Welkom


Welkom op mijn trektochten en wandelweblog. Na maanden van trainingswandeltochten maak ik eenmaal per jaar een trektocht. Meestal in de bergen. Het verslag daarvan zet ik op dit weblog. In 2011 heb ik er voor gekozen ook de dagwandelingen in aparte blogberichten te publiceren. Tegelijkertijd rijg ik die berichten op een afzonderlijke pagina aaneen tot een compleet verhaal. (Zie de rechter kolom). Mijn bedoelingen met deze verhalen staan te lezen in 'Over mij', hieronder in de linker kolom. Veel lees- en kijkplezier.
Groet Frans

maandag 30 januari 2012

Het Waterliniepad; rondom Utrecht


'Wist jij dat er zoveel forten rondom Utrecht liggen?' Frank als Utrechter van geboorte zegt van wel, maar regelmatig had ik de indruk dat hij ze ook voor de eerste keer zag.

Sinds eind vorig jaar zijn we bezig met het Waterliniepad, een zogenaamd themapad, gemarkeerd met geel-rode plaatjes. Voor ons de eerste keer dat we een themapad lopen en we zijn beiden aangenaam verrast. Waren we aanvankelijk bevreesd voor veel lopen door de bebouwde kom, inmiddels zijn we onder de indruk van degenen die het pad hebben uitgezet. Via allerlei nooit geziene achterafpaadjes en nieuwe natuur zijn we grotendeels door een natuurlijke omgeving door en om Utrecht gelopen.


Het pad van ± 160 km loopt van Muiden naar de omgeving van Werkendam in Noord-Brabant. Wij zijn het pad niet begonnen in Muiden omdat we in die omgeving al diverse keren hebben gewandeld.
Onze start lag daarom in Oud-Zuylen waar we met de trein en bus naar toe zijn gereisd. Oud Zuylen een prachtig bewaard klein plaatsje aan de Vecht met even verder gelegen het gelijknamige slot.

Daarna ging lhet angs het ene na het andere fort; De Klomp, Gagel, Ruigenhoek, Blauwkapel (met zelf een klein dorp in het fort), Fort Voordorp (prachtig gerestaureerd en uitgebaat), Fort de Bilt, kris kras door onvermoede natuur in de stadrand, onder de snelweg doorgeslopen, via het Wilhelminapark, langs het Schröderhuis, langs de overblijfselen van het zgn. Vossegat.
Een leuke route met regelmatig informatie hoe het vroeger onderwater gezet zou worden en hoe de militairen in latere tijden vanuit allerlei groepsonderkomens de overblijvende weggetjes dachten af te sluiten. Bij de Kromme Rijn vonden we nog een goed restaurant voordat we met enkele openstaande vragen weer naar huis zijn gegaan. Zoals hoe komt de Vecht aan zijn water? Eigenlijk heel eenvoudig, we hadden het onderweg al kunnen bekijken. Je start ergens langs de Vecht en ziet het water wegstromen, daarna loop je om Utrecht en stop je bij de Kromme Rijn waar je het water Utrecht in ziet stromen.

zaterdag 28 januari 2012

Westerborkpad

www.westerborkpad.nl

Dat zoiets in Schotland gebeurt op de West Highland Way kun je niet van tevoren bedenken. Maar vier jaar geleden vond ik al dat ik tegen twee interessante mensen aangelopen was.
In mijn beschrijving van die tocht kon ik uitweiden over de imponerende inspanningen van Herman en Jan (zie de pagina in de rechter marge; West Highland Way 2007). In het contact dat daarna via internet intact bleef werd ik vrijwel ieder jaar weer verrast door een volgende onderneming. In 2008 liep de inmiddels 73 jarige Jan, samen met een andere, nog iets krassere wandelcompagnon Kees, honderden kilometers met volledige uitrusting over de Appalachian Trail. Twee jaar later bedwongen Herman en Jan zelfs de Kilimanjaro.

Begin 2011 wist Jan mij opnieuw te verbazen. Per mail kondigde hij aan dat hij in 2008 ter nagedachtenis aan zijn in de oorlog gedeporteerde familieleden van Amsterdam naar Westerbork was gewandeld en dat dit initiatief was opgepakt door de KNBLO Wandelorganisatie Nederland om er een langeafstandspad van te maken. Gelet op het karakter van de tocht heeft deze organisatie er in de afgelopen jaren met veel inzet een themapad van gemaakt.

Gisteren, (27 januari 2012) heb ik zowel Jan als Herman weer opnieuw in levende lijve ontmoet. Ongewis van de achterliggende projectorganisatie werd ik in het Herinneringscentrum Westerbork verrast door de grote opkomst voor de opening en de persaandacht die daar, en tijdens de eerdere openingsdagen, bereikt was. Apart om daar onverwacht oud-collegae in een totaal andere, mooie rol weer te ontmoeten. Nog indrukwekkender om in deze historische omgeving aanwezig te mogen zijn bij de opening van dit 'bezinningspad' zoals Jan Dokter het noemt. Mooi ook om met Herman en Jan even kort terug te kijken op onze gezamenlijke wandelkilometers. Gemengde gevoelens echter bij de respectvolle opening om daarna al lopend over het voormalige kamp samen met Herman vast te stellen dat het goed is dat er op deze wijze aandacht blijft voor iets dat onvoorstelbaar lijkt, maar toch is gebeurd.

Het pad begint in Amsterdam en loopt onder meer via Weesp, Bussum, Amersfoort, Putten, Harderwijk, Zwolle, Meppel en Hoogeveen naar Westerbork. In de omgeving van Putten en Harderwijk is een start gemaakt met een uitbreiding in de vorm van een 'luisterpad'. Met behulp van je eigen mobiele telefoon kun je luisteren naar verhalen van ooggetuigen. Verhalen die gisteren ook te horen waren. Verhalen die wisselen tussen ontzag voor verzet en beklemming over nu nog te voelen machteloosheid.

Uit de tekst van projectleider Hans Schumacher een korte citaat over het karakter van het pad;
'336 kilometer, langs de spoorlijn, 70 historische sporen, 90% rolstoel toegankelijk, ondersteund door een wandelgids, aanvulling vanuit een website met talloze wetenswaardigheden, daarnaast een aanzet voor gebruik van apps. Een unieke combinatie van toevoegingen aan een wandelpad dat daarmee een bijzonder pad genoemd mag worden'