Welkom


Welkom op mijn trektochten- en wandelweblog. Na maanden van trainingswandeltochten maak ik eenmaal per jaar een trektocht. Meestal in de bergen. Het verslag daarvan zet ik op dit weblog. In 2011 heb ik er voor gekozen ook de dagwandelingen in aparte blogberichten te publiceren. Tegelijkertijd rijg ik die berichten op een afzonderlijke pagina aaneen tot een compleet verhaal. (Zie de rechter kolom). Mijn bedoelingen met deze verhalen staan te lezen in 'Over mij', hieronder in de linker kolom. Veel lees- en kijkplezier.
Groet Frans

zondag 7 juli 2019

Trektocht 2019: IJsland


Tussen de vulkanen

Mijn IJslands is nog niet zo goed. Ik kan het wel goed overschrijven, maar nog niet vloeiend uitspreken: Laugavegur en Fimmvörduhals. De eerste is een wandeling van 53 kilometer, waarover ik vier dagen wil doen en de tweede is 25 kilometer lang, waarvoor ik twee dagen uittrek. Van Landmannalaugar via Thorsmörk naar Skogar. Om er nog een paar mooie termen tegenaan te gooien; ik schijn te gaan lopen tussen rode rhyolietbergen en langs palagonietkegels. Prachtig rood, geelbruine bergen zie ik op de foto's van de eerste twee etappes in mijn gids. Als ik doorblader volgen intrigerende beelden van helder groen mos op een lavazwarte ondergrond voor de derde dag. Volgende week loop ik daar zelf.

Hoe kom je er op, IJsland? 
In 2008 kwam ik tijdens mijn eerste jaar in de Pyreneeën Jean-Pierre tegen. Een kleine Fransman met een enorme rugzak vol met verhalen. Een van die verhalen ging over IJsland waar hij ruim twee weken door een zwarte woestijn had gelopen. Het klonk mij niet aantrekkelijk. Totdat ik jaren later via de website van Op-pad werd getroffen door prachtige foto's van bergen in onwaarschijnlijke kleuren. Het ging over IJsland. Daar wandelen kwam meteen op de bucketlistDit jaar gaat het er van komen.
In mijn gids lees ik over erg warme dagen als de temperatuur boven de vijftien graden stijgt. 'S nachts kan het in juli nog vriezen.  Hopelijk zijn er geen oude sneeuwvelden. Na de benauwde momenten vorig jaar in Tirol zit ik daar niet op te wachten. De aangekondigde doorwading van enkele gletsjerbeken zullen wel ijskoud zijn, maar hier en daar zag ik ook plaatjes van mensen in warme poelen. Dat daagt allemaal uit. 
Omdat de trektocht dit jaar maar zes dagen duurt plakken we er nog een stuk aan vast. Ik ga eerst vooruit voor mijn wandeling en daarna arriveert Judith en maken we gezamenlijk een rit over de rondweg langs de kusten van IJsland. Een weg waarlangs ook direct tal van bezienswaardigheden en activiteiten zijn te beleven.
De belevenissen tijdens mijn wandeling ga ik in augustus weer op dit blog beschrijven. Judith zal de rondrit op haar eigen blog verslaan. Tot dan.




woensdag 26 juni 2019

GR 128 Vlaanderenroute; Wandelen van Poelberg (zuidoost van Tielt) via Deinze naar Sint Martens Leerne

Poelberg - Deinze - Sint Martens Leerne
20 juni 2019
24 km
pad door de rietkraag langs de Oude Leie

Wanneer barst het los?

Gemiste attracties
Normaal heb je na een dag wandelen wel een antwoord op de vraag wat het meest kenmerkende van de omgeving was. Deze keer kwam het er niet spontaan uitrollen. Het was een beetje een mix van een agrarische aanloop met een bosgebied in ontwikkeling en een tweede deel dat gedomineerd werd door de aanwezigheid van de rivier de Leie. Nu ik na terugkeer even zoek naar het meest kenmerkende van de centrale stad in het gebied ben ik terecht gekomen op de site van tripadvisor: Wat te doen in Deinze. Daarop staan in volgorde van de aantallen beoordelingen de beste attracties. Dacht ik eerst nog 'kijken wat we gemist hebben', na kort scrollen door de aangeprezen attracties bekruipt mij het gevoel 'wat hebben we niet gemist'. Bijna alles. 
van buiten de slotgracht ziet het Kasteel van Ooidonk er al imposant uit
Op de eerste plaats Kasteel van Ooidonk. Dat hebben we niet letterlijk gemist want het pad komt er pal langs. We waren al vanaf de buitenkant onder de indruk van wat we tussen de bomen door konden zien. Veel moois hebben we toch gemist zie ik op de website van het Kasteel van Ooidonk. Het is leuk om deze site even te bekijken. Zie je ook meteen een foto van de bewoners. Enkele quotes uit de tekst: Het kasteel werd in 1595 herbouwd en geldt als een van de mooiste kastelen in België. Met zijn kenmerkende trapgevels en uivormige torens hoeft deze Oost-Vlaamse parel niet onder te doen voor de imposante kastelen van de Loire. 
Luchtfoto van Kasteel van Ooidonk (gekopieerd van de website)
150 jaar na hun grootvader, bewonen de zesde graaf en gravin t’Kint de Roodenbeke en hun drie kinderen het kasteel. Dit historische erfgoed vormt de dagelijkse leefomgeving van het gezin. Met veel passie onderhouden zij het kasteel en het domein, net als graaf (Juan) t’Kint de Roodenbeke dat vóór hen deed. Het is hun betrachting dat iedereen - gasten en bezoekers - de herinnering overhoudt aan een prachtige plaats nog verfraaid door het water, zowel van de diepe slotgracht als van de zacht meanderende Leie. 
Zeker een omweg waard om te bezoeken vind ik nu.


Wanneer barst het los?
Vandaag zijn we vroeg opgestaan. Niet alleen omdat we na de opwarmer van gisteren, nu vierentwintig kilometer op het programma hebben staan, maar ook omdat er regen en onweer wordt verwacht. Gisterenavond op het terras in Tielt zei een buurvrouw aan de tafel naast ons dat de eerste buien vanaf 13.00 uur 's middags worden verwacht. Frank had alleen op warm weer gerekend en zijn regenjas thuis rust gegeven. 
Dat was vanochtend om een uur of zes ook even schrikken toen het heftig regende en de vlagen op het dakraam ratelden. Gelukkig was het al droog toen we bij de Mankemerrie aan tafel gingen voor het ontbijt. Eenmaal op pad kwamen uitlopers van de onweerswolken ook onze kant op. Vanaf de Poelberg liepen we er voorlopig in oostelijke richting vanaf. Slechts een paar druppels waagden het ons te belagen.
akker op de flank van de Poelberg

akker vol bloeiend vlas met op de achtergrond de Poelbergmolen
Speibeek
Eens in je leven moet je blijkbaar de Speibeek hebben gezien. Anders kunnen wij het niet verklaren waarom we langs dit slootje tot ruim boven onze knieën door het natte gras een geweldige omweg mogen maken over een nieuw traject. De wegen van routeplanners zijn soms ondoorgrondelijk. Zo zeer dat we door dat gebanjer door het hoge gras vergaten foto's te maken. Alles heeft een voordeel. We liepen zo weer een stuk op onverharde ondergrond. Grr.
bij de ingang van het Meinkesbos
Dat hadden we ook al drie kilometer eerder gedaan bij het Meikensbos. Een heerlijk lopend pad door een bos in aanleg met een prettige afwisseling in open en beplante percelen. Maar ook daar weer zo aangenaam onopvallend dat we vergaten foto's te maken van groeiende bomen.
De nieuwe route sneed een behoorlijke slinger af in de oude route uit mijn gids van 2014, maar creëerde even makkelijk een vervangende versie waar je hemelsbreed steeds maar de helft opschoot. Nu is wandelen niet direct gericht op het snel overbruggen van afstanden. Toch stimuleert het ons als je na vijfhonderd meter niet op speerworp afstand kunt zien waar je zes minuten geleden liep. En zo goed zijn wij niet in speerwerpen.
Wontergem
Verbazing, opkomende vragen, nieuwe inzichten, mooie panorama's maken wandelen meer dan alleen een herhaalde beenbeweging. In Wontergem, het eerstvolgend dorpje, waren er weer wel aanleidingen voor foto's.  Zo stonden wij even stil bij het bereiken van de rand van Wontergem. Het 'buurtinformatienetwerk' De Groene Eik, mooie naam voor buurtpreventie, hield ons direct in de gaten. Vervolgens werden we door verschillende straatjes en steegjes van dit buitenwijkje geleid. Ik hoop niet om ons te testen. 
Bij de kerk verbaasden we ons over de keuze van een uitbouw in een totaal andere stijl dan de originele woning. Dan weet je zeker dat je in België zit. Zo ook bij een mooi monument voor 'De Flandrien Lucien Buysse'. Hij won, lezen we, de Tour de France in 1926. Hij staat afgebeeld met een reserveband kruislings over zijn schouders en een bergbeklimmersbril op zijn voorhoofd. Toen moest je onderweg nog zelf je band verwisselen. Niks mecaniciens die snel je wiel vervangen. Lucien komt uit een symbolische kei of bergwand gereden. Opvallend op de bijgaande bronzen tekst is de naam van de voorzitter van het monumentcomite: Lucien Buysse. Wellicht Lucien de tweede of misschien zelfs Lucien de derde.
We melden ons af voor de Bloedprocessie en staan enkele honderden meters voorbij Wontergem weer stil bij een betonnen bruggetje onder de spoorlijn. Onze aandacht wordt getrokken door de tekst die de bouwers hebben aangebracht.
De brug is blijkbaar gebouwd in de eerste zomer van de Tweede Wereldoorlog. Wat wij ter plekke al bedachten wordt thuis op internet bevestigd. De brug is in mei 1940 vernield door de Belgen om de bevoorrading van de Duitsers te vertragen. De bezetters hebben het herstel snel aangepakt. Fritz und Franz Rode onder leiding van Hauptmann Blum waren in ieder geval zo tevreden met hun Bogen-Brücke dat ze hun naam er op hebben gezet. Stevig en degelijk ziet de brug er nog steeds uit. Dat is dan wel weer een voordeel bij de Duitse aanpak. 
Leie
Meander vinden sommige mensen een mooi woord voor een kronkel in een rivier. Vaak is de natuur rondom die lussen in de rivier ook mooi. Maar als schipper moet je soms veel varen om hemelsbreed een beetje vooruit te komen. Dat was overduidelijk het geval bij de Leie als je de oude loop bestudeert. Vanaf de Franse grens tot aan Gent zijn zeker meer dan tien lussen 'kortgesloten' en is de rivier gekanaliseerd. Dat maakt de rivier en zijn oevers niet altijd mooier. Maar de overblijvende stukken 'Oude Leie' leveren prachtige verstilde natuur op. Zo ook het drie kilometer lange stuk tussen het dorp Grammene en het Schipdonkkanaal bij Deinze. Je waant je in een rietjungle, ook al is die maar tien meter breed. Leuk lopen op vlonders die door hun algenaangroei en scheefstand alle aandacht vragen. Van de Oude Leie zelf krijg je indrukken bij doorkijken tussen het riet. Een prachtig stuk.


Gemeente Deinze
Driekwart van onze wandeling liepen we vandaag op het grondgebied van de gemeente Deinze. Al die dorpen die we passeerden behoren daar bij. Naast de stad zelf heeft de gemeente zeventien deelgemeentes. Gelukkig allemaal met hun eigen karakter. Deinze-stad met 17.000 inwoners vormt de regionale kern met scholen en andere voorzieningen. Toen wij de stad via de Stadionlaan binnentrokken was er markt op de Markt. Altijd leuk om daar met je zak op je rug tussen de winkelende mensen de kramen te bestuderen.  Nog beter was de rust op een van de vele terrassen. Goed geregeld en verleidelijk om te blijven plakken. Maar lichte druppels dreven ons verder om het onweer voor te blijven.
We pikte de Leie-oever weer op en verlieten de stad in oostelijke richting. De stedelijke bebouwing was niet van dien aard dat we er door adoratie werden afgeremd. Hier en daar een korte stop voor wat je toekomstig industrieel erfgoed kunt noemen. 
Eenmaal buiten de bebouwde kom kwamen ook de villa's aan het water weer te voorschijn. Nog steeds ons verbazend over de afmeting van sommige tuinen trokken we snel verder omdat de regenkringen op het water ons bleven vergezellen. 

Laatste drinkpauze
Bij de Astene Sas was het nog te vroeg om alweer te gaan pauzeren op een terras. Daarom maar een korte hangpartij op een neutrale bank zonder al te veel commentaar op de omgeving. De wandelinspiratie vlakte iets af. 


Tweeënhalve kilometer verder bloeit de inspiratie weer helemaal op bij het aanschouwen van het schoons van Kasteel van Ooidonk en de toegangspoort met de neven-gebouwen, en door het kopje op mijn kaart dat horeca beloofd direct naast deze poort. Naar de auto is het nog anderhalve kilometer, het regent nog steeds niet, de lucht is zelfs blauwdoorlatend geworden, dan kan er wel een klein biertje van af. Weldadig na ruim tweeëntwintig kilometer. Zo zitten we bij café-restaurant Koetshuis Ooidonk toch nog een klein beetje op het terrein van het Kasteel iets cultureels te doen.
de Blauwe Poort op de weg naar
Kasteel  van Ooidonk
Op de laatste meters van deze tocht verlaten we via de Blauwe Poort, een tweede toegangspoort, definitief het terrein van het kasteel. Daarna gaat het snel. De eieren verkopende loodgieter en bakkerij Van Hecke zijn nog steeds in business maar krijgen geen aandacht meer. Onze mentale navigatie pint zich vast op de terugrit. Die gaat niet via het door files geplaagde Antwerpen, maar over verschillende Google maps alternatieven. Nieuwe delen van Vlaanderen  doorkruisen we. Zelzate vlakbij de Nederlandse grens bij Sas van Gent in Zeeuws Vlaanderen komt voorbij en parallel aan de Nederlandse grens koersen we aan op de westzijde van Antwerpen. Ter hoogte van Ossendrecht wordt het verkeersmeubilair definitief Nederlands. Bergen op Zoom, Rosendaal, de zon gaat zelfs schijnen. Breda, gestumper op de A59 richting Waalwijk, het wordt zelfs warm. Bij Utrecht, het is vijf uur, vragen wij ons af waar die code oranje nou voor nodig was. Was de regen van vanochtend alles of rijden wij voor het zogenaamde noodweer uit. 
Om halfzes zet ik Frank af. Hij maakt zich op voor een koele witte wijn in de tuin. Als ik thuis kom zet ik alles open om te luchten. Wanneer ik even later op de buienradar kijk kom ik weer in alarmopstelling. Aan onze onschuld komt tot slot toch een eind. Om zeven uur gaan hemelse fonteinen over op stand gevelreiniging. In de omgeving van Amersfoort gaat het zonder ontwrichtingen, maar rond Utrecht, waar wij een uur eerder nog in zomerstemming passeerden, komen straten onder water te staan. Na twaalf uur heeft het vroege ontbijt toch zijn waarde bewezen. Met instemming kijk ik vanachter de ramen hoe de tuin zich volzuigt.

Elk jaar maken we enkele wandelingen over dit mooie pad. De dagberichten staan in een totaalverslag: GR 128 Vlaanderenro

zaterdag 22 juni 2019

GR 128 Vlaanderenroute; Wandelen van Rijsseleinde bij Pittem naar Poelberg zuidoost van Tielt

Rijsseleinde (bij Pittem) - Poelberg (bij Tielt)
18 juni 2019
14 km

Groenteteeltcursus

Aanreis
Aanreis klinkt ook als aanloop. Dat was het zeker. Om acht 's ochtends uur trok ik in Nederland de voordeur achter mij dicht en pas om kwart over een 's middags zaten Frank en ik op het begin van het wandeltraject van vandaag. Oké, daar zitten dan ook nog vijf minuten bij om onze broek af te ritsen op deze zonnige, warme dag. De bescheiden wandeling van veertien kilometer duurde daarmee korter dan de heenreis en die was minstens zo enerverend. 
Na onze voorspoedige autorit naar Sint-Martens-Leerne hadden we nog tijd over voordat de bus naar Deinze vertrok. Snel koffie drinken bij bakkerij Van Hecke aan de overzijde van de kerk en even rondkijken. Dat betekent als Nederlander in België ook het oplossen van puzzels. Wat voor bedrijf zit er in een gebouw met het opschrift SPORTWERELD? Je raadt het al, een loodgieter. En wat verkoopt die loodgieter? Natuurlijk, eieren.
België bood dit keer een keur aan openbaar vervoer. Op de busrit naar station Deinze volgde een overstap op de trein naar Tielt. In de wachtkamer van station Tielt deelden wij een kwartier lang een ratelend telefoongesprek van uitheemse origine, om vervolgens te mogen overstappen op buslijn 80 richting Roeselare. Zoals gevraagd stopte de buschauffeur bij bushalte Rijsseleinde en liet ons gedesoriënteerd achter. 
Wat in mijn gids en thuis op Google satelite zo simpel leek zag er ter plekke anders uit. Met een interpretatie van de omgeving die honderdtachtig graden is gedraaid wil je alsmaar de andere kant op. Dat lossen ze in België goed op. Met een duidelijk herkenbare molen direct bij het kruispunt dwingen ze je je inwendige kompas opnieuw in te stellen. Kijk je dan nog een keer naar die molen en draai je gewoon je kaart dan begint de wereld weer te kloppen. Never a dull moment in Belgium.

Groenteteelt in de volle grond
Zowel Frank als ik zijn niet opgegroeid met een volkstuin. We zijn wel veel te velde geweest maar onze kennis van de groeiwijze van groente reikt niet verder dan de eindversie in de supermarktschappen. De eerste vijf kilometer waren nog enigszins enerverend, omdat het leek of we door een groentefabriek liepen. Gaandeweg namen wij de verschillende groeistadia van broccoli en bloemkool in ons op, negeerden eenvoudige aardappelvelden en braken ons het hoofd over akkers met een gewas dat wij voorlopig als maggiplant determineerden. 



Nagestaard door een dikbilstier verlieten wij groentebewust dit deel van de wandeling. Trouwens alle koeien in deze streek zijn hier van de dikbilsoort. Een soort die blijkbaar voortdurend aan krachttraining doet en met enorm geprononceerde spierbundels door de wei beweegt. Geen gram vet bederft de gladde huid. Voor onze gezondheid is het niet te hopen dat ze hiervoor voedingssupplementen gebruiken.
Lopen met Heiligen
We trokken ten zuiden van Tielt door het gebied Marialoopkouter. Een  toepasselijke naam. Om de vereringstraditie in dit katholieke land nog aanschouwelijker te maken struikelden wij verschillende malen over de Sint-Amandstraat. Sint Amandus, want zo heet hij formeel, staat hier in hoog aanzien. Hij is beschermheilige van Vlaanderen. En dan heb je recht op een straat van minstens zes kilometer. Die Sint Amandus bekeerde in de zevende eeuw eerst de bewoners van Gent, waarna hij zijn werkzaamheden uitbreidde over heel Vlaanderen. Hij missioneerde vooral langs de oevers van de Schelde. Daar stichtte hij een aantal kerken en kloosters, die later zouden uitgroeien tot de Sint-Pietersabdij en de Sint-Baafsabdij in Gent, lees ik in Wikipedia. Al deze kennis droegen wij kilometers met ons mee om halverwege deze straat, bovenwinds van de enorme Latexco matrassenfabriek, in het gras deze heilige op onze wijze te gedenken.
Poelberg
Het hoogtepunt van deze dag werd gevormd door de Poelberg. Wel even vijfenveertig meter hoog, met op de Bergstraat enkele meters een stijgingspercentage van tien procent! Net als in Nederland wordt een oprisping in het land ook hier als berg aangeduid. De glooiende flanken van deze berg zijn gelukkig zo open dat je ver om je heen kunt kijken. 

Zo'n baken in dit vlakke land moet hier als bijna vanzelfsprekend ook worden benut om een heilige te loven. Bovenop een berg ligt een Lourdesgrot met een kruisweg dan voor de hand. De nonnen van het naastgelegen voormalige klooster zullen hier zeker aan hebben bijgedragen.

Over de afgeplatte kam van de Poelberg liepen we ruim zeshonderd meter om bij de markante Poelbergmolen af te dalen en de route te verlaten op weg naar de Mankemerrie, onze B&B voor vannacht. Deze B&B is niet naar een bedrijfsongeval genoemd, maar naar een herberg, die hier eeuwen geleden in de buurt stond. Zo hoorden wij later van de seniore eigenaar meneer Hugo.
Toen wij aankwamen was hij in het nabijgelegen weiland nog druk met het op een rij harken van het gemaaide gras dat uit de hoeken van het land te voorschijn kwam. Later die middag zou de loonwerker komen om balen te persen. Je hoort veel bij een heerlijk koud welkomstbier op het terras in front van de schitterende langwerpige woonkamer van de Mankemerrie
de volgende ochtend bij het ontbijt
De familie heeft van een oude boerderij en een oude schuur  prachtige woningen gemaakt. Complimenten. Dat moet een hele klus zijn geweest. Hugo weet nog precies waar de paarden stonden en waar de varkens voor hun komst rondknorden. 
Omdat de leeftijd zich niet laat tegenhouden gaan hij en zijn vrouw Christine verhuizen naar een kleine stad in de buurt waar de 'faciliteiten' dichterbij liggen. Dat verhuizen leidt tot gemengde gevoelens. Ik heb er beeld bij. Als je zoiets moois hebt opgebouwd in de weldadige rust van het Vlaamse land en een deel van je levensgeschiedenis daar ligt, dan kan verhuizen rationeel wel kloppen, maar gevoelsmatig roept het zichtbare aarzeling op. Het goede nieuws is dat ze de Mankemerrie aanhouden. Dus wandelaars en fietsers zijn ook in de toekomst welkom (http://www.mankemerrie.be/).
Tielt
Wij vonden het niet erg dat er bij de Mankemerrie geen diner werd geserveerd. Na afloop van een wandeldag is het altijd interessant om de nabijgelegen stad te verkennen. Het kwam nu goed uit dat we nog niet zo veel hadden gelopen. Drie kwartier later en drie kilometer verder sloten wij deze agrarische dag op de markt in de schaduw van het Belfort van Tielt af met een prima diner op het terras van bistro Botermarkt. Het Belgische bier met lokale sliptong en dikbilsteak drongen de alarmerende weerberichten voor morgen ruimschoots naar de achtergrond. Morgen zien we wel hoe we zonder regenjas tussen de voorspelde onweersbuien gaan laveren. Eerst nog wat dorst opheffen. Heerlijk gaat dat hier in België.
het Belfort van Tielt

Elk jaar maken we enkele wandelingen over dit mooie pad. De dagberichten staan in een totaalverslag: GR 128 Vlaanderenroute.