zijn in juli en augustus, maar dat hoort erbij.
Flora en fauna
De almen waren diep groen als gevolg van de regelmatige regen. De bloemen die je in het wild tegenkomt maken de almen een stuk mooier dan de eentonige graslanden in Nederland. Fauna: koeien, enkele paarden, een enkele ree.

Fysieke prestatie
Met ruim 9.000 stijgmeters en ongeveer 11.000 meters dalen over 215 kilometer waren deze veertien dagen op de Alpe-Adria Trail een pittige tocht. Zoals al bij de opmerkingen over de etappeplanning vermeld heb ik de geadviseerde indeling al na enkele dagen losgelaten.
Markering
Markering met de kleine vierkante Alpe-Adria Trail bordjes is redelijk, maar houdt niet altijd over. Soms zijn ze te spaarzaam aangebracht. Wat helaas niet toegepast wordt is de methode die bij langeafstandspaden wordt gehanteerd om met een kruis aan te geven dat je een pad of weg niet in moet. 
Op verschillende trajecten waren er door omgewaaide bomen omleidingen. De markeringen daarvan schoot een aantal keren tekort waardoor ik soms met een vraagteken rondliep. Als je zwaar aan het klimmen bent terwijl je niet zeker weet of je wel op het goede pad loopt geeft een irritant gevoel. De dagkaartjes in mijn gids waren te grof om dit hiaat op te vangen.

Cultuur
De cultuur is  vooral een Oostenrijkse plattelands cultuur: houten chalets, houten boerderijen, veel crucifixen, kruizen op de toppen van bergen.

Wandelaars en drukte
Enkele seniore medewandelaars op de AAT uit Duitsland ontmoette ik tijdens de eerste dagen. Verder waren er veel vakantie- en weekendwandelaars in de omgeving van de Franz-Josefs-Höhe en de Millstätter Alpe.

Herinnering
De eerste 215 kilometer op de Alpe Adria Trail zullen mij bij blijven als een middelhoge trektocht met een hoog agrarisch karakter. Over veel almen, door bosstroken, langs boerderijen. Geen echt hooggebergte met rotsen, maar vooral door een groene omgeving. Al met al heb ik er voldoende van genoten om volgend jaar enthousiast weer verder te gaan.


De dagberichten zijn aaneengeregen in een totaalverslag: 
klik op onderstaande link


dinsdag 22 september 2020

Trektocht Alpe Adria Trail 2020: Terugreis-stappenplan

Donderdag en Vrijdag, 6 en 7 augustus

van Döbriach (591m) via Spittal an der Drau en Heiligenblut (1298m), 
de Grossglockner Hochalpenstrasse (2504m)
naar Nederland (4m)

Terugreis

Stappenplan
Deze terugreis is niet echt een project. Ik wil er twee dagen over doen. Vandaag terug naar de eerste camping in Heiligenblut waar mijn auto staat. Daar overnachten. Morgen uitgerust van daaruit in een keer door naar huis. Dat betekent vandaag met een bus naar het station van Spittal an der Drau en dan of met de trein naar Lienz en daar overstappen of met de bus rechtstreeks naar Heiligenblut. 

Morgen vroeg opstaan en dan met weinig verkeer over de Grossglockner Hochalpenstrasse naar de noordzijde van de Alpen. Daarna de lange autobaanrit naar Nederland. Judith kijkt er al naar uit. Gisteren is Maxime na een geslaagde stage van bijna zes maanden teruggekeerd uit Berlijn. Zo keert de familie weer terug naar de basis. Alleen de temperaturen in Nederland klinken veel zuidelijker dan in Oostenrijk; rond de 35 graden tegenover een zuinige 20 graden midden op de dag in Döbriach.
Schematische schets van de omgeving waar ik de afgelopen dagen wandelde
met onder ander Seeboden, Millstater See en de Millstatter Alpe,
Dobriach, en Spittal an der Drau.
(de oranje route is de Alpe Adria Trail)
Een extra nacht slapen in Oostenrijk voordat ik aan de lange rit naar Nederland begin kan geen kwaad. Gisterenavond lag ik alweer niet lang na achten op mijn luchtbed. De vermoeidheid komt er nu uit. Met enkele onderbrekingen sliep ik door tot halfacht.

Bus, trein, bussen
Met de laatste muesli-repen eet ik een symbolisch ontbijt. Op is op en minder gewicht. Sowieso is de rugzak al lichter omdat de waterzak helemaal leeg is. Om tien over negen is alles afgebroken en ingepakt. Ruim op tijd sta ik bij de bushalte voor de rit van Döbriach naar Spittal. De bus is flink te laat, maar compleet met mondmasker wordt deze reis toch gestart. 

Tijdens de rit zie ik Millstatt am See voor het eerst. Een mondaine en toeristische indruk maakt het. Daar had ik 1500 meter hoger gisteren geen last van. In Seeboden zie ik plekken waar ik drie dagen geleden rondbanjerde. Spittal is nieuw voor me. Duidelijk meer stad. Bij het busstation naast het Hauptbahnhof gaat de volgende bus naar Heiligenblut pas over anderhalf uur. Dan maar eens kijken in het treinstation of het met de trein sneller gaat. 

Thuis heb ik op internet ook de variant per spoor naar Lienz uitgeplozen. Die trein gaat over tien minuten. Snel een kaartje kopen. Dan hoef ik niet eens mijn rugzak af te doen. Voor mij staat echter een oude dame al zes minuten van alles uit te leggen en niet te begrijpen. Dit gaat verkeerd. Laat ik maar een automaat proberen. Tot mijn opluchting is het programma erg intuïtief. Binnen twee minuten heb ik het kaartje en zit ik voor de tweede keer met mondkapje op in het OV. 
Wel ben ik door deze versnelling vergeten naar de WC te gaan. Met een mondkapje op geeft dat nog meer druk. En mijn lichaam weet dit te combineren met dorst. Voorlopig maar rustig van het landschap genieten ter afleiding. 
Door het Drautal gaat het geleidelijk omhoog. Bekende namen als Weissensee komen voorbij. Dat is het dorp beneden. Het bekende meer ligt boven. Ooit met Judith heerlijk op geschaatst. 

Aangekomen in Lienz staat de bus naar Winklern im Mölltal al klaar. Plas nog maar even ophouden. Een half uur later kan ik in Winklern bij een restaurant eindelijk een sanitaire stop maken en wat te eten kopen. De bus naar Heiligenblut gaat pas over vijfendertig minuten. Bij die bushalte ontmoet een jonge Duitse die net als ik met een rugzak en tent de Alpe Adria Trail gaat doen. De eerste die ik tegenkom.

Het laatste stuk met de bus gaat even gesmeerd. De plaatsen van de eerste drie wandeldagen schieten voorbij; Mörtschach, Sagritz, Grosskirchheim en ten slotte Heiligenblut. Boven in het dorp direct eten en drinken kopen voor vanmiddag en morgen, want ik wil vroeg vertrekken. Beneden bij de camping staat de auto er nog en hij start gelijk. 
De zon begint zelfs te schijnen. De tent voor een laatste keer opbouwen met niet teveel spullen erin. De eerste zaken, de vuile was, wandelschoenen en stokken verdwijnen al in de auto. De mentale klik dat deze wandeling is afgelopen wordt zichtbaar. Ik loop al niet meer in mijn wandelkleren. Het is even wennen, maar deze kleren die ik mij nog herinner van de heenreis van ruim twee weken geleden zitten ook prima. En ze ruiken frisser. Vanavond nog een keer lekker eten in het voortreffelijke campingrestaurant en gelijk alles afrekenen. Dann kann es morgenfr
üh los gehen. De trektocht 2020 is voorbij! 

Tschüss an Allen!

In werkelijkheid was de tocht nog niet helemaal voorbij. De afgelopen weken heb ik namelijk met veel plezier al mijn aantekeningen teruggelezen. Hier en daar wat bijgevoegd en er blogs van gemaakt. Het was stimulerend om de reacties op mijn blogs te lezen of van Judith te horen hoe er op Facebook gereageerd werd. Leuk om te merken dat die kleine avonturen met plezier worden gelezen. Iedereen bedankt!

In november ga ik weer kijken naar de voortzetting van volgend jaar. Welke etappes, welk eindpunt en hoe ik naar de start kom? Ga ik mijn voucher gebruiken of opnieuw met de auto? Misschien wel zonder tent net als op de Tiroler Höhenweg in 2018. 
Eerst nog fijn met Judith op vakantie. We willen samen de afdaling van de Franz Josef Höhe naar Heiligenblut doen. Leuk. Hopelijk is het in september niet te koud. Judith zal het laten weten op haar blog. Tot de volgende wandelverslagen.

De dagberichten zijn aaneengeregen in een totaalverslag:
Mijn ervaringen en tips zijn beschreven in een aparte review