Welkom


Welkom op mijn trektochten- en wandelweblog. Na maanden van trainingswandeltochten maak ik eenmaal per jaar een trektocht. Meestal in de bergen. Het verslag daarvan zet ik op dit weblog. In 2011 heb ik er voor gekozen ook de dagwandelingen in aparte blogberichten te publiceren. Tegelijkertijd rijg ik die berichten op een afzonderlijke pagina aaneen tot een compleet verhaal. (Zie de rechter kolom). Mijn bedoelingen met deze verhalen staan te lezen in 'Over mij', hieronder in de linker kolom. Veel lees- en kijkplezier.
Groet Frans

donderdag 26 april 2018

GR 128 Vlaanderenroute; Wandelen van Dendermonde, langs Aalst, naar Moorsel

24 april 2018
19 km

Vroeg dit jaar


De Belgen zullen wel gedacht hebben "ze zijn vroeg dit jaar". Dit keer niet de vroegere terugkeer van de trekvogels of de eerdere bloei van de fruitbomen. Nee, de wandelaars zijn vroeg dit jaar. Dat krijg je met die klimaatverandering. Alles gebeurt eerder. De reden ligt in de jaarlijkse trektocht in de bergen, die dit jaar al in juni en juli valt. Dan moet de voorbereiding ook naar voren en daar maken de tweedaagse tochten in Vlaanderen al enkele jaren standaard deel van uit. Met een iets grotere rugzak al iets langer dan normaal in een duidelijk andere omgeving door het land trekken, dat is voor ons de Vlaanderenroute. Een prima voorbereiding. Vooral ook het Belgische eten en drinken helpt goed bij de training.

Wandelen als openbaar vervoer
Negen uur, vertrek uit Nederland. Onderweg files al ten noorden van Antwerpen en langzaam rijdend verkeer op de A12 richting Brussel. De aankomst in Mollem is door de ingeplande dertig minuten reservetijd nog net voldoende om de auto te parkeren bij het station en twee kaartjes uit de automaat te toveren. Nog drie minuten over, laat maar komen die trein van 11.33. Prima plan.
Tot zover ging alles goed. Maar toen hield het op. Station Mollem is een rustig station. Vandaag vooral om 11.33 en die rust blijft gehandhaafd. Geen trein om 11.33 zoals internet en de overzichten op het perron beweren. Geen melding of omroep om de twee verloren reizigers uit Nederland te informeren wat zij verkeerd doen. Dan maar met de trein van 12.10 naar Dendermonde zoals wij op het overzicht lezen. We hebben dan geen directe overstap op de trein naar het beoogde Station Oudegem. 
De trein van 12.10 verschijnt wel en scoort enorm, hij is warm. Na de zomerse warmte van de vorige week zijn we niet meer gewend aan normale aprilse temperaturen. In Mollem kun je op het open perron doordringend afkoelen, weten wij nu.
Eenmaal onderweg naar Dendermonde komen de alternatieve plannen via de smartphone en onze eigen denkkracht te voorschijn. Oudegem ligt met de trein slechts vier minuten van Dendermonde. Google maps leert dat je in twintig minuten te voet ook op het wandelpad kunt komen. Dus besluiten we niet een half uur te wachten op de trein naar Oudegem, maar de dagwandeling met een krappe twee kilometer te verlengen en gewoon te voet naar een aansluiting op de Vlaanderenroute te gaan. Je bent wandelaar of niet. Negentien minuten later staan we bij bekende markeringen. Het kan eindelijk beginnen.

Dender
Het eerste deel van de wandeling gaat door het oorspronkelijke stroomgebied van de rivier de Dender, naamgever aan heel veel in deze streek: Dendermonde, Denderbelle, Denderleeuw, voetbalclub Dender..., het dendert maar door. 
vroege wandelaar, net losgelaten in de wei
We lopen voorlopig wel aangenaam door het Bellebroek, een mooi weilandengebied, dat toch anders is dan in Nederland. Geen rechte sloten en de landweggetjes slingeren. Wel bij Denderbelle een dijk en een stuw. Voor een Nederlander geeft dat houvast. 

Daarna moeten we volgens de kaart de rivier de Dender bereiken. Maar we stoten op een kanaal. Aan de Dender zelf is eigenlijk geen dender aan. Op een informatiebord bij de sluis van Denderbelle lezen we dat al in 1769, toen België nog deel uitmaakte van de Oostenrijkse Nederlanden, werd begonnen deze sterk meanderende rivier recht te trekken. En dat hebben ze grondig gedaan. Je waant je in Nederland.
De Dender, al eeuwen een gekanaliseerde rivier
Sluis bij Denderbelle
Ja-Nee
Verder naar de oude kerktoren van Mespelare, want daar moet volgens de kaart een café zijn. We temperen onze verwachtingen. Net als op het platteland in Nederland zal er hier ook wel een hoog Ja-Nee gehalte zijn. Het café staat er wel, maar is niet open. Even later zien we dat Mespelare een goed onderhouden dorp is met een prachtige kerktoren met cafés waar je overdag niet snel dronken wordt. 
zicht op Mespelare


In Herdersem drie kilometer verder beleven we twee keer Ja-Nee. Wel leren we door de vergeefse omweg dat je in België je fiets 'onplatbaar' kunt laten maken. Mooi hoe dezelfde taal toch verschillen heeft. We rusten tenslotte net buiten Herdersem in het vrije veld bij een kampvuurplaats tussen fazanten en omgeven door mestlucht. Hoe natuurlijk wil je het hebben.







De rand van Aalst
Na de rust huppelen we verder over veldwegen en langs akkerranden. We stoppen voor foto's bij Belgische bollenvelden, die bij verdere determinatie bestaan uit schoenlappersplanten en kijken enige minuten naar het rondspringen van een witte ezel met vlekken. Veel is hier toch anders. 


Op enige afstand passeren we dorpjes als Boskant en Kattenbroek. Aalst komt vervaarlijk dichtbij en de eerste hoge gebouwen tekenen zich af. Om het gevaar af te wenden buigt de route abrupt naar het oosten in het dorpje Rozen. Althans op de kaart. Aannemers hebben niets met wandelpaden te maken en sluiten een route zonder pardon af als ze een blok huizen moeten bouwen. Wandelaars, nooit van gehoord, opzouten. We zoeken vijfhonderd meter tevergeefs naar een omleidingsroute en trekken ons daarna ook niks meer aan van aannemers en banjeren gewoon over het bouwterrein alsof we er al weken werken. Tweehonderd meter verder en twee minuten later staan we weer op de route. We zijn te beleefd. Hadden we direct moeten doen.
pad richting Moorsel
Moorsel
Nog anderhalve kilometer over een fietspad op een oud spoortraject voordat we bij het overnachtingsadres in Moorsel aankomen, Hostellerie De Biek.
De receptioniste herkent ons in het computersysteem. We hebben geluk want het is ontzettend druk. Of wij weten wat er aan de hand is. Wij hebben voldoende gelopen om het niet te weten. Op onze naïeve vraag naar de rest van het centrum van Moorsel wijst de receptioniste recht vooruit. We zijn midden in het centrum. We mogen zeker nog even naar het cafeetje aan de overkant, maar verder prijst ze het eigen restaurant van harte aan. Ze doet dat vriendelijk en zelfverzekerd, want het is het enige restaurant. 
Een half uur later is het in café Tipken testtijd voor Belgisch bier. Na een lange reis- en wandeldag zijn dat de betere momenten. Ook tijd voor een kort contact met Judith op de beurs in Nantes, waar het quiltleven in volle vreugde wordt gevierd. Gepensioneerde Jack rust tevreden thuis onder de hoede van Maxime. Linda van Frank denkt na over een nieuwe skimmia. Alles gaat dus goed.
Wij wonen hier
Of de receptioniste een standaard- enthousiasme etaleerde met de gemelde drukte weten we niet, maar zowel in het schitterend gerestaureerde overnachtings-gebouw als in het restaurant is ruimte genoeg. De ober in het restaurant vraagt in het nog vrijwel lege restaurant voor de vorm nog wel of we gereserveerd hebben, maar met het antwoord "wij wonen hier" mogen we toch plaats nemen. Het restaurant doet zijn best met heerlijke gerechten en professionele bediening een stap te doen richting verlengde vermelding in de Michelingids. Met de prijzen zijn ze goed op weg. Het werd een genoeglijk diner in een prettige omgeving.


Na afloop 'doen' wij het centrum van Moorsel. Met extra aandacht voor de kerk zijn we tien minuten later terug. Meer verzinnen we niet. Het is op.
Moorsel bij nacht




Elk jaar maken we enkele wandelingen over dit mooie pad. De dagberichten staan in een totaalverslag: GR 128 Vlaanderenroute.

1 opmerking: