Welkom


Welkom op mijn trektochten- en wandelweblog. Na maanden van trainingswandeltochten maak ik eenmaal per jaar een trektocht. Meestal in de bergen. Het verslag daarvan zet ik op dit weblog. In 2011 heb ik er voor gekozen ook de dagwandelingen in aparte blogberichten te publiceren. Tegelijkertijd rijg ik die berichten op een afzonderlijke pagina aaneen tot een compleet verhaal. (Zie de rechter kolom). Mijn bedoelingen met deze verhalen staan te lezen in 'Over mij', hieronder in de linker kolom. Veel lees- en kijkplezier.
Groet Frans

dinsdag 1 oktober 2013

GR 20 - Corsica; Skistation Castel de Vergio - Refuge Manganu

Woensdag 21 augustus, wandeldag 7
Refuge Skistation Castel de Vergio - Refuge Manganu
(7 uur incl rusten, ±560m klimmen, ±390m dalen, ± 16 km)



Aangepaste bomen
Vlak na het verlaten van het skistation ging het een paar kilometer rustig over een lekker pad door een bos met hoge dennen. Bomen die in de luwte van de helling rustig een enorme hoogte kunnen bereiken. Even later net na dit bos, op de Bocca San Petru, een paar bomen die zich totaal van de wind hebben afgewend en zich gedeisd houden. En tussen het meer Lac de Nino en Bergerie de Vaccaghja een open beukenbos, waar brand en droogte hebben bijgedragen aan afgestorven houten trollen. Want afsterven is hier nog getolereerd. Mooi om te zien hoe je op een traject van 16 km allerlei verschillende boomvormen passeert die zich aanpassen aan het weer en de bodem.
Beuken gevormd door de wind

beuken geteisterd voor droogte en brand




kapelletje waarin de helige Petrus
staat opgeborgen achter tralies
Tot aan de beklimming van de Bocca San Petru (1452m) ging het snel voorwaarts. De beklimming zelf ging ook nog redelijk vlug. Eenmaal boven zochten we snel de luwte van een rostblok op. Wat een wind. Alleen niet in de gebruikelijke richting te oordelen naar de vorm van enkele bomen.
Daarna ging het gestaag met grote lussen omhoog, optornend tegen harde windvlagen. Als eerste orientatiepunt naar de hoogspanningslijn en daarna aan de winderige kant van de kam verder en verder omhoog. Je krijgt dan een mooi uitzicht op het skistation waar je vandaan komt.

Lavu di Ninu
Na de Bocca a Reta (1883m) gaat het geleidelijk naar beneden naar het eerste echte grote bergmeer Lac de Nino (Lavu di Ninu). Eerst loop je door en boven een prachtig smal, groen plateau waar allerlei beekjes kronkelen, die het meer voeden. Daarna volgt het meer omringd door groene weide. Na het meer verbreedt de vallei zich en kronkelen er opnieuw enkele beken door het kortgegraasde gras. Een schitterende vallei, met paarden, muildieren en koeien. Een genot om er ontspannen te wandelen en op je gemak om je heen te kijken.

Er komen hier verschillende wandelpaden samen en aan alle zijden van het meer waren veel dagwandelaars actief of lagen lekker in de zon bij een temperatuur van 21 graden. Wij genoten van een  picknick uit blik. Dit keer salade nicoise en als toetje plakken gedroogde worst.  Lekker.
 
Bergerie de Vaccaghja; boerenbedrijf op traditionele wijze

de kaasmakerij op de achtergrond

Een luxe overdekt terras
Als we de vallei verlaten en ook het vreemde bos met de surrealistische bomen gepasseerd zijn, bereiken we Bergerie de Vaccaghja. In een paar oude gebouwtjes wordt nog geleefd op de oude wijze zonder al te veel comfort. Op onze vraag naar de locatie van het toilet maakte de boerin een wijde armbeweging richting de vallei. Maar met het nieuwe, overdekte terras en een stellage met allerlei bussen en kuipen om kaas te maken, en daar omheen een aantal huurtentjes maakte het een gezellige indruk. Vriendelijke mensen, die met moderne GR20-prijzen een boterham verdienen met de verkoop van drank en kaas.
In de verte refuge Manganu

refuge Manganu
Terugkijkend hadden we misschien bij de bergerie moeten blijven. Maar we gingen door omdat we ons door de gids lieten leiden. Wellicht achteraf niet overal nodig of handig. Dus door naar refuge Manganu aan het einde van de nieuwe weide-vallei. Bij aankomst rond 3 uur vinden wij daar nog vrij snel twee plekken voor onze tenten. Om 6 uur staat het stampvol met trekkerstentjes, inbegrepen een koe die al uren van geen wijken weet. De laatkomers vinden geen plaats meer en verdwijnen in de vele huurtentjes.
Ik hang mijn zak met eten in een struik omdat ik op een weblog heb gelezen dat er hier vossen zitten die je spullen stelen. Op het afgesproken tijdstip gaan we naar de refuge voor het diner waar we ons voor hebben opgegeven. Het zou een pastamaaltijd worden wisten we al. Voor €13 in plaats van de gebruikelijke €20. Dat paste goed omdat we iets meer op onze uitgaven moeten letten om binnen het budget te blijven. Het hele budget moet je namelijk in contanten meenemen vanaf dag 0. Onderweg geld tanken is er niet bij, omdat er simpelweg nergens geldautomaten zijn. Dus je moet wel opletten dat je wat overhoudt voor de rest van de wandeling.
Aangekomen in het eetzaaltje van de refuge waren daar verschillende mensen zelf aan het eten koken. Niets wees op een tafel die gedekt zou worden zoals bij eerdere refuges. Dan maar weer naar buiten naar de plank die de keuken afsluit. Ik hoefde mijn vraag niet meer te stellen. De penne al la carbonara werd daar op plastic borden uitgereikt. Waar je het opat mocht je blijkbaar zelf weten. Alle service naar zijn geld. Aan de picknicktafel op het terras smaakte het overigens prima. Temeer omdat we nog €5 in een fles wijn investeerden.
Terras van Manganu
Reeds tijdens de maaltijd koelde het af. We lagen al tegen achten in onze slaapzak. Ik heb lichte hoofdpijn. Waarschijnlijk heb ik vanochtend te lang in een dun T-shirt in de koude wind gelopen. Hopelijk is het morgen over. Je moet hier natuurlijk niet ziek worden. In dat verband zien wij elke dag meer verband. Maar dan vooral in de vorm van sporttape en pleisters. Naast Frank ligt een meisje, in haar eigen tent, dat vanmiddag hinkend binnenkwam met aardig wat tape op haar enkel en kuit. Ze is weliswaar met vrienden, maar hoe zij hier morgen weg moet komen? Het lijkt mij niet dat je hiervoor een heli gaat aanvragen. Misschien regelen ze een paard of een muildier. Of wordt het gewoon erg afzien. Ik vrees het laatste. Laat ik eerst maar eens een sudoku gaan maken.
 
wie was hier nou eerder? Jij of ik?

Dit was het achtste bericht in de serie over onze wandeling
op de GR 20.

De dagberichten zijn tot een totaal verslag aaneengeregen in een 
voor tips en ervaringen ga naar mijn Review



Geen opmerkingen:

Een reactie posten