Welkom


Welkom op mijn trektochten- en wandelweblog. Na maanden van trainingswandeltochten maak ik eenmaal per jaar een trektocht. Meestal in de bergen. Het verslag daarvan zet ik op dit weblog. In 2011 heb ik er voor gekozen ook de dagwandelingen in aparte blogberichten te publiceren. Tegelijkertijd rijg ik die berichten op een afzonderlijke pagina aaneen tot een compleet verhaal. (Zie de rechter kolom). Mijn bedoelingen met deze verhalen staan te lezen in 'Over mij', hieronder in de linker kolom. Veel lees- en kijkplezier.
Groet Frans

zondag 13 mei 2018

Zuiderzeepad: wandelen van Amsterdam CS via Muiden naar het Naarderbos

Zeedijk met en zonder water

Donderdag 10 mei 2018
27 kilometer

Oudezijds Kolk met bruggen en fietsen zover je kunt kijken
Vol afwisseling was de wandeling. We trokken over verschillende soorten Zeedijk, langs giraffen, en met worteltaart versterkt door de Indische Buurt. Amsterdamse buurten met allen hun eigen karakteristiek, maar wel met een positieve overeenkomst. Kende ik die buurten nog van grauwe, verwaarloosde beelden uit het verleden, nu viel op hoe veel er aan onderhoud is gedaan. Opgeknapte gevels, betere bestrating, ander gebruik, een genot om naar te kijken. Voor de rest is Amsterdam één grote fietsenstalling. Alles zit vast; onze lieve heer op zolder en de fiets aan de ketting, het liefst aan een brugleuning.
Eenmaal buiten Amsterdam ging het over een echte oude zeedijk met water richting Muiden. Ook oud, maar met een rustigere dynamiek. Hoewel het in de sluizen toch nog druk was. Het forteiland Pampus in de verte hielden we al die tijd aan onze linker hand. Eenmaal in Muiderberg daalden we af naar het strand, en bewonderden de springende kitesurfers. Muiderberg ooit aan zee, nu aan de oever van het IJmeer.  

Wortelentaart
Bij Bar Botanique in de Eerste van Swindenstraat hadden ze vandaag twee soorten taart; iets dat op brownies leek en een ondefinieerbare taartvorm met witte toplaag. Appeltaart doen ze niet aan. Waarschijnlijk niet hip genoeg. 
"Wat is dat voor een taart?"
"Worteltaart".
''Worteltaart?" Het deed me denken aan een mop van lang geleden, waarbij dat heel vies was. Mijn gezicht liet blijkbaar zien wat ik er bij dacht. 
"Het smaakt echt heel lekker", prees het meisje aan.
Je moet in je leven veel proberen, dus worteltaart kan daar ook wel bij. Brr. Maar ze had gelijk. Binnen een zucht was de kruimelige worteltaart verdwenen. Mijn biologische gesteldheid leek met de minuut te verbeteren. 
Amsterdam Centraal

Nicolaaskerk vanaf de brug over het Damrak
Zeedijk en Nieuw Markt
Al om halftien ging het vanochtend van het Centraal Station rechtstreeks naar de Amsterdamse Zeedijk. Was deze dijk vroeger nog bekend door de prostitutie, nu lijkt het richting de Waag steeds meer op een deel van China Town met zowaar een eigen Chinese Tempel. Zelfs de straatnamen zijn ondertiteld met Chinese tekens. Dat deze straat ook echt op een oude zeedijk ligt heb ik al eens beschreven in een blog over het Floris V-pad.
De mooie Waag ontnam mij de concentratie die je nodig hebt als kaartlezer en daardoor bleven we te lang op de Kloveniersburgwal. Met een omweg bereikten we tenslotte de Oude Schans. Ach, in Amsterdam niet echt vervelend. Overal wordt je omringd door mooie gevels en natuurlijk gespecialiseerde winkels die je hier met enige regelmaat passeert. 

Montelbaanstoren
Op de Oude Schans wist ik Frank te vertellen dat we naar de Schreierstoren liepen, die bij nadere inspectie de Montelbaanstoren bleek te zijn. Slechts een paar straten ernaast, maar zijn geloof in mijn Amsterdamkennis was definitief gedeukt. 
je eigen buitentuin in hartje Amsterdam

Entrepot-dok
"Hee, kijk, giraffen. Er lopen nog jonge bij ook. En daar een olifant". 
Je kijkt even flink op als je langs een Amsterdamse gracht loopt. Het kost enkele flitsten van seconden om te bedenken dat dit de achterkant van Artis moet zijn. De goede kaartlezer had het ook kunnen lezen op zijn kaart. 
We waren van het oude centrum aanbeland in het mooi gerenoveerde Entrepot-dok, oorspronkelijk uit 1830 en bedoeld voor belastingvrije opslag van doorvoer-goederen. Honderden meters pakhuizen, die nu dienen als woonhuizen, allen benoemd met een eigen havennaam.
Oude buurten
We keken nog even naar de giraffen en olifanten van Artis. Daarna mochten we door de poort van de Oranje-Nassaukazerne, waar ik in een diep verleden goedgekeurd werd voor een dienstplichtig leven als soldaat. Weinig bewaking en militairen hier te bekennen sinds de kazernegebouwen omgebouwd zijn tot woningen. Dan maar door naar de Dapperbuurt. Vandaag op Hemelvaart geen markt, maar gelukkig wel Bar Botanique met de worteltaart. Biologisch opgeladen waren we klaar om de gang door de Indische Buurt aan te vangen. Kijken wat we daar weer voor maaltijden tegenkomen.
toegangspoort van de voormalige Oranje-Nassaukazerne aan de Sarfatistraat

De buurt heet wel Indisch, maar het zijn alleen nog de straatnamen die herinneren aan het koloniale verleden. In de Javastraat kun je waarschijnlijk net zo goed Turks inkopen en eten als in Istanboel. Het maakt de boel wel afwisselend en je struikelt hier niet over bekende ketenwinkels. Een straat zonder last van leegstand. Hier leeft alles tierig. Deze straten zijn ook goed onderhouden met opgeknapte en gezandstraalde gevels. Daar knap je zelf ook van op.

Buiten
Met het passeren van het Javaplantsoen en de Insulindeweg namen we afscheid van de Indische Buurt en werd het met het betreden van het Flevopark groener en open. Dat voorziet blijkbaar in een grote behoefte. Het is één groot vrouwen-joggingpark. Niet vervelend om door dit park te lopen.
Nog opener werd het met de passage van de brug over het Amsterdam-Rijnkanaal. Dat ging over de Zuiderzeeweg. Daarmee waren we weer echt terug bij het thema van dit pad. Het is een vierkante kilometer met allerlei oeververbindingen die opvallen, zoals de Enneüs Heermabrug en de Nesciobrug. Zelfs de onderdoorgang van de A-10 geeft mooie effecten.
Enneüs Heermabrug

In stijl volgden we vervolgens kilometers lang de Diemerzeedijk. Afwisselend langs oude, al lang bestaande opbouw, zoals bij het het Gemeenlandshuis en Fort Diemerdam. Op internet lees ik:
In 2008 werd het Gemeenlandshuis aan de Diemerzeedijk overgedragen aan Vereniging Hendrick de Keyser nadat het bijna 275 jaar het statige onderkomen was geweest van het 'Hoogheemraadschap van den Zeeburg en Diemerdijk' en haar rechtsopvolgers. Dit waterschap beheerde de dijk van de Zuiderzee tussen Amsterdam en Muiden. In 1727 verrees het gebouw op de plaats van de oude herberg 'daar de jager uithangt', waar al sinds 1609 door het hoogheemraadschap werd vergaderd. Het Gemeenlandshuis, dat vrij uitzicht had op de Zuiderzee, werd door het bestuur van het waterschap gebruikt als vergaderruimte en uitvalsbasis bij dijkbewaking. 
Fort Diemerdam met een bijpassende moderne fortwoning
Tussen het Gemeenlandshuis en Fort Diemerdam heeft de Diemerdijk een gedaanteverandering ondergaan. Aan de dijk is nieuwe natuur geplakt met sportvelden en ligweides als buffer tussen Diemen-Noord en het nieuwe IJburg. Je kunt je er nu ook mooi zwemmen. 
Vanaf de dijk kijk je naar de zogenaamde Rieteilanden van IJburg. Letterlijk wonen aan het water in mooie moderne villa's. Niet slecht gekozen om daar te gaan wonen. Waarschijnlijk moet je ook enige munten meebrengen om er te mogen bivakkeren op je eiland. 
Eenmaal weer echt op de dijk na het fort ging het snel. Tussen de schapen struinden we langs de elektriciteitscentrale en ging het in één ruk door naar het terras van Ome Ko in Muiden. 
Pampus
Westbatterij bij de monding van de Vecht
Links zagen we de eerste contouren van het forteiland Pampus en rechts hoe Muiden uitbreidt op het terrein dat vroeger bij de kruitfabriek hoorde. Het zal best mooi worden, maar weer een stuk natuur minder. 
De volkstuinbezitters hebben zo te zien hun protest opgegeven. Desolaat liggen de hutjes, hokken en terrassen er bij. Hier en daar worden bouwmaterialen nog snel ingeladen voor een tweede leven. Hopelijk met toestemming van de eigenaar.
Vechtsluizen bij Muiden

Zitten op een terras na ruim zestien kilometer doet het altijd goed, maar bij Ome Ko heb je bovendien nog het uitzicht op de Vechtsluizen. Altijd mooi om te zien hoe de bemanningen hun schip er met en zonder stress in en uit krijgen. Op deze Hemelvaartdag gingen de meesten naar buiten. Eerst langs het Muiderslot en na de lange landhoofden door de vaargeul naar open water, ruim om Pampus heen. Wij konden het een half uur later van dichterbij volgen toen we aan de vijfenhalve kilometer dijk naar Muiderberg bezig waren. 
Muiderslot 
binnenkomende platbodem 
Buiten op het IJmeer bij Muiden met op de achtergrond Pampus


Prachtige beelden op een water waar de wind aardig toenam. Die wind was aanleiding voor meer vermaak. Bij
 Muiderberg daalden we af naar het strand, en bewonderden de springende kitesurfers. Jammer dat die sport pas de laatste twintig jaar zo'n vlucht heeft genomen. Was het er eerder geweest dan had ik het zeker beoefend. 
Eerst nog wat pauzeren in de lokale strandtent en kijken naar de voelbare nadering van Het Gooi. De mensen in Muiderberg hebben al een andere uitstraling. Het glimt allemaal net even meer dan in de Indische Buurt. De brillen en kettingen hebben wat meer design. De hele outfit, hoe kijken we de wereld in, krijgt hier al meer allure, misschien zelfs hoogachting. We ruiken Het Gooi. Voorlopig stoppen wij bij het Naarderbos. Volgende keer echt ruiken. 


 
De dagverslagen worden verzameld in de pagina 
Zuiderzeepad: wandelen rond het natte hart van Nederland

zondag 29 april 2018

GR 128 Vlaanderenroute; Wandelen van Moorsel via Mazenzele naar station Mollem


Moorsel - Mazenzele - Mollem
25 april 2018
15 km


Bankjesdag

Was de route gisteren al niet onaardig, na Moorsel veranderde het en voldeed het vandaag nog meer aan onze wensen. Vrijwel vanaf het begin liepen we over veldwegen en bospaden. Door stukken van het Kloosterbos bij de Abdij van Affligem, door het imposante Karvaalbos en langs de bosranden van het Paardenbos vlakbij Mollem ging het. Slechts kort stapten we voort in motregen, maar merendeels liepen we onder droge bewolkte luchten. 
Het mooist was het Karvaalbos met de bloeiende boshyacinten of blue bells zoals ze in Engeland schijnen te heten. Prachtig. En wie je daar allemaal tegenkomt op een woensdag in Vlaanderen. Ook was er de ervaring om al om negen uur 's morgens te rusten op een verdwaalde bank en als een soort dauwtrappers te genieten van konijnen die op dat tijdstip nog geen wandelaars verwachten.

Ontbijtstart
ontbijtzaal van De Biek (foto van ViaMichelin)
Niet alleen vroeg zijn we in het jaar. Na het wilde uitgaansleven van Moorsel hebben we om halfzeven voldoende geslapen. Exact zeven uur zitten we in de mooie ontbijtzaal van Hostellerie De Biek. We doen ons tegoed aan verschillende glazen jus en genieten van een omelet en een spiegelei. De inspanningen van gisteren moeten gecompenseerd worden en er zal op dit tijdstip zeker geen horeca open zijn langs de route. Tussendoor kijken we naar de gebinten van deze prachtig gerestaureerde brouwerij. Met een banaan als reserve starten we de dag en verlaten Moorsel.
Kloosterbos
Met het waterkasteel van Moorsel zijn we snel klaar. Het is blijkbaar in privé bezit en ligt totaal verscholen. Verder dan een blik op de toegangspoort op honderden meters van het kasteel kom je niet. Eenmaal rondom het grote landgoed met de krijsende pauwen duik je de natuur in en gaat het via akkerpaden richting het Kloosterbos of dat wat er van over is. 


Een terugblik op Moorsel
Moorsel wordt steeds kleiner

Na het stroomgebied van enkele kleine beekjes klimmen we langzaam en doemt de kerktoren van de Abdij van Affligem op. De abdij is omgeven door een wel heel stevige muur die ons het zicht ontneemt. We kijken naar een alternatieve kruidenierswinkel en verzekeren ons van de vreugde van de Heilige Maagd en lopen vredig verder.



Aangekondigde bank
Op weg naar het Karvaalbos moeten we volgens de kaart een bank tegenkomen. Nog geen eens negen uur en de eerste vijf kilometer zitten er al bijna op. Hadden we een schema dan zaten we binnen de tijd. Eerst maar een rust. Met een zeiltje weten we van de dauwnatte kunststoffen bank een schoolbank te creëren en zitten met keurig gekruiste armen om ons heen te turen en op het juist moment in de camera te kijken. Echt op safari in zuidelijke landen.

Karvaalbos
Het was vandaag de 25e midweektocht Wandelsport Vlaanderen, weet ik nu.
Wandelsport Vlaanderen vzw verenigt als erkende sportfederatie 350 Vlaamse wandelclubs en ruim 60.000 aangesloten leden. Onze wandelclubs staan jaarlijks garant voor zo'n 2000 wandelorganisaties, goed voor 1.700.000 deelnames. Ben jij ook zo verzot op wandelen? Kom gerust eens wandelen op één van onze organisaties. Voor het volledige aanbod van wandeltochten kan u terecht op onze wandelkalender 'Walking in Belgium'. 
Die 60.000 aangesloten leden waar deze sportfederatie op haar website over spreekt hebben wij niet gezien, maar wel veel en allemaal vanuit de tegenovergestelde richting. En wij maar 'goeiemorgen' groeten zonder einde. Je bent tenslotte te gast
Een kort gesprekje met een vijftigplus dame toonde de opgewekte aanpak:
"Bent u met een wandeltocht bezig?" toonde mijn niet geringe inschattingsvermogen en leidde direct tot contact.
"Ja, wij kunnen kiezen uit verschillende rondes; vier, zes, acht, tien, tot wel achttien kilometer".
"En gaat u die allemaal doen?" vroeg ik om de conversatie te verlengen.
"De vier en de zes".
"Waarom de andere niet?"
"Ik moet vanmiddag nog in de tuin werken".
Kijk dat is en de juiste spirit en een geldig excuus. Vooral doorgaan.

Deze wandelaars hadden een goede dag uitgekozen, niet te warm en in het voorjaar wanneer de boshyacinten bloeien. Een genot om naar die blauwe waas tussen de bomen te kijken. Niet op één plek, maar verspreid over verschillende delen van het bos. Schitterend.

Bank met faciliteiten
Ook al verlieten wij het Karvaalbos, we zaten nog steeds op de route van Wandelsport Vlaanderen. Al groetend bereikten wij het dorp Mazenzele om na de passage van dit dorp in een andere lus van de midweekwandeltocht terecht te komen. We hielden vol heel België te begroeten, maar waren niet teleurgesteld toen we een derde wandellus bereikten waar we in de looprichting meeliepen en zelfs verwarring veroorzaakten om opeens een hele andere route te kiezen. De Vlaanderenroute-loper gaat zijn eigen weg en kan niet wachten op lokale evenementen. 
Eenmaal buiten het lopersgewoel konden we weer gebruik maken van een bank. Ditmaal met wel heel doelmatige ondersteuning; een prullenbak voor je bananenschil op armlengte afstand, Maria achter je om te controleren of het je ook echt doet, en om zeker te weten waar je zit het gemeentebord haaks op de bank. Knap en gewaardeerd.
Verplaatst Paardenbos
Ondanks al deze toch wel heel duidelijke aanwijzingen slaagden wij erin de verkeerde kant op te lopen. Op zich ook een prestatie. Na afwezigheid van het beloofde bos keerden wij terug en hebben we onze omgeving aangepast aan de kaart. Achtervolgt door een hond en begeleid door een springende dikbil koe zaten we nu wel goed. De zon begon te schijnen en het werd een genot om slechts gekleed in 1 trui rond het Paardenbos te lopen. Heerlijk.
Een kilometer later stonden we om halftwaalf bij station Mollem. Een vroegertje dus. We gaan snel naar huis, dan kunnen we nog wat in de tuin werken. In juni komen we weer terug voor twee langere marsen. 

Elk jaar maken we enkele wandelingen over dit mooie pad. De dagberichten staan in een totaalverslag: GR 128 Vlaanderenroute.